به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ از صبح چهارشنبه، پیادهروهای محلههای دانشجویی شهر «لیوبلیانا» پایتخت اسلوونی و نمای ساختمانهای این شهر پر از اعلامیههایی که دانشجویان نوشته بودند که «ساعت شش عصر، مقابل سفارت اسرائیل.»، شده بود.
براساس گزارش روزنامه «الاخبار» لبنان، همزمان، کاروانهایی از اتوبوسها که افراد و انجمنهای مختلف سازماندهی کرده بودند، از شهرهای دیگر به سمت پایتخت حرکت میکردند. در ساعت تعیینشده، حدود ۵ هزار نفر ــ بنا بر شمارش برگزارکنندگان ــ مقابل ساختمانی که تدابیر امنیتی شدیدی در اطراف آن برقرار شده بود، صف کشیدند. آنها همزمان پرچمهای اسلوونی، فلسطین و لبنان را در دست داشتند و پلاکاردهایی با مضمون «برای صلح و فلسطین، در کنار هم ایستادهایم» و «نسلکشی، دفاع از خود نیست» حمل میکردند.
در همان زمان، تنها چند متر آنسوتر، «گیدئون ساعر» وزیر خارجه رژیم صهیونیستی، نخستین سفارت مقیم این رژیم در تاریخ اسلوونی را افتتاح میکرد و با «تونی کایزر» همتای اسلوونیایی خود، برنامهای برای همکاری در حوزههای آموزش، علوم، فرهنگ، جوانان و ورزش به امضا میرساند.
چرخش اسلوونی
پس از ۱۶ سال حضور در قدرت، «ویکتور اوربان» نخستوزیر مجارستان در انتخابات آوریل گذشته شکست خورد و قدرت را به «پیتر ماگیار» رهبر حزب «تِیسا»، واگذار کرد. حزبی که بیش از دو سوم کرسیهای پارلمان مجارستان را به دست آورد. رژیم صهیونیستی بدین ترتیب نزدیکترین متحد خود در اتحادیه اروپا را از دست داد. متحدی که بارها موضعگیری مشترک اتحادیه اروپا علیه رژیم صهیونیستی را مختل کرده بود.
تصمیمات مربوط به سیاست خارجی مشترک اروپا ــ از جمله تعلیق توافق شراکت با رژیم صهیونیستی، اعمال تحریم علیه شهرکنشینان یا صدور محکومیت رسمی ــ به اجماع کشورهای عضو نیاز دارد. از همین رو، حتی کوچکترین کشور عضو اتحادیه اروپا نیز از قدرتی برای جلوگیری از تصویب چنین تصمیماتی برخوردار است که برای مثال از نظر حقوقی تفاوتی با قدرت آلمان ندارد.
اما نقشی را که پیشتر دولت اوربان ایفا میکرد، دولت «یانِز یانشا» نخستوزیر اسلوونی، خیلی زود در حال بر عهده گرفتن آن است. بهویژه آنکه این دولت در صفوف راست محافظهکار قرار دارد، گفتمان آتلانتیکگرا را دنبال میکند و نخستوزیر آن نیز از گذشته رابطهای شخصی با «دونالد ترامپ» رئیسجمهور آمریکا، داشته است. افزون بر این، دولت جدید اسلوونی بدون هیچ ملاحظهای همسویی خود با رژیم صهیونیستی را اعلام کرده است. موضوعی که وزیر خارجه اسلوونی در پارلمان این کشور چنین بیان کرد: دیگر اسرائیل را محکوم نمیکنیم و درباره آن قضاوت اخلاقی صادر نخواهیم کرد.
تا حدود دو سال پیش، اسلوونی دقیقاً در نقطه مقابل قرار داشت. دولت «روبرت گولوب» نخستوزیر پیشین اسلوونی در سال ۲۰۲۴ میلادی، کشور فلسطین را به رسمیت شناخت و جنگ رژیم صهیونیستی علیه غزه را نسلکشی توصیف کرد. سپس در سال ۲۰۲۵ میلادی، «بنیامین نتانیاهو» نخستوزیر رژیم صهیونیستی و دو وزیر او، «ایتامار بنگویر» و «بتسلئیل اسموتریچ» را افراد نامطلوب، اعلام کرد و ممنوعیت کامل تجارت تسلیحاتی با رژیم صهیونیستی را به اجرا گذاشت. به این ترتیب، اسلوونی نخستین کشور عضو اتحادیه اروپا بود که چنین اقدامی انجام داد.
البته اسلوونی اساساً مقادیر قابلتوجهی سلاح به رژیم صهیونیستی صادر نمیکرد و یک مقام این رژیم نیز در آن زمان با تمسخر این تصمیم گفته بود که اسرائیل حتی یک سنجاق هم از لیوبلیانا نمیخرد و این ممنوعیت چیزی جز اقدامی رسانهای و بیمعنا نیست.
با این حال، اهمیت این تصمیم ــ که یک هفته بعد با ممنوعیت واردات محصولات شهرکهای صهیونیستنشین در سرزمینهای اشغالی فلسطین دنبال شد ــ در این بود که اسلوونی بدون انتظار برای رسیدن به اجماع اروپایی، بهصورت مستقل دست به اقدام زده بود.
اما انتخابات ماه مارس گذشته، یانشا را به قدرت رساند. او دوره نخستوزیری خود را با پایین آوردن پرچم فلسطین از یک ساختمان دولتی آغاز کرد و مدعی شد که اسلوونی پرچم کشورهای دیگر را به اهتزاز درنمیآورد. سپس تمام تصمیمات دولت پیشین را یکجا لغو کرد و مدعی شد این تصمیمات، خسارت اقتصادی عظیمی به اسلوونی وارد کردهاند.
این تحولات در شرایطی رخ داد که در اسلوونی بحثهایی درباره احتمال دخالت شرکت صهیونیسی «بلک کیوب» فعال در حوزه اطلاعات خصوصی در انتخابات اخیر جریان داشت. گفته میشد این شرکت از طریق کارزاری علیه دولت پیشین اسلوونی فعالیت کرده است. کارزاری که شامل استفاده از وبسایتهای ناشناس، حسابهای جعلی و عملیات جعل هویت بود و بعدها به یکی از محورهای اصلی گفتمان مخالفان تبدیل شد.
دولتی که از خیابان نمیترسد
«آلیوشا توبلاک» دانشجو، ساعاتی پیش از تظاهرات چهارشنبه در گفتوگو با روزنامه «الاخبار» تأکید میکند: ما نمیتوانیم سفارت دولتی را بپذیریم که مرتکب نسلکشی میشود.
او اشاره میکند که رئیسجمهور اسلوونی همچنان مواضعی در حمایت از فلسطین اتخاذ میکند، در حالی که دولت در جهت کاملاً مخالف حرکت میکند.
توبلاک معتقد است آنچه نخستوزیر اسلوونی را به این مسیر سوق میدهد، محاسبات مربوط به منافع سیاسی است و میگوید: در مورد نخستوزیر فعلی، احساس شدیدی از فرصتطلبی وجود دارد. او احساس میکند همکاری با رژیم صهیونیستی میتواند برای اسلوونی بسیار سودمند باشد.
در مقابل، بخشی از معترضان معتقدند تحولات کنونی نوعی پرداخت بدهیهای سیاسی است که به پیش از انتخابات بازمیگردد.
با این حال، توبلاک میگوید: با وجود همه این تظاهرات، به نظر میرسد دولت اسلوونی کاملاً در وضعیت انکار قرار دارد و میگوید این افراد صرفاً چپگراهایی هستند که همان کاری را میکنند که چپگراها معمولاً انجام میدهند.
او اضافه میکند که مردم اسلوونی اکنون یا در اردوگاه چپ هستند یا اردوگاه راست و دیگر اهمیتی ندارد اردوگاه راست چه میکند، چون پایگاهش هر اتفاقی هم بیفتد، از آن حمایت خواهد کرد. همین مسئله درباره چپ نیز صدق میکند. زمانی که دولت چپگرا با پروندههای فساد مواجه شد، چپگرایان همچنان از آن حمایت کردند.
به این ترتیب، یانشا با حضور هزاران مخالف در خیابان، چیزی از پایگاه خود از دست نمیدهد و قطبیشدن فضای سیاسی نیز به او آزادی عمل گستردهای میدهد تا سیاست خارجیای را پیش ببرد که بخش بزرگی از جامعه با آن مخالف است.
توبلاک نگرانی خود را در یک جمله خلاصه میکند: فقط امیدوارم اسلوونی به کشوری تبدیل نشود که با رژیم صهیونیستی همکاری میکند.
اما تحقق این امید شاید چندان آسان نباشد. برنامه همکاری تازهای که ساعر و کایزر امضا کردهاند، حوزههای آموزش، علوم و جوانان را نیز دربرمیگیرد؛ یعنی دقیقاً همان سه حوزهای که فعالیتهای دانشجویی در حمایت از فلسطین در اسلوونی و سراسر جهان طی دو سال گذشته از آنها آغاز شد.
در آن زمان، مشخصاً در ماه مه ۲۰۲۴، دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه لیوبلیانا، سالن اصلی دانشگاه را به اشغال خود درآوردند و تا زمانی که مدیریت دانشگاه بهطور کامل به خواستههای آنها پاسخ نداد، در آنجا ماندند. گروهی دیگر نیز در بندر کوپر علیه کشتی تظاهرات کردند که گمان میرفت محموله نظامی برای رژیم صهیونیستی حمل میکند.
در پی همین جنبش دانشجویی که در سراسر جهان گسترش یافت، نتانیاهو در آوریل ۲۰۲۴ پیامی ویدئویی به زبان انگلیسی منتشر کرد و اعتراضات در دانشگاههای بزرگ آمریکا را جمعیتهای یهودستیزی که دانشگاههای برجسته را تصرف کردهاند، توصیف کرد و آنها را به آنچه در دانشگاههای آلمان در دهه ۱۹۳۰ میلادی رخ داده بود، تشبیه کرد.
او سپس در سخنرانی خود در برابر کنگره آمریکا در ژوئیه همان سال، روسای دانشگاههای هاروارد و پنسیلوانیا و همچنین مؤسسه فناوری ماساچوست را با نام مورد حمله قرار داد.
این حملات خیلی زود به اقدامات عملی از جمله تحقیقات فدرال، تهدید به قطع بودجه و پیگیری پرونده دانشجویان خارجی تا مرحله اخراج از آمریکا، منجر شد.
اکنون همکاری دانشگاهی جدید میان لیوبلیانا و تلآویو میتواند زمینه را برای انتقال نسخهای کوچکتر از همین رویکرد به اسلوونی فراهم کند. رویکردی که ممکن است با تعریف اداری جدیدی از یهودستیزی آغاز شود که انتقاد از رژیم صهیونیسی را نیز دربرگیرد. سپس به اعمال محدودیت بر همکاریهای پژوهشی و تبادل دانشجو برسد و در نهایت به اقدامات انضباطی با عنوان حمایت از دانشجویان یهودی، منتهی شود.
این اقدامات لزوماً به تصویب قانون جدیدی نیاز ندارند. بلکه تنها با یک بخشنامه وزارتخانه یا تصمیم مدیریت دانشگاه نیز میتوان آنها را اجرا کرد.
در واکنش به این وضعیت، دو حزب مخالف دولت اسلوونی در پارلمان خواستار طرح شکایت قانون اساسی علیه یانشا شدهاند. آنها معتقدند اسلوونی حاکمیت خود بر سیاست خارجیاش را از دست داده و این سیاست را صرفاً در خدمت منافع رژیم صهیونیستی، قرار داده است.
با این حال، این شکایت با توجه به اکثریت کنونی دولت اسلوونی، شانس چندانی برای موفقیت ندارد.
آزمون واقعی و نزدیک سیاست جدید لیوبلیانا، احتمالاً نخستین رأیگیری حساس اروپایی نیازمند اجماع یا نخستین تصمیم انضباطی علیه یک دانشجوی اسلوونیایی به دلیل فعالیت در حمایت از فلسطین، خواهد بود.
در آن زمان مشخص خواهد شد که آیا اسلوونی جدید، یک سرمایهگذاری سیاسی موفق برای رژیم صهیونیستی است یا صرفاً یک هیاهوی دیپلماتیک میباشد که از حمایتهای لفظی فراتر نمیرود.
..............................
پایان پیام/ ۲۶۸
نظر شما