۱۵ آبان ۱۴۰۵ - ۱۰:۵۵
چرا گاهی بندگان مؤمن در سختی قرار می‌گیرند؟

وقتی زندگی به سخت‌گیرانه‌ترین شکل ممکن ما را در فشار می‌گذارد، اولین فکر چیست؟ فکر می‌کنیم تنبیه شده‌ایم؛ اما گاهی این فشارها نه برای تلافی گناه، بلکه وزنه‌ای است برای قوی‌تر شدن، رشد کردن و بالاتر رفتن. ببینیم در مکتب الهی، رنجِ یک مؤمن چه تفاوتی با تنبیه یک ظالم دارد.

خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت (ع) ـ ابنا: سختی‌ها در زندگی همیشه به یک معنا نیستند؛ گاهی تاوان اشتباه است، گاهی درسِ رشد و زمانی پله‌ای برای رسیدن به مقامات بالاتر.

پرسش: شما میگویید ما نقاط ضعفی داریم، یک مشکلاتی، یک گناهانی، لاابالی کردیم، مثلاً سیگار کشیدم، تنگی سینه گرفتم. درس نخواندم، رفوزه شدم، مراعات رانندگی نکردم، تصادف کردم. مصیبتهای من بخاطر، لغزشهایی است که از من سر زده است. پیغمبران و اولیاء خدا هم، آنها هم به بلاها مبتلا می‌شدند، آنها که دیگر لغزشی نداشتند، لغزش من بخاطر کوتاهی من است، آنها که دیگر کوتاهی نکردند و مقصر نبودند، آنها چرا این همه مبتلا شدند؟


جواب: در سربازخانه یک مقدار سرباز را در فشار می‌گذارند، یک نوع سرباز را در فشار می‌گذارند برای اینکه این سرباز تخلف می‌کند، سربازی است به آن کاری گفته‌اند و انجام نداده است، تخلف کرده، کارهای سخت را به دوشش می‌گذارند، این یک نوع، کار سخت می‌گذارند رو دوش سرباز چون تخلف کرده است، گاهی کار سخت به سرباز می دهند، می‌خواهند رشدش بدهند، مثلاً می‌گویند سینه خیز باید یک کیلومتر راه بروی، اذیت می‌شود اما آن درجه دار، آن فرمانده این را اذیتش می‌کند، نه برای اینکه سرباز بدی است، می‌خواهد رشدش بدهد.


پس گاهی سرباز را در فشار می‌گذارند برای تخلف، گاهی سرباز را در فشار می‌گذارند برای رشد و گاهی سرباز می‌آید پهلوی فرمانده می‌گوید هفته آینده جشنی داریم، عروسی داریم در شهرمان، می‌خواهم هفته آینده شما یک هفته، ده روز به من مرخصی بدهید، خواهش می‌کنم موافقت بفرمائید، فرمانده می‌گوید اگر می‌خواهی هفته آینده مرخصی داشته باشی، پس این هفته باید کار تو دوبله باشد، یک سری کارهای سخت را به آن می‌دهد برای اینکه هفته آینده، مرخصی داشته باشد. پس سه رقم فشار داریم، فشار بخاطر تخلف، فشار بخاطر رشد، فشار بخاطر آسایش بعدی.


رسول الله در روایتی می‌فرماید «إِنَّ الْبَلَاءَ لِلظَّالِمِ أَدَبٌ وَ لِلْمُؤْمِنِ امْتِحَانٌ وَ لِلْأَنْبِیَاءِ دَرَجَهٌ وَ لِلْأَوْلِیَاءِ کَرَامَهٌ» (جامع‌الأخبار، ص‌۱۱۳) حدیث داریم «إِنَّ الْبَلَاءَ لِلظَّالِمِ أَدَبٌ» بلا و مشکلات برای ظالم ادب است، مثل سربازی که تخلف کرده و ظلم کرده، می‌خواهیم ادبش کنیم، چه جوری؟ کارش را مشکل می‌کنیم. «إِنَّ الْبَلَاءَ لِلظَّالِمِ أَدَبٌ وَ لِلْمُؤْمِنِ امْتِحَانٌ» مشکلات را به مومنین می‌دهیم، مومنین که ظلمی نکرده‌اند، اینها هم می‌خواهیم رشدشان بدهیم برای امتحان، امتحان خدا برای رشد است «وَ لِلْأَنْبِیَاءِ دَرَجَهٌ» برای انبیاء خدا مشکلات وسیله درجه هست.


سختی در سرباز خانه برای سرباز بد، ادب است، برای سرباز خوب رشد است، و برای افرادی که می‌خواهند بعداً آسایش داشته باشند این هفته کارشان دوبله می‌شود. می‌خواهند مثلاً، درجه‌ای بگیرند، یکخورده کارشان سنگین‌تر می‌شود. نظیر این روایت حدیثی از رسول خدا داریم «إِنَّ اللَّهَ لَیُغَذِّی عَبْدَهُ الْمُؤْمِنَ بِالْبَلَاءِ کَمَا تُغَذِّی الْوَالِدَهُ وَلَدَهَا بِاللَّبَنِ» (أعلام‌الدین، ص‌۲۷۷) بله، خداوند بنده مومن خودش را به بلاء خوراک می‌دهد، همینطور که مادر به بچه‌اش شیر می‌دهد، یعنی همینطور که مادر شیر دهان بچه‌اش‌ میگذارد بخاطر رشد، خداوند هم اولیاء خودش را با گرفتاری‌ها، وادار می‌کند دست و پنجه نرم کنند تا اینها رشد کنند.

برگرفته از سایت درس هایی از قرآن

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha