به گزارش خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت(ع) ـ ابنا ـ ایالات متحده آمریکا در پیرامون ایران نیروی دریایی و هوایی گسترده‌ای مستقر کرده است که به این کشور امکان می‌دهد محاصره ایران را ادامه دهد و حملات نظامی وسیع‌تری انجام دهد. هم‌زمان، نیروهای کمکی بیشتری نیز در راه منطقه‌اند که احتمالاً بخشی از آن‌ها برای جایگزینی نیروهای مستقر و تداوم عملیات اعزام می‌شوند.
براساس گزارش روزنامه «الاخبار» لبنان، این توان نظامی بر شبکه‌ای گسترده از امکانات سوخت‌رسانی، شناسایی و پشتیبانی لجستیکی متکی است که تا اروپا امتداد دارد. چنین شبکه‌ای به واشنگتن امکان تشدید تنش را می‌دهد، اما در عین حال هزینه‌های فزاینده‌ای در زمینه مهمات، تعمیر و نگهداری و تأمین نیروی انسانی بر آن تحمیل می‌کند.
بر اساس گزارشی از «آلیسون باث» در روزنامه «استارز اند استرایپس» که هفته گذشته منتشر شد و به نقل از فرماندهی مرکزی ارتش آمریکا (سنتکام) تهیه شده است، حدود ۵۰ هزار نیروی نظامی آمریکایی در منطقه حضور دارند. مأموریت این نیروها شامل بهره‌برداری و پشتیبانی از ناوها، هواپیماها و سامانه‌های پدافند هوایی، همچنین فرماندهی و پشتیبانی عملیاتی است. این نیروها در کنار دو ناو هواپیمابر و دست‌کم ۱۵ شناور جنگی دیگر، مجموعه‌ای از توانمندی‌ها را در اختیار آمریکا قرار می‌دهند که امکان رهگیری، حفاظت و حمله را به‌طور هم‌زمان فراهم می‌کند.
تصویر استقرار نیروها که ردیاب مؤسسه نیروی دریایی آمریکا ارائه کرده، حضور دو ناو هواپیمابر «جورج واشنگتن» و «جورج اچ. دبلیو. بوش» را در دریای عرب به همراه بال‌های هوایی پنجم و هفتم، نشان می‌دهد. همچنین دو ناوشکن در دریای سرخ و شماری دیگر از شناورهای نظامی در دریای مدیترانه مستقر هستند. این نیروها عملاً در اجرای محاصره بنادر ایران و حفاظت از استقرار نظامی آمریکا نقش دارند، آن هم در شرایطی که درگیری‌ها در تنگه هرمز همچنان ادامه دارد.
جابه‌جایی ناوها و نیروهای آبی‌ـ‌خاکی؛ تقویت یا جایگزینی؟
در صدر نیروهای کمکی مورد انتظار آمریکا، گروه رزمی ناو هواپیمابر «تئودور روزولت» قرار دارد که پیش‌بینی می‌شود تا پایان ماه جاری میلادی به خاورمیانه برسد. با این حال، گزارشی از «هیتر مونگیلیو» در مؤسسه نیروی دریایی آمریکا احتمال داده است که «روزولت» جایگزین «جورج واشنگتن» شود. بنابراین، حضور هم‌زمان سه ناو هواپیمابر به مدت زمانی بستگی دارد که میان ورود یکی و خروج دیگری فاصله می‌افتد. موضوعی که سناریوی مشارکت عملیاتی هر سه ناو در مأموریت‌های مشترک را بعید می‌کند.
وضعیت در مورد «گروه آبی‌ـ‌خاکی» نیز مشابه است. بر اساس گزارشی از «ایان الیس جونز» در وب‌سایت «د وُر زون» که هفته گذشته منتشر شد، گروه آبی‌ـ‌خاکی «مک‌آیلند» همچنان در ژاپن حضور داشت و احتمال می‌رفت مأموریت‌های گروه «باکسر» را بر عهده بگیرد. گروهی که چند روز پیش در اقیانوس هند رصد شده بود. جابه‌جایی و جایگزینی این نیروها، امکان بازسازی توان عملیاتی و کاهش فشار بر خدمه و شناورها را فراهم می‌کند و حتی ممکن است به افزایش موقت حجم نیروهای مستقر بینجامد. با این حال، میزان افزایش پایدار نیروها به برآیند ورود و خروج یگان‌ها بستگی دارد.
شبکه هوایی؛ از جنگنده‌ها تا هواپیماهای سوخت‌رسان و شناسایی
در حوزه هوایی، جنگنده‌های مستقر روی ناوهای هواپیمابر در کنار هواپیماهای جنگی فعال از پایگاه‌های هوایی منطقه عمل می‌کنند. مطالعه‌ای از «استفان کوهن» در مؤسسه مطالعات امنیت ملی رژیم صهیونیستی که هفته گذشته منتشر شد، از حضور جنگنده‌های «اف-۱۵ئی»، «اف-۱۶سی» و «اف-۳۵ای» و همچنین هواپیماهای تهاجمی «ای-۱۰» در منطقه خبر می‌دهد، هرچند شمار آن‌ها مشخص نیست.
این مطالعه شمار هواپیماهای سوخت‌رسان «کی‌سی-۱۳۵» و «کی‌سی-۴۶» را در مجموعِ اروپا و منطقه تحت پوشش سنتکام، حدود ۲۰۰ فروند برآورد می‌کند. این شبکه به جنگنده‌ها امکان می‌دهد برد عملیاتی خود را افزایش دهند و مدت بیشتری در آسمان بمانند، قابلیتی که استمرار پروازهای عملیاتی را پشتیبانی می‌کند. افزون بر این، هواپیماهای شناسایی، هشدار زودهنگام، ارتباطات و گشت دریایی نیز در منطقه حضور دارند که امکان رصد تحرکات هوایی و دریایی و هماهنگی عملیات میان پایگاه‌های دور از یکدیگر را فراهم می‌کنند.
در مقابل، مطالعه مؤسسه یادشده طی دوره مورد بررسی، هیچ بمب‌افکن راهبردی مستقر در پایگاه‌های پیشرو را شناسایی نکرده است، هرچند امکان استفاده از این هواپیماها از خارج منطقه همچنان وجود دارد. تصاویر هوایی پایگاه آمریکایی «العدید» در قطر که در مطالعه‌ای از «گرگ رومان» در «میدل ایست فوروم» در ابتدای ماه جاری میلادی بررسی شده‌اند، نشانه‌هایی از ادامه فعالیت نیروی هوایی آمریکا در این پایگاه ارائه می‌کنند، اما برای شناسایی دقیق انواع هواپیماها وضوح کافی ندارند.
تقویت پدافند هوایی و انتقال تجهیزات به منطقه
هم‌زمان با این استقرار، جابه‌جایی هواپیماهای ترابری نظامی به اردن، عربستان سعودی، قطر و رژیم صهیونیستی نیز ادامه دارد. تنها در روزهای پایانی ماه گذشته میلادی، ۱۰ هواپیمای ترابری آمریکایی در دو پایگاه «عوفدا» و «نواتیم» فرود آمدند. گزارش‌های عبری این پروازها را به تقویت پدافند هوایی و تجدید ذخایر مهمات مرتبط دانسته‌اند. برداشتی که بر اساس مبدأ پروازها یعنی پایگاه «فورت بلیس» در ایالت تگزاس، مطرح شده است، پایگاهی که یگان‌های پدافند هوایی در آن مستقر هستند.
در همین زمینه، مطالعه مؤسسه مطالعات امنیت ملی رژیم صهیونیستی، شمار سامانه‌های پدافندی مستقر در منطقه را بین هفت تا ۹ آتشبار «پاتریوت» و دو تا سه آتشبار «تاد» برآورد می‌کند. این سامانه‌ها برای حفاظت از نیروها و تأسیسات آمریکا در برابر پاسخ‌های احتمالی ایران چه در جریان ادامه محاصره و عملیات محدود و چه در صورت گسترش حملات به کار گرفته می‌شوند. با این حال، برآورد تعداد آتشبارها اطلاعاتی درباره میزان ذخایر باقی‌مانده موشک‌های رهگیر به دست نمی‌دهد، عاملی که در توانایی مقابله با حملات طولانی‌مدت تأثیر تعیین‌کننده‌ای دارد.
تداوم محاصره یا حرکت به‌سوی جنگی گسترده‌تر؟
ماهیت استقرار نظامی آمریکا و تحرکات نیروهای کمکی نشان می‌دهد که واشنگتن از توان نظامی لازم برای گسترش عملیات علیه ایران بدون نیاز به بسیج گسترده نیروهای اضافی، برخوردار است. در حالی که بخشی از تحرکات جاری با هدف جایگزینی یگان‌ها و تداوم استقرار آن‌ها انجام می‌شود.
با توجه به ترکیب فعلی نیروها، ادامه محاصره دریایی در کنار عملیات رهگیری و حملات محدود، محتمل‌ترین سناریو در کوتاه‌مدت به نظر می‌رسد. به‌ویژه آنکه جایگزینی ناوهای هواپیمابر و گروه‌های آبی‌ـ‌خاکی و تقویت پدافند هوایی با الزامات تداوم عملیات جاری و طولانی‌تر کردن آن‌ها سازگار است.
در مقابل، احتمال ورود به دور تازه‌ای از حملات هوایی و دریایی با شدت بیشتر نیز مطرح است. حملاتی که می‌توانند بر توانمندی‌های موجود از جمله ناوهای هواپیمابر، جنگنده‌ها و شبکه سوخت‌رسانی و شناسایی، تکیه کنند.
با این همه، آغاز یک کارزار نظامی گسترده و مستمر برای چندین هفته همچنان گزینه‌ای ممکن است، اما داده‌های علنی نشان نمی‌دهند که الزامات چنین عملیاتی به‌طور کامل فراهم شده باشد. مهم‌ترین این الزامات عبارت از ذخایر مهمات، میزان آمادگی عملیاتی هواپیماها و شناورها، توان جایگزینی تجهیزات و مهمات مصرف‌شده و همچنین حفاظت از پایگاه‌ها در برابر پاسخ‌های مستمر ایران هستند. افزون بر این در آرایش نیروهای مستقر، نشانه‌ای از آماده‌سازی برای انجام عملیات زمینی گسترده دیده نمی‌شود.
بر این اساس، نقشه استقرار کنونی بیش از هر چیز از تداوم فشار و محاصره حکایت دارد. در حالی که آمریکا گزینه تشدید سریع حملات هوایی و دریایی را نیز حفظ کرده است. با این حال، گذار به یک جنگ طولانی‌مدت همچنان به توانایی واشنگتن برای حفظ عملیات با آهنگ و شدت مورد نیاز بستگی دارد.
..............................
پایان پیام/ ۲۶۸
نظر شما