خبرگزاری بینالمللی اهلبیت (ع) ـ ابنا: مرحوم آیت الله حائری شیرازی در جلد اول کتاب تمثیلات اعتقادی- علمی آوردند: در این دنیا کسی نه بالاست، نه پایین. آنکه خود را بالا فرض میکند، سطح پایین فکر میکند و آن که خود را پایین فرض میکند، سطح بالا فکر نمی کند.
در این دنیا بالا و پایین مطرح نیست. مثلاً فرض کنید ده نفر اینجا ایستاده اند که از نظر قامت هیچ تفاوتی با هم ندارند و همه همسان و هم اندازه اند. حال اگر در میان این ده نفر، یک نفر برود و بر روی یک وزنه سنج قرار بگیرد، آیا معقول است که خود را بالاتر از دیگران بداند؟ هرگز؛ چون این بالاتر بودن مربوط به او نیست؛ بلکه چون برروی وزنه سنج قرارگرفته است، بلندتر به نظر می رسد. دیگران هم نباید خود را کوتاه تر از او بدانند، چون بر روی وزنه سنج قرار نگرفته اند.
حال چرا آن یک نفر روی وزنه سنج قرار گرفت؟ برای اینکه وزن دقیق او مشخص شود. پیش از آنکه روی وزنه سنج برود، وزن او برای خودش و برای دیگران معلوم نبود؛ اما پس از آن معلوم میشود. آیا به مجرد اینکه روی وزنه سنج قرار گرفت وزن او مشخص می شود؟ خیر؛ بلکه به علت نوسان ،صفحه وزن گاهی کمتر و گاهی بیشتر نشان داده می شود.
باید برای مدت کوتاهی استقرار یابد تا وزن دقیق او مشخص شود. به محض اینکه وزنش مشخص شد، پایین می آید و اگر پایین نیاید او را پایین میکشند. همه اعتبارات و امتیازات و داراییهای دنیوی، مانند شهرت، قدرت، ثروت ، و اعتبار در حکم وزنه سنجهایی هستند که زیر پای انسان ها قرار داده میشوند تا وزن دقیق ایمان و اعتقاد آنها مشخص شود. انسان تا زمانی که روی این وزنه سنج ها قرار نگرفته معلوم نیست تا چه اندازه معتقد و مؤمن است.
برگرفته از کتاب تمثیلات اعتقادی- علمی، ج۱، ص۸۴و ۸۵.
نظر شما