به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ در روز صدور احکام برای علمای بحرینی، رژیم تصمیم گرفت تا حد ممکن وقاحت به خرج دهد؛ ضربهاش را بزند و سپس مغرورانه و از سر مستی به رقص و پایکوبی بپردازد.
حاکم بحرین (حمد بن عیسی) پس از آنکه پسرش ناصر تصویری از او را در حال ورزش سوارکاری منتشر کرد، در حالی که میخندید و تمسخر میکرد و نسبت به تمام دردهایی که بلافاصله پس از انتشار خبر احکام ابدی برای علمای شیعه به بار آمده بود بیاعتنا بود.
رژیم بحرین به این صحنه تحریکآمیز، که هم احساسات بحرینیهای هدف را جریحهدار میکرد و هم علمای بزرگوارشان را آماج حمله قرار میداد، بسنده نکرد.
این رژیم به رسانههای خود دستور داد تا با گرفتن تأیید و تبریک از شماری از نمایندگان پارلمان، حس «پیروزی» دروغین را به پادشاه القا کنند. ارتش سایبری نیز از ضربه زدن به علما سیر نشد و به تحریک علیه آنان و جشن گرفتن احکام ناعادلانه ادامه داد؛ تا جایی که صفحات مجازی از تمجید حاکمان ناکارآمد رژیم پر شد.
این دوگانگی آشکار در همه رسانههای دولتی بیشتر نمایان شد؛ صفحات، وبسایتهای خبری و روزنامههای الکترونیکی از مطالبی پر شد که ادعا میکردند رژیم آل خلیفه به ارزشهای مدارا و رواداری پایبند است. این تبلیغات با اظهارات رئیس مجلس نمایندگان، احمد المسلم، به اوج رسید؛ او ادعا کرد: «پادشاهی بحرین کانون مدارا است و همزیستی، شیوه و فرهنگ اصیل زندگی است.»
همزمان با صدور احکام علیه علما، این رفتارهای متناقض رژیم در حال وقوع است. رژیمی که چنین رفتار میکند، هیچ ارزش انسانی، دینی و بشری را محترم نمیشمارد و این نمایش، نمایشی بیشرمانه است. نکته تحریکآمیزتر اینجاست که رژیم فقط به سرکوب بسنده نمیکند؛ بلکه از بحرینیها میخواهد این سرکوب را تشویق کنند و هدف قرار گرفتن علمایشان را «دستاوردی ملی» و شایسته تبریک بدانند.
رژیم میخواهد صحنه محاکمات و احکام سنگین را به فرصتی برای نمایش وفاداری تبدیل کند؛ گویی حذف و زندانی کردن علما نشانه قدرت است و گویی سرکوب صداهای دینی و اجتماعی که بخش بزرگی از مردم به آنها احترام میگذارند، پیروزی سیاسیای است که باید جشن گرفته شود.
رژیمی که احکام حبس ابد را بر علما تحمیل کرده، چگونه میتواند از مدارا سخن بگوید؟ چگونه ادعای همزیستی میکند در حالی که اختلاف دینی و موضع فکری را به اتهام، جرمانگاری و تحریک تبدیل کرده است؟ و چگونه خود را کانون مدارا میخواند در حالی که در علما چیزی جز دشمنانی که باید حذف شوند نمیبیند و در پیروان آنان جز گروهی که باید سرکوب و مرعوب شوند نمیبیند؟
آنچه رخ داد، یک تناقض رسانهای ساده نیست؛ بلکه نشاندهنده تحقیر عمیق احساسات بخش بزرگی از بحرینیهاست و از تفکری سیاسی خبر میدهد که دردهای مردم را چیزی بیاهمیت میداند که حتی ارزش توجه ندارد. در حالی که خانوادههای علما و دوستدارانشان از احکام تکاندهنده در شوک بودند، دستگاه قدرت مشغول تبلیغ تصویر پادشاه خندان، گرفتن تبریک از نمایندگان و پر کردن شبکههای اجتماعی با تشویق و دست زدن بود. گویی هدف این است که با نشان دادن بیاعتنایی رژیم به اعتراضات و درد مردم، آنان را تحریک کنند.
ارتش سایبری بار دیگر کارکرد واقعی خود را آشکار کرد: بدنام کردن علما و تبدیل رنج آنان به فرصتی برای شماتت و شادی. هنگامی که احکام سنگین به موضوعی برای هلهله و شادی تبدیل میشود و هدف قرار دادن نمادهای دینی به فرصتی برای نمایش وفاداری بدل میشود، با انحطاطی اخلاقی و سیاسی روبهرو هستیم که هزاران بیانیه درباره مدارا نیز نمیتواند آن را توجیه کند.
رژیم آل خلیفه تصمیم گرفت سه چیز را همزمان پیش ببرد: قساوت احکام و وقاحت جشن گرفتن آنها؛ هدف قرار دادن علما و افتخار به مدارا؛ آزار دادن مردم و سپس خواستن از آنها که خطاب «مصلحت ملی» را باور کنند.
و این دقیقاً همان چیزی است که صحنه را از خود احکام زشتتر میکند: اینکه از قربانی خواسته شود شاهد جشن جلاد خود باشد و سپس به او گوش دهد که از مدارا سخن میگوید!
..................
پایان پیام/
نظر شما