۱۷ آبان ۱۴۰۴ - ۲۱:۰۵
تناقض آیات قرآن درباره «کشتار پسران بنی‌اسرائیل توسط فرعون»!

فرعون نسبت به بنی‌اسرائیل دو بار دستور کشتار داده است. کشتار اول قبل از تولد حضرت موسی(ع) برای جلوگیری از ولادت ایشان بوده و کشتار دوم از بیم افزایش قدرت موسی(ع) و یارانش بوده است. در مرتبه دوم دستور کشتن پسران و به بردگی گرفتن زنان را داده تا شکوه موسی(ع) و هوادارانش را فرو ریزد، ولی بخت با فرعون یار نبود و خداوند فرعونیان را نابود ساخت.

خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت(ع) ـ ابنا: در جواب این سوال که آیا فرعون پسران خردسال بنی‌اسرائیل را پیش از بعثت موسی(علیه السلام) به قتل می‌رساند یا پس از آن؟

شماری از آیات سوره «غافر» (۱) و «اعراف» (۲) بر این معنی دلالت دارد که فرعون پس از بعثت موسی(علیه السلام) و دعوت وی به ایمان، تصمیم گرفت پسران بنی‌اسرائیل را بکشد و زنان را زنده نگهدارد؛ در صورتی که آیاتی از سوره‌های «قصص» (۳)، «طه» (۴)، «ابراهیم» (۵)، «اعراف» (۶) و «بقره» (۷) بیانگر این معنی است که این امر پیش از بعثت موسی صورت گرفته است؛ با این حال چگونه می‌توان میان دو دسته آیات جمع کرد؟

در پاسخ می‌گوییم: فرعون پیش از بعثت موسی(علیه السلام) و برای پیشگیری از تولّد و ظهور او دستور داد همه نوزادان پسر بنی‌اسرائیل را بکشند تا مبادا موسایی زنده بماند و ادّعای نبوّت کند.

لیکن پندار خام فرعون ناکام ماند و به خواست خداوند، موسی(علیه السلام) زنده ماند و نبوّت خویش را آشکار ساخت و در برابر فرعون ایستاد و پادشاهی و حکومتش را تهدید کرد؛ به ویژه زمانی که ساحران هم به موسی(علیه السلام) ایمان آوردند، فرعون از بیم افزایش قدرت موسی(علیه السلام) و یارانش، تلاش کرد با کشتن پسران و به بردگی گرفتن زنان، شکوه و شوکت موسی(علیه السلام) و هوادارانش را فرو ریزد، ولی بخت با فرعون یار نبود؛ زیرا خداوند فرعونیان را نابود ساخت.

مرحوم طبرسی در تفسیر آیات سوره غافر می‌نویسد: به مأموران فرعون دستور داده شد که نوزادان پسر قوم موسی(علیه السلام) را بکشند تا از رشد جمعیّت و افزایش قدرت آنان جلوگیری شود و زنانشان را نیز به خدمت گیرند.

این کشتار با کشتار نخست متفاوت است؛ زیرا فرعون پیش از ظهور موسی(علیه السلام) برای پیشگیری از زنده ماندن وی دستور داد نوزادان پسر را بکشند، لیکن پس از یقین به ولادت موسی(علیه السلام) و بی ثمر بودن قتل نوزادان، این کشتار متوقف شد.

پس از آنکه نبوّت موسی(علیه السلام) آشکار گشت و فرعون و فرعونیان را تهدید کرد و در برابر آنان ایستادگی کرد، برای بار دیگر تصمیم گرفت پیروان موسی(علیه السلام) را بکشد تا قدرت آنان را بکاهد و مانع گسترش قدرت آنان شود؛ هر چند به خواست خداوند، این نقشه نیز ناکام ماند و سرانجام خود آنان گرفتار عذاب الهی شدند. (۸)، (۹)


پی نوشت:

(۱). سوره غافر، آیات ۲۳ ـ ۲۵: «وَ لَقَدْ أَرْسَلْنَا مُوسَی بِآیَاتِنَا وَ سُلْطَانٍ مُّبِینٍ. إِلَی فِرْعَوْنَ وَ هَامَانَ وَ قَارُونَ فَقَالُواْ سَاحِرٌ کَذَّابٌ. فَلَمَّا جَاءَهُم بِالْحَقِّ مِنْ عِندِنَا قَالُواْ اقْتُلُواْ أَبْنَاءَ الَّذِینَ ءَامَنُواْ مَعَهُ وَ اسْتَحْیُواْ نِسَاءَهُمْ»؛ (به یقین، موسی را با آیات خود و حجّتی آشکار به سوی فرعون و هامان و قارون فرستادیم، ولی آنان در پاسخ گفتند: موسی افسونگری شیّاد است و زمانی که موسی حقیقت را از جانب ما برای آنان آورد، گفتند: پسران کسانی را که به او ایمان آورده اند، بکشید و زنانشان را زنده بگذارید).

(۲). سوره اعراف، آیه ۱۲۷: «وَ قَالَ الْمَلأَ مِن قَوْمِ فِرْعَوْنَ أَتَذَرُ مُوسَی وَ قَوْمَهُ لِیُفْسِدُواْ فِی الأَرْضِ وَ یَذَرَکَ وَ ءَالِهَتَکَ قَالَ سَنُقَتِّلُ أَبْنَاءَهُمْ وَ نَسْتَحْیی نِسَاءَهُمْ وَ إِنَّا فَوْقَهُمْ قَاهِرُونَ».

(۳). سوره قصص، آیه ۴: «إِنَّ فِرْعَوْنَ عَلَا فِی الاَرْضِ وَ جَعَلَ أَهْلَهَا شِیَعًا یَسْتَضْعِفُ طَـائِفَةً مِّنْهُمْ یُذَبِّحُ أَبْنَاءَهُمْ وَ یَسْتَحْیی نِسَاءَهُمْ إِنَّهُ کَانَ مِنَ الْمُفْسِدِینَ».

(۴). سوره طه، آیه ۳۹: «أَنِ اقْذِ فِیهِ فِی التَّابُوتِ فَاقْذِ فِیهِ فِی الْیَمِّ فَلْیُلْقِهِ الْیَمُّ بِالسَّاحِلِ یَأْخُذْهُ عَدُوٌّ لِّی وَ عَدُوٌّ لَّهُ».

(۵). سوره ابراهیم، آیه ۶: «إِذْ أَنجَاکُم مِّنْ ءَالِ فِرْعَوْنَ یَسُومُونَکُمْ سُوءَ الْعَذَابِ وَ یُذَبِّحُونَ أَبْنَاءَکُمْ وَ یَسْتَحْیُونَ نِسَاءَکُمْ».

(۶). سوره اعراف، آیه ۱۴۱: «وَ إِذْ أَنجَیْنَاکُم مِّنْ ءَالِ فِرْعَوْنَ یَسُومُونَکُمْ سُوءَ الْعَذَابِ یُقَتِّلُونَ أَبْنَاءَکُمْ وَ یَسْتَحْیُونَ نِسَاءَکُمْ».

(۷). سوره بقره، آیه ۴۹: «وَ إِذْ نَجَّیْنَاکُم مِّنْ ءَالِ فِرْعَوْنَ یَسُومُونَکُمْ سُوءَ الْعَذَابِ یُذَبِّحُونَ أَبْنَاءَکُمْ وَ یَسْتَحْیُونَ نِسَاءَکُمْ».

(۸). مجمع البیان، ۴ / ۴۵۶ و ۸ / ۵۲۰.

(۹). برگرفته از کتاب: نقد شبهات پیرامون قرآن کریم، معرفت، محمدهادی، مترجمان: حکیم باشی، حسن، رستمی، علی اکبر، علیزاده، میرزا، خرقانی، حسن، مؤسسه فرهنگی تمهید، چاپ دوم، ۱۳۸۸، ص ۳۳۳ الی ۳۳۵.

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha