خبرگزاری بینالمللی اهلبیت (ع) ـ ابنا: برخلاف تصور برخی که مهمان را مایة زحمت و دردسر میدانند، در روایات دینی برکات دنیوی و اخروی فراوانی برای مهمان شمرده شده است. امامرضا(ع) به نقل از پدران خود و آنان به نقل از رسول خدا(ص) اکرام مهمان را در یک جامعه ضامن خوشی و سلامت آن دانستهاند: «همیشه امتم در خوشی و خوبی باشند تا زمانی که با هم دوستی کنند و امانت را بپردازند و از حرام دوری کنند و از مهمان پذیرایی کنند و نماز را برپا دارند و زکات بدهند، چون انجام ندهند گرفتار قحطی و خشکسالی شوند»(۱)
امام صادق(ع) نیز اجر و ارزش مهمانداری را از آزاد کردن بنده بالاتر دانسته و فرمودهاند: «اگر مؤمنی دو نفر مؤمن را با غذا پذیرایی کند، بالاتر از این است که بردهای را آزاد کرده باشد»(۲)
برکات مهمان برای میزبان هم شامل دنیا و هم شامل آخرت است. مهمان، باعث ریزش گناهان میزبان و حرام شدن جهنم بر او و راهنمای او به بهشت برین است. پیامبر اکرم(ص) نگاه محبتآمیز به مهمان را مانع آتش جهنم بیان کردهاند: «هیچ بندهای نیست که مهمان برایش بیاید و به صورت او نظر کند مگر اینکه چشم او بر آتش جهنم حرام گردد»(۳)
همچنین، پیامبر اکرم(ص) در روایت دیگری مهمان را راهنمای بهشت خواندهاند: «الضَّیْفُ دَلِیلُ الْجَنَّةِ»؛ مهمان، راهنمای بهشت است.(۴)
حضرت علی(ع) نیز مهماننوازی را سبب آمرزش گناهان بیان کردهاند: «هر مؤمنی که صدای مهمانی را بشنود و خوشحال شود، گناهانش آمرزیده میشود، اگرچه گناهان او به اندازة زمین تا آسمان باشد».
ازآنجاکه در این احادیث سیاق کلام مطلق است، هم شامل مهمان دعوتشده و هم مهمان دعوتنشده میشود؛ ازاینرو، این پاداشهای الهی، میتواند انگیزهای برای تکریم بیشتر، همراه با گشادهرویی، نسبت به مهمان ناخوانده برای کسانی باشد که به مهمانان ناخوانده چندان روی خوش نشان نمیدهند.
منبع:
۱.(نوری، ۱۴۰۷ق، ج ۱۶، ص ۲۵۸).
۲.(کلینی، ۱۳۸۸، ج ۲، ص ۲۰۱).
۳.(نوری، ۱۴۰۷ق، ج ۱۶، ص ۲۵۸).
۴.(همان، ص ۲۵۷).
۵. (همان).
نظر شما