به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ در جریان جنگ تحمیلی۱۲ روزه و نیز تهاجمات هوایی اخیر که دشمن صهیونیستی با همدستی آمریکای جنایتکار نقاط حساس کشور، از جمله ساختمان دبیرخانه مجلس خبرگان در قم را هدف قرار داد، با تناقضی آشکار در حوزه مستندسازی تصویری مواجه شدیم. اگرچه «امنیت ملی» اولویتی مهم و بدیهی است که باید بر همه چیز حاکم باشد، اما ممنوعیت کامل فعالیت عکاسان خبری و عدم ثبت تصاویر وقایع، مانع تولید اسناد تاریخی ارزشمند برای نسلهای آینده میشود.
تاریخنگاری تصویری جنگ، وظیفهای شرعی، قانونی و ملی است. همانطور که عکسهای عکاسان و تصویربرداران در دوران انقلاب و ۸ سال دفاع مقدس، هویت و تاریخ این کشور را برای جوانان امروز تبیین میکند، ثبت دقیق ابعاد مختلف جنایات رژیم صهیونیستی نیز باید به شیوهای هنرمندانه و مستند برای آیندگان باقی بماند.
پس از وقوع جنگ ۱۲ روزه، در جلسهای، فرماندار قم از عکاسان با تعبیر «مورخان مصور» یاد کرد و از اهمیت کارشان سخن گفت. بنده در همان جلسه به صراحت بر این تناقض تأکید کردم که “چگونه میتوان در مقام ستایش، از این القاب بهره جست، در حالی که در عمل، اجازه فعالیت به این مورخان در بزنگاههایی که کشور بیش از پیش به مستندسازی نیاز دارد، داده نمیشود؟” و به عنوان شاهد مثال، ممنوعیت فعالیت عکاسان در آن جنگ تحمیلی ۱۲ روزه را یادآور شدم.
در همان نشست، پیشنهادی را به منظور ایجاد تعادل میان «حفظ امنیت ملی» و «ضرورت مستندسازی مصور» مطرح کردم که دو محور اصلی داشت:
۱. احراز هویت و تسهیلگری: تهیه لیست عکاسان خبری شناسنامهدار و صدور کارت ویژه، تا آنها در شرایط جنگی، بدون دغدغه برخورد امنیتی، وظیفه شرعی، قانونی و ملی خود را برای مستندسازی به انجام رسانند.
۲. کنترل و پروتکلگذاری: برگزاری جلسات توجیهی برای تأکید بر رعایت دقیق پروتکلهای امنیتی و محرمانه؛ به گونهای که عکاسان در جریان کامل پروتکلهای اعلامشده از سوی مراجع ذیصلاح باشند و در انتشار هرگونه عکس، به دقت آنها را رعایت کنند و حتی در مواقع حساس و طبق دستور، از انتشار برخی عکسها خودداری کنند؛ اما اصل «ثبت» رویدادها را هرگز متوقف نسازند.
این پیشنهاد با استقبال فرماندار مواجه شد، اما متأسفانه جامه عمل نپوشید، روند امور تا جایی پیش رفت که شاهد تکرار همین الگو در حملات اخیر صهیونیستی – آمریکایی بودیم؛ زمانی که ساختمان دبیرخانه مجلس خبرگان در میدان رسالت قم هدف حملات هوایی قرار گرفت و تعدادی از هموطنانمان به شهادت رسیدند و برخی نیز مجروح شدند. عکاسان خبری برای ثبت این فاجعه و حفظ آن در تاریخ به صحنه آمدند، اما با حذف تصاویر از دوربینها روبرو شدند.
پرسش اصلی که از مقامات مسئول، بهویژه فرماندار محترم قم مطرح است، این است: آیا نمیشد در این فاصله زمانی – از جنگ تحمیلی ۱۲ روزه تاکنون – تدبیری اندیشیده و با برگزاری جلسات تخصصی، بستر فعالیت قانونی و امن عکاسان را فراهم آورد؟
اگرچه زمان میگذرد، اما هنوز برای ایجاد این سازوکار دیر نشده است. تا زمانی که جنایات رژیم صهیونیستی و همپیمانان آمریکاییاش ادامه دارد، ثبت تصاویر از صحنههای جنایت، سندی قطعی برای ادله حقوقی بینالمللی و منبعی برای درسهای تاریخی برای نسل آینده است؛ همانطور که تصاویر دانشآموز شهید مدرسه میناب و قبور ایشان، چهره خونخوار این رژیم را برای همیشه ثبت کرد.
در پایان تاکید می شود امروز بیتوجهی به ثبت تصاویر حملات اخیر، به معنای واگذاری حقِ روایتِ تاریخ به دشمن است بنابراین انتظار میرود تا با تدوین یک «آییننامه عکاسی در شرایط جنگی»، راه برای «مورخان مصور» باز شود تا بتوانند وظیفه خطیر خود را در ثبت حقیقت و حفظ اسناد تاریخی کشور، بدون خلل و با رعایت پروتکلهای امنیتی انجام دهند.
مهدی جعفری
..............................
پایان پیام/ ۲۶۸
نظر شما