خبرگزاری بین المللی اهلبیت - ع - ابنا: این شبها، صحنهای کمنظیر و تحسینبرانگیز در شهرهای ایران در جریان است: مردم عراق با اشتیاقی وصفناپذیر، در خیابانها و میادین ایران موکب برپا کردهاند. نه برای زائران اربعین در کربلا، بلکه برای شرکتکنندگان ایرانی در راهپیماییهای شبانه. آنها با آهنگهای حماسی، شعارهای حسینی و خوراکیهای لذیذ، از مردم ایران پذیرایی میکنند و آنها را به ادامه راه تشویق مینمایند. اینجا دیگر مرزی میان عراقی و ایرانی وجود ندارد. آنچه این دو ملت را به هم پیوند زده، چیزی جز «حب الحسین» نیست؛ همان نیرویی که هر جا نامش برده شود، یک حماسه بیمرز شکل میگیرد.
اینجا جلوه هایی زیبا از یک حماسه شکل گرفته است:
پرده اول: موکبهای عراقی در خاک ایران؛ یک کنش بیسابقه و عمیق
در شگفتانگیزترین صحنه این روزها، مردم عراق با دلی پر از عشق، در شهرهای مختلف ایران موکب زدهاند. آنها با چادرها و پرچمهای حسینی، سماورهای چای، خرما و غذاهای نذری، از راهپیمایان ایرانی استقبال میکنند. این کار، یک کنش صرفاً تشریفاتی نیست؛ یک اعلام همبستگی بیچونوچرا است. مردم عراق با این کار به مردم ایران میگویند: «ما در کنار شما هستیم، همانطور که شما همیشه در کنار ما بودید». این موکبها، زندهترین نماد «حب الحسین یجمعنا» در عصر حاضر هستند.
پرده دوم: چرا هر جا امام حسین (ع) باشد، حماسه هست؟
راز این پیوند در چه چیزی نهفته است؟ چرا با شنیدن نام امام حسین (ع)، نه فقط یک احساس فردی، که یک موج جمعی از ایستادگی و همبستگی شکل میگیرد؟ پاسخ در پیام جاودان عاشوراست: «هیهات منا الذله». امام حسین (ع) به ما آموخت که برای عزت، برای عدالت و برای حق، باید به خیابان آمد و فریاد زد. هر کسی که با این پیام مرتبط شود، روحی حماسی در او دمیده میشود. امروز مردم عراق در ایران موکب میزنند، چون مردم ایران را ادامهدهنده همان راه میبینند. و مردم ایران در راهپیماییهای شبانه خود، همان شعارهایی را سر میدهند که در کربلا طنینانداز بود.
پرده سوم: موکبداران عراقی؛ تشویق به ادامه راه با آهنگهای حماسی
صحنهای که دیدن دارد، موکبداران عراقی هستند که با بلندگوهای خود، آهنگهای حماسی حسینی پخش میکنند و مردم ایران را به ادامه راهپیمایی تشویق مینمایند. آنها با نذریهای خود — از چای و خرما گرفته تا غذاهای گرم — از خستگی راهپیمایان میکاهند و به آنها روحیه میدهند. این همان کاری است که در اربعین، مردم ایران نیز در برخی مواکب در مسیر نجف تا کربلا برای زائران حسینی انجام میدادند. امروز نوبت مردم عراق است که جبران محبت کنند. این تبادل عشق، یک کنش سیاسی یا دیپلماتیک نیست؛ یک کنش حسینی است.
پرده چهارم: از روضهها تا خیابانها؛ صدای واحد دو ملت
نکته جالب دیگر، استفاده از روضهها و نوحههای حسینی در این راهپیماییهاست. موکبداران عراقی با پخش روضههایی که بر مصائب امام حسین (ع) و یارانش میگرید، فضایی ایجاد کردهاند که در آن عزاداری و حماسه سیاسی در هم آمیخته شده است. مردم ایران نیز در پاسخ، شعارهایی سر میدهند که ریشه در همان فرهنگ عاشورا دارد: «لبیک یا حسین»، «هیهات منا الذله» و ... این همصدایی، نشان میدهد که عشق به حسین (ع) مرز نمیشناسد و مردم دو کشور را زیر یک پرچم متحد کرده است.
«حب الحسین یجمعنا» این جمله، این شبها در شهرهای ایران معنا و جلوهای تازه یافته است. مردم عراق که خود در کشورشان صحنههای حماسی میآفرینند، به ایران آمدهاند تا در کنار مردم ایران بایستند و با موکبهای خود از آنها پذیرایی کنند. این یعنی عاشورا فقط یک واقعه تاریخی نیست؛ یک جریان زنده و همیشه جاری است که هر زمان و هر مکان که نیاز باشد، خود را نشان میدهد.
هر جا نام امام حسین (ع) باشد، یک حماسه شکل میگیرد. هر کس با او مرتبط شود، روحی حماسی در او دمیده میشود. امروز مردم عراق و ایران، دست در دست هم، با الهام از همان روح حماسی، فریاد میزنند: هیهات منا الذله. یک روز این شعار از گلوی حضرت اباعبدالله (ع) با یارانش از جور یزید برخواست و حالا از حنجره ی یاران هزار و چهارصد و اندی سال بعدش از ظلم صهیونیسم و آمریکا این فریاد بلند است و تا همیشه تاریخ در دلها طنینانداز خواهد بود.
اللهم اجعلنا من الانصار الحسین
زهرا صالحی فر، دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت رسانه دانشگاه باقرالعلوم.
نظر شما