به گزارش خبرگزاری بین المللی اهل بیت (ع) ـ ابنا ـ این اثر هنری با عنوان «نوری که در جهان میتابد»، تندیسی هشتمتری است که از ۲۵ آوریل در این پارک مشهور شهر نیویورک نصب شده و قرار است به مدت ۱۸ ماه به نمایش گذاشته شود.
نگوین که در آثار خود به موضوعاتی چون جنگ، حافظه تاریخی و بازسازی فرهنگی میپردازد، تلاش کرده است با این اثر، پیوندی میان گذشته و حال ایجاد کند.
به گفته این هنرمند، بدنه مجسمه از سنگریزههای ساحلی ویتنام ساخته شده، در حالی که دستان آن از پوکههای خمپارههای برنجی بهجا مانده از جنگ افغانستان شکل گرفته است.
او این ترکیب را نمادی از تغییر کارکرد اشیا و تبدیل ابزارهای جنگ به نشانههای صلح و برکت میداند.
نگوین در توضیح مفهوم اثر خود تأکید کرده است: «چیزی که روزی گلوله جنگی بوده، امروز میتواند به دستان مجسمهای تبدیل شود که نماد صلح است.»
او همچنین با اشاره به تجربه جنگ در آثارش، افزود که هرچند جنگ میتواند ماده را دگرگون کند، اما قادر به از بین بردن حافظه جمعی انسانها نیست.
این هنرمند تصریح کرده است که هدفش جایگزینکردن آثار تخریبشده نیست، بلکه یادآوری اهمیت تاریخی و فرهنگی آنهاست؛ میراثی که حتی پس از نابودی نیز میتواند در قالبی تازه بازتاب یابد.
تندیسهای بودای بامیان که حدود ۱۴۰۰ سال پیش در دل کوههای هندوکش تراشیده شده بودند، از مهمترین آثار تاریخی افغانستان به شمار میرفتند.
این دو مجسمه عظیم با ارتفاعهای ۳۵ و ۵۳ متر، که به «صلصال» و «شهمامه» شهرت داشتند، قرنها در دره بامیان پابرجا بودند.
این آثار در سال ۲۰۰۱ توسط طالبان تخریب شدند؛ اقدامی که واکنش گسترده جهانی را به دنبال داشت.
دو سال بعد، یونسکو منطقه بامیان را در فهرست میراث فرهنگی در معرض خطر ثبت کرد.
اکنون، مجسمه «نوری که در جهان میتابد» در نیویورک، بهعنوان نمادی از بازسازی فرهنگی و یادآوری میراث ازدسترفته، تلاش دارد توجه جهانیان را بار دیگر به اهمیت حفاظت از میراث مشترک بشری جلب کند.
..............
پایان پیام/
نظر شما