از اضطراب و قرص خواب تا آرامش حقیقی

  خبرگزاری بین المللی اهل بیت علیهم السلام _ ابنا: فطرت، آن شعله خاموش نشدنی درون انسان است که او را به سوی کمال، عدالت و خدای یگانه سوق می‌دهد. قرآن می‌فرماید: «فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْهَا» (روم، ۳۰). اما فطرت همچون رودخانه‌ای خروشان، برای رسیدن به دریا (خدا) نیاز به مسیر دارد. اهل بیت (ع) همان پل‌های استوار بر این رودخانه هستند؛ پل‌هایی که بدون آنها، دل ها به ساحل آرامش نمی‌رسد. افرادی که امروز با اضطراب مزمن، بیخوابی‌های مکرر و وابستگی به داروهای آرامبخش دست و پنجه نرم می‌کنند، در واقع قربانی قطع ارتباط با این پل‌های الهی‌اند. آنها فطرت خداجوی خود را نادیده گرفته‌اند، غافل از اینکه هر چه از خدا و اولیایش دورتر شوند، روانشان متزلزل‌تر و شبهایشان تاریک‌تر می‌شود.

 رودخانهٔ فطرت هرگز از حرکت بازنمی‌ایستد. فطرت انسان همچون رودخانه‌ای همیشه جاری است. حتی اگر کسی نماز نخواند، ذکری نگوید، و با اهلبیت (ع) آشتی نداشته باشد، فطرت از درون فریاد می‌زند: «من به آرامش نیاز دارم!» این فریاد به شکل احساس پوچی، نارضایتی از زندگی، و جستجوی لذت‌های زودگذر خود را نشان می‌دهد. عمل‌های زیبایی، مدل مو، کاشت ناخن و خریدهای لوکس، تلاشی برای ساکت کردن این رودخانه است؛ اما فطرت با این چیزها خاموش نمی‌شود. چون رودخانه فقط به دریا می‌رسد، نه به استخرهای تشریفاتی.

 پل اهل بیت؛ تنها راه عبور از طغیان به آرامش است. ائمه (ع) خودشان را «صراط مستقیم» و «عروه الوثقی» (دستاویز محکم) معرفی کرده‌اند. امام صادق (ع) می‌فرماید: «نَحْنُ و اللَّهِ الصِّرَاطُ الْمُسْتَقِیمُ» (به خدا سوگند، ما همان صراط مستقیمیم). این یعنی اگر کسی به دنبال آرامش حقیقی است، بدون عبور از این پل نمی‌تواند به خدا برسد. نماز که ستون دین است، در حقیقت اتصال به این پل از طریق یاد خداست. دعا، زیارت، مناجات با امام زمان (عج) و توسل به فاطمه زهرا (س)، همان نرده‌های محکمی هستند که انسان را از سقوط در گرداب اضطراب نجات می‌دهند.

 بی‌پل ماندن، چه بلایی بر سر اعصاب می‌آورد؟ در جامعه امروز، افرادی که مسلمان و شیعه هستند اما هیچ ارتباط عملی با اهلبیت ندارند، دچار نوعی «تهی‌دستی معنوی» می‌شوند. روانشناسان اعصاب و روان تأکید دارند که باور به یک نیروی متعالی و احساس تعلق به یک شبکه مقدس (مثل اهلبیت)، سطح کورتیزول (هورمون استرس) را کاهش می‌دهد. اما بی‌این پل، ناخودآگاه انسان مدام به دنبال جایگزین‌های مادی می‌گردد. نتیجه اش چه می شود؟ کابوس شبانه، وابستگی به قرص‌های خواب‌آور، تحریک‌پذیری عصبی، و آن اضطراب مزمنی که در نگاهشان هویداست. چرا؟ چون فطرتی که برای دریا ساخته شده، در حوضچه‌ی تعلقات دنیوی می‌پوسد.

 تجربه‌ی آرامش حقیقی پس از عبور از پل بسیاری از کسانی که روزگاری گرفتار همین بیخوابی‌ها و قرص‌ها بودند، با بازگشت به نماز اول وقت، خواندن دعای کمیل در شب جمعه، یا حتی یک زیارت نامه ساده، تغییر شگرفی را تجربه کرده‌اند. آنها می‌گویند: «انگار یک چیزی در مغزم آرام گرفت. دیگر نیازی به قرص نداشتم.» این همان کرامت پل اهل بیت است. وقتی رودخانه فطرت به پل می‌رسد، خروشش به نظم بدل می‌شود.

 این روزها فضای مجازی و جذابیت ها و تجملات ظاهری آن ذهن بسیاری از زنان را درگیر و متلاشی کرده است. شاید بسیاری از آنها متوجه نباشند که این تصاویر رنگارنگ از زندگی دیگران چه بلایی بر سر ذهن و روان آنها می آورد. اتصال به منبع آرامش نسخه ی نهایی تمام تشویش هاست.

 بانوی ایرانی و هموطن عزیزم! اگر دچار بیخوابی، استرس بی‌پایان، و احساس تهی هستی؛ اگر قرص خواب را دو برابر کرده‌ای اما باز شبهایت طولانی و دلگیر است؛ بدان که رودخانهٔ فطرت در تو طغیان کرده است. راه حل، کاشت ناخن جدید یا رنگ موی فانتزی نیست. راه حل، ساختن پلی از جنس ارادت به اهل بیت (ع) بر این رودخانه است. با همان یک «یا زهرا (س)» ساده شروع کن. با وضو گرفتن و خواندن دو رکعت نماز. با گوش دادن به یک دعا یا سخنرانی از امام راحل یا مقام معظم رهبری درباره اهلبیت. این پل را آزمون کن؛ آنچنان آرامشی به اعصاب تو می‌بخشد که تمام قرص‌های جهان قدرت ندارند. چون وعده الهی حق است: «أَلا بِذِکرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ» (آگاه باش که با یاد خدا دلها آرام می‌گیرد). و ذکر خدا، از مسیر اهل بیت می‌گذرد. پل را بردار، تا ساحل آرامش را ببینی.

 زهرا صالحی فر، کارشناس ارشد قرآن و حدیث، دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت رسانه دانشگاه باقرالعلوم.