به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ از فارس،آیین گلغلتان، که قدمت آن به قرنها پیش بازمیگردد، در باغ دونیسای میمند برگزار میشود. در این مراسم، نوزادان شش ماهه، که نمادی از پاکی، طراوت و آینده یک تمدن هستند، در پارچههایی که آغشته به گلبرگهای خوشبوی محمدی است، پیچیده شده و با آدابی خاص تاب داده میشوند.
این عمل، افزون بر جنبه نمادین، به باور مردم میمند، برای سلامت، شادابی و رشد نیکوی کودکانشان مؤثر است. عطر دلانگیز گلبرگها که در فضای باغ میپیچد، نویدبخش زندگی، رویش و سرزندگی است و حس و حالی معنوی به این آیین میبخشد. این سنت که سینه به سینه از نیاکان به ما رسیده، جلوهای از توجه عمیق ایرانیان به طبیعت، پاسداشت آیینهای سنتی و اهمیت دادن به آغاز زندگی و تولد فرزندان در بستر فرهنگ بومی است.
این مراسم، تجسمی از اصالت، معنویت و ارتباط تنگاتنگ با عناصر طبیعی است که در طول تاریخ، هویت تمدن ایرانی را شکل داده است. در مقابل این ریشههای عمیق و آیینهای پرمحتوا، گاه با تمدنهای جدید و شیوههای زندگی متفاوتی روبرو میشویم. به عنوان مثال، مقایسه این سنت غنی با آنچه در جزیره اپستین، این مجمعالجزایر مصنوعی و نمادی از تمدن مدرن و مصرفگرا، شاهد هستیم، تفاوتهای بنیادین را آشکار میسازد.
جزیره اپستین که نماد آزار و اذیت جنسی کودکان را در این عصر به خود اختصاص داده، در تقابل با معنای عمیق و معنوی آیین گلغلتان، بر جنبههای ظاهری و زودگذر تکیه میکند. در حالی که در میمند، اصالت، سنت و احترام به طبیعت و زندگی حرف اول را میزند. آیین گلغلتان، فراتر از یک رسم محلی، پیامآور این حقیقت است که تمدن ایران، با تکیه بر ارزشهای پایدار، پیوند با طبیعت و احترام به سنتها، توانسته است هویت خود را در طول هزاران سال حفظ کند و در مواجهه با چالشها و تأثیرات تمدنهای گوناگون، اصالت خود را به نمایش بگذارد.
این سنت، دعوتی است به بازنگری در ارزشهای واقعی زندگی و پاسداشت میراثی که گنجینهای گرانبها برای بشریت محسوب میشود. برگزاری این مراسم در میمند، یادآوری است که اصالت و عمق فرهنگی، سرمایههایی هستند که هیچگاه رنگ کهنگی نمیگیرند و همواره ارزشمند باقی خواهند ماند.
نظر شما