به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ هشدار سازمانهای بینالمللی نسبت به وخامت وضعیت اقتصادی مردم افغانستان و گسترش روزافزون فقر و بیکاری در این کشور، خانوادهها را بیشتر تحت فشار قرار میدهد.
برنامه توسعه سازمان ملل به تازگی با انتشار گزارشی، اعلام کرده که در سال ۲۰۲۵، بیش از سهچهارم مردم افغانستان با ناامنی غذایی دستوپنجه نرم میکنند؛ اقتصاد آن کشور با وجود رشد ۱.۹ درصدی، اما گراف فقر و گرسنگی کاهش نیافته و این رشد، توان همگامی با رشد سریع جمعیت را هم ندارد.
علاوه بر این، برنامه جهانی غذا(WFP) نیز اخیرا آمار داد که بیش از ۱۱ میلیون نفر در افغانستان در سال ۲۰۲۶ با ناامنی غذایی شدید مواجه هستند.
گزارشهای سازمانهای بینالمللی از وضعیت قحطی و گرسنگی، رنج خانوادههای افغانستان را بیش از هر زمان دیگری افزایش میدهد. محدودیتهای جاری افغانستان(ممنوعیت کاری زنان – عدم استخدام کادرهای متخصص در ادارات)، بالارفتن آمار بیکاری و کاهش کمکهای بینالمللی از مهمترین عواملی است که اقتصاد خانوادهها و جامعه افغانستان را با فروپاشی مواجه کرده است.
عارف اسماعیلی، مرد میانسالی است که در منطقه سرکاریز واقع در غرب کابل دستفروشی میکند. او به خبرنگار ابنا میگوید: «من یک غرفه (دکه) دارم که با دشواری روزانه حتی ۱۵۰ افغانی (معادل نسبی به تومان۳۵۰ هزار تومان) هم نمیتوانم کار کنم. هرمقدار مصارف خود را کاهش میدهم، بازهم در تامین نیازمندیهای اولیه یک خانواده پنج نفره عاجز هستم.»
او میافزاید که سال اول تحولات و تغییر حکومت در افغانستان، کمکهای بینالمللی برای جلوگیری از قحطی و گرسنگی و همچنین در زنده نگهداشتن اقتصاد مردم مفید بود؛ خانوادهها هر شش ماه سرشماری شده و ماهانه مواد غذایی دریافت میکردند، اما تقریبا دو سال است که این کمکها قطع شده است.
به گفته این شیعه غرب کابل، بیکاری در حال حاضر نسبت به سال گذشته بیشتر نمایان میشود، زیرا قبلا جوانان از هر خانوادهای برای کارگری و کسب روزی به کشورهای همسایه میرفتند، اما شرایط باعث شده که اکنون نتوانند مهاجرت کنند و در داخل کشور هم کار و درآمدی برای جوانان نیست و جوانان از ناحیه بیکاری و مشکلات اقتصادی شکایت دارند.
از سوی دیگر، برخی از شیعیان تحصیلکرده، آینده اقتصادی افغانستان را برای خانوادهها فاجعهبار پیشبینی میکنند و میگویند که دیری نخواهد پایید که فقر و گرسنگی به سراغ تک تک خانوادهها خواهد آمد.
حسین دانش، فارغالتحصیل دانشکده ادبیات دانشگاه کابل که در حال حاضر در یکی از مدارس خصوصی غرب کابل تدریس میکند، بیان داشت که مدیریت بحران ناشی از قحطی و گرسنگی تقریبا از کنترل دولت خارج شده است؛ از یکسو برنامه اقتصادی همگانی ندارد و از سوی دیگر، در انزوای بینالمللی و جهان هم توجهی به وضعیت جاری ندارد.
آقای دانش اظهار کرد که هرچند برنامهریزی اقتصادی و اشتغالزایی نباید برای رهبرانیکه ادعای حکومتداری داشتند/دارند، سخت باشد، اما بنابر برخی مسائل داخلی، کادرهای جوان و متخصص در ادارات دولتی استخدام نمیشوند.
حسین دانش به این مسائل داخلی اشاره نکرد، اما ظاهرا منظورش تعصب قومی و ادعای طالبان مبنی بر عدم مشارکت بخشی از مردم در جنگ علیه خارجیها(امریکا و ناتو) است؛ این موضوع بارها طی چهار سال اخیر مطرح شده که حکومت طالبان به این دلیل از به کارگیری جوانان تحصیلکرده در ادارات خودداری میکنند و به جای آنان از مجاهدین (اصطلاحی که طالبان برای نیروهای خود به کار میبرد) استفاده میکند.
...............
پایان پیام/
نظر شما