خبرگزاری بینالمللی اهلبیت (ع) ـ ابنا: بسیاری از مردم همین که گرفتار سختی و مریضی و ناراحتی میگردند، خود را کاملاً می بازند و از زمین و زمان شکوه می نمایند؛ و این بدان خاطر است که حکمت بلاها و گرفتاری ها را نمی دانند؛ ولی اگر حکمت آنها را میدانستند، با آغوش باز از آنها استقبال میکردند و با صبر و استقامت از روآوردن آنها خدا را سپاسگزار میشدند.چنانکه انبیا و اولیا که محبوب ترین انسانها نزد خدا می باشند، از همه بیشتر مبتلا به بلاها وسختی ها می شدند و بسیاری از ستمگران و مفسدین از انواع نعمت ها برخوردارند.آیات قرآن کریم نیز برآنند که خداوند سختی ها و ضرر و بلاها را به عنوان امتحان می فرستد، تا معلوم شود که چه کسی صابر و شاکر است و چه کسی ناسپاس و کافر.
چنان که یک جا می فرماید: «اَحَسِبَ النّاسُ اَنْ یُتْرَکُوا اَنْ یَقُولُوا آمَنّا وَ هُمْ لایُفْتَنُونَ. وَ لَقَدْ فَتَنَّا الَّذِینَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَلَیَعْلَمَنَّ اللهُ الَّذِینَ صَدَقُوا وَ لَیَعْلَمَنَّ الْکاذِبِینَ: آیا مردم گمان می کنند، همین که بگویند «ایمان آوردیم»، به حال خود رها شده و آزمایش نمیشوند؟ ما کسانی را که قبل از آنها بودند آزمودیم، تا علم خدا در مورد کسانی که راست میگویند و کسانی که دروغ میگویند، تحقّق یابد.» (۱) دنیا بسان دانشگاه یا مزرعه است؛ زیرا همان طوری که در دانشگاه استعدادها و لیاقت های هر فرد شکوفا میشود؛ و همان طوری که در مزرعه آنچه که در نهاد هر بذری است به صورت بوته های مختلف گندم و جو و عدس و... ظاهر می شود، در دنیا هم استعدادهای افراد پرورش داده می شوند و شکوفا می گردند.
این بدان خاطر است که ایمان و اعتقاد قلبی تنها برای تکامل روانی او کافی نیست؛ بلکه ایمان باید با عمل که به منزلة تمرین و به اصطلاح شرع «تکلیف» است، توأم گردد، تا در روح و جان انسان به صورت ملکه درآید، و به قول قرآن کریم معلوم گردد که چه کسی به راستی ایمان دارد و چه کسی دروغ می گوید و تنها به زبان به خدا اعتراف دارد.(۲)کسی به سعادت می رسد که با عشق وعلاقه در طلب رسیدن به چیزی است که ندارد و نداشتن هدف و مقصد و آرزو بالاترین بدبختی است و انسان تا وقتی در طلب چیزی است که آن را ندارد؛ ولی وقتی آن را به دست آورد، دیگر برایش جالب نیست، بلکه به دنبال چیز دیگری می رود که ندارد.
من مواعظ النبی صلی الله علیه وآله وسلّم: عجباً للمؤمن لایقضی اللّه علیه قضاءً إلا کان خیراً له، سرّه او ساءه. إن ابتلاه کان کفّارةً لذنبه، وإن اعطاه وأکرمه کان قد حباه.(۳)
هرچه را خداوند برای مؤمن، مقدّر فرماید، خیر او است، خواه حوادثی که او را ناراحت میکند مثل بیماری و خواه اموری که او را خوشحال میکند.حوادث محزون کننده، کفاره گناهان و حوادث خوشحال کننده عطایای الهی است.این مضمون در اشعار حافظ هم آمده «در طریقت هرچه پیش سالک آید خیر او است» لکن حافظ این معنا را مختص به سالک دانسته ولی این روایت، آن را درباره مطلق مؤمن بیان فرموده است.
منبع:
۱.عنکبوت ۲ و ۳.
۲.عنکبوت ۳.
۳.تحف العقول صفحه ۴۸.
نظر شما