خبرگزاری اهلبیت(ع) ـ ابنا: کربلا یک «حقیقت» همیشه زندهای است که هرگز فراموش نخواهد شد. شیعیان در سراسر جهان یک صدا و یک نفس یاد و نام «اباعبدالله الحسین (ع)» را زنده نگه میدارند و مشمول «تعظیم شعائر الهی» شده و اجر و ثواب الهی نصیبشان میشود.
نکته قابل تأمل آن است که برداشت ما از «تراژدی کربلا» چگونه است؟ ما چه مواجههای با این «واقعه» داریم؟ آیا حادثه کربلا را یک «واقعه تاریخی» میدانیم که باید آن را در «بستر خودش» حفظ کرد و برای مظلومیت «امام حسین (ع)» و یاران باوفایش گریه کرد؟ و بر قاتلان و ظالمان آن حضرت «لعن و نفرین» کرد؟ یا آنکه آن را «پیوسته به حال و آینده» نگریست که باید بهعنوان «الگوی پایدار و مستمر» برای همه نسلها زنده بماند و مسئولیت پاسداشت و تعظیم آن به مراتب «سنگینتر» خواهد بود.
انتخاب یکی از دو برداشت، به فهم و درک ما از سخنان «امام حسین (ع)» در این «واقعه» برمیگردد. وقتی «امام حسین (ع)» هدف از قیام خود را «انی لم اخرج اشرا و لا بطرا و لا مفسدا و لا ظالما؛ انما خرجت لطلب الاصلاح فی امه جدی؛ ارید ان آمر بالمعروف و انهی عن المنکر و اسیر بسیره جدی و ابی» بیان میکند و در این مسیر به مبارزه با «یزید» برمیخیزد؛ سوال آن است که آیا احیای «دین خدا» و مبارزه با «طاغوت» متخص «زمان آن حضرت» بوده است یا اینکه این سخنان برای «حال و آینده» نیز الگوست؟
به نظر میرسد نهضت امام خمینی (ره) و همراهی اکثریت مردم ایران با آن، در جهت «زنده کردن اسلام» و «مبارزه با طاغوت» برداشت دوم را از واقعه کربلا تثبیت کرده است و امروز این معنا باید در میان «هیئات مذهبی» تبیین و ترویج شود که ناخواسته این «هیئات» در برداشت اول یعنی «ماندن در کربلای تاریخی» بدون تأثیرش در حال و آینده بشریت «متوقف» نشوند.
حجتالاسلام دکتر «مرتضی صانعی» عضو هیأت علمی مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره)
..........................
پایان پیام
نظر شما