به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ در سنت شیعه بسیاری از فقیهان بزرگ را با عنوان «شهید» گرامی داشته است؛ همچون شهید اول (محمد بن مکی عاملی، ۷۳۴–۷۸۶ق) که در دمشق به اتهام تشیع محاکمه و اعدام شد؛ شهید ثانی (زینالدین بن علی عاملی، ۹۱۱–۹۶۶ق) که پس از سالها تدریس و تألیف، در مسیر استانبول به فرمان حکومت عثمانی کشته شد؛ و سید محمدباقر صدر (۱۳۵۳–۱۴۰۰ق / ۱۹۳۵–۱۹۸۰م) فقیه و متفکر برجسته عراقی که پس از سالها مبارزه فکری و سیاسی با رژیم بعث، به دستور صدام حسین بازداشت و در بغداد به شهادت رسید.
آنان یا به حکم دادگاهها اعدام شدند، یا به دست اوباش کشته شدند، یا توسط مخالفان سیاسی زندانی و شکنجه گشتند. سنت ما تأکید دارد که هر کس در راه حق و به ناحق کشته شود، به مقام شهادت نائل میگردد؛ از این رو این فقیهان بهدرستی در شمار شهدا به حساب میآیند.
اما شهادت آیتالله العظمی سیدعلی خامنهای در تاریخ تشیع متمایز و بیسابقه است. این شهادت نه اعدام قضایی بود و نه ترور داخلی؛ بلکه شهادت در میدان نبرد و در بحبوحه جنگی فعال با کافران حربی (آمریکا و اسرائیل ) بود، در حالی که ایشان همزمان مرجع تقلید و رهبر سیاسی و فرمانده کل قوای مسلّح یک کشور بودند که با تهاجمیترین نیروی هژمونیک عصر جدید رویارو بود.
شهادت آیت الله العظمی خامنهای در تاریخ شیعه و جهان جاودانه خواهد ماند، بهشرط آنکه ما هوشمندانه و متحدانه آن را فریاد کشیم.
..........................
پایان پیام
نظر شما