به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ گزارش بانک جهانی نشان میدهد که اقتصاد افغانستان در سال ۲۰۲۶ با رشد اندکی همراه بوده است، اما این رشد به دلیل افزایش جمعیت، تأثیر محسوسی بر وضعیت معیشتی مردم نداشته است.
بر اساس پیشبینی این گزارش، اقتصاد افغانستان در سال جاری میلادی سه درصد رشد خواهد کرد، در حالی که تولید ناخالص داخلی سرانه با کاهش ۳.۳ درصدی مواجه خواهد شد. همچنین پیشبینی شده است جمعیت افغانستان در سال ۲۰۲۶ حدود ۶.۶ درصد افزایش یابد. به این ترتیب، رشد اقتصادی کشور از سرعت افزایش جمعیت عقب میماند و سهم سرانه هر شهروند از تولید ناخالص داخلی کاهش پیدا میکند.
با وجود این پیشبینیها، قدرت خرید مردم همچنان رو به کاهش است و وضعیت اقتصادی خانوادهها روزبهروز دشوارتر میشود. محدودیت فرصتهای شغلی و ناتوانی بسیاری از خانوادهها در تأمین نیازهای اولیه، از مهمترین چالشهای اقتصادی افغانستان به شمار میرود. این وضعیت نشان میدهد که افزایش فعالیتهای اقتصادی لزوماً به معنای بهبود شرایط زندگی همه شهروندان نیست.
در چنین شرایطی و همزمان با فرارسیدن فصل سرما و کاهش فرصتهای اشتغال، روایت زندگی یک خانواده هفتنفره شیعه در استان غزنی، تصویری از دشواریهای معیشتی مردم این کشور ارائه میدهد؛ خانوادهای که تنها نانآور آن نوجوانی ۱۴ ساله است.
حجتالاسلام والمسلمین علیزاده مالستانی، از علمای شیعه استان غزنی و عضو دفتر آیتاللهالعظمی محقق کابلی(ره)، با روایت وضعیت این خانواده میگوید که اسماعیل، نوجوان ۱۴ سالهای که از کودکی یتیم شده، مسئول تأمین معاش هفت عضو خانواده خود است.
اسماعیل در یکی از نانواییهای شهر غزنی از ساعت هفت صبح تا هفت شب کار میکند و در ازای ۱۲ ساعت کار روزانه، تنها ۷۰ افغانی، معادل تقریبی ۲۰۰ هزار تومان، به همراه پنج قرص نان دریافت میکند.
اما این نوجوان چند روز پیش، هنگام شب، گرفتار سارقان شد و بر اثر ضربات چاقو از ناحیه گوش و کمر آسیب دید. جراحتهای ناشی از این حادثه او را از ادامه کار و کسب همین درآمد ناچیز بازداشته و شرایط اقتصادی خانوادهاش را، آن هم در آستانه فصل سرما، دشوارتر کرده است.
به گفته حجتالاسلام علیزاده مالستانی، مادر اسماعیل هنگام مراجعه به دفتر برای دریافت سهمیه حمایتی یتیمان، از ناتوانی در تأمین هزینه داروهای مورد نیاز برای درمان فرزندش ابراز نگرانی کرده است. این خانواده نهتنها توانایی پرداخت هزینههای درمان اسماعیل را ندارد، بلکه برای تأمین ابتداییترین نیازهای زندگی نیز با مشکل جدی روبهروست.
این روایت تنها نمونهای از وضعیت دشوار اقتصادی خانوادهها در گوشهوکنار افغانستان، بهویژه مناطق شیعهنشین، است؛ مناطقی که ساکنان آن طی دهههای گذشته از فرصتهای اقتصادی و امکانات توسعهای محروم ماندهاند و بسیاری از خانوادههایشان همچنان برای تأمین حداقل نیازهای زندگی با مشکلات جدی دستوپنجه نرم میکنند.
در همین حال، نهادهای وابسته به سازمان ملل متحد طی یک سال گذشته بارها درباره افزایش ناامنی غذایی و گسترش فقر در افغانستان هشدار دادهاند. بر اساس گزارشهای این نهادها، بیش از ۱۵ میلیون نفر در افغانستان به کمکهای اولیه بشردوستانه نیاز دارند.
اگرچه آمار دقیقی از سهم مناطق شیعهنشین در میان جمعیت نیازمند این کشور منتشر نشده است، اما با توجه به وضعیت اقتصادی این مناطق و کاهش کمکهای بینالمللی، خانوادههای بسیاری در این مناطق نیز با محرومیت از حمایتهای بشردوستانه و دشواری روزافزون در تأمین نیازهای اولیه مواجه هستند.
.................
پایان پیام/
نظر شما