سخبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا: به عنوان مقدمه بحث لازم است سخن یکی از دانشمندان را در مورد فواید و آثار شگفت انگیز پرندگان در زندگی انسان ها بیان کنیم؛ ایشان می گوید: «شقاوت و بی رحمی بشر و غفلت و بی خبری او حدّ و حصر ندارد. او باید بداند کشتن پرندگان این ضرر بزرگ را در بر دارد که او را از کمک و یاری عزیزترین و گرانبها ترین یاران و دوستان خود در نبرد با حشرات موذی و جوندگان محروم می سازد».
آری می دانیم که انسان در نبرد با حشرات غارتگر دو روش در پیش دارد: یکی روش ابتدائی که عبارت است از گرفتن و کشتن کرم ها از میان باغات و مزارع و جمع آوری ملخ و سن و شته از داخل محصول به وسیله سموم مختلف، و دیگر نبرد علمی از طریق بیولوژیکی به وسیله ویروس ها و طفیلی های مخصوصی که برای این منظور انتخاب و تکثیر می شود. ولی این دو روش مبارزه بسیار گران تمام می شود و مستلزم تحمّل زحمات و مشقّت فوق العاده است. در حالی که اگر پرندگان را سالم بگذارند و مرغانی مانند جغد و بوف را که قاتل جوندگان اند در صورت لزوم تکثیر نمایند و از پرندگان حشره خوار حمایت کنند مبارزه ساده تر و بهتر و ارزان تر خواهد بود.
دانشمندی به نام «میشله» می گوید: «بدون وجود پرندگان، زمین طعمه حشرات خواهد شد»، و دانشمند دیگری به نام «فابر» در تأیید او می نویسد: «بیوجود، پرندگان، قحطی بشر را نابود میکند!».
در اینجا آمارها با ما سخن می گویند؛ زیرا اگر حساب نسبتآ دقیقی از میزان کرم ها و حشراتی که هر سال پرندگان کوچک به مصرف طعمه خود و جوجه هایشان می رسانند به دست آوریم این مسأله بسیار روشن خواهد شد. مرغ کوچکی بنام «رواتوله» وجود دارد که هر سال سه میلیون از این حشرات غارتگر را می خورد! یکنوع سار به نام «سار آبی رنگ» است که سالیانه شش میلیون و نیم حشره را میخورد، و بیست و چهار میلیون را برای تغذیه جوجه های خود که معمولا از دوازده یا شانزده جوجه کمتر نیستند مصرف می کند ... «پرستو» در روز بیش از ششصد کیلومتر طی طریق می کند، و میلیون ها مگس می گیرد! مرغی بنام «تروگلودیت» وجود دارد که از روزی که از تخم سر در می آورد تا روزی که از لانه می پرد نه میلیون حشره غذای او است! مردم معمولا کلاغ سیاه را پرنده مضر می دانند؛ اما اگر یکی از آنها را بکشید و محتوای چینه دانش را بررسی کنید، می بینید مملو از یک نوع کرم سفید است».(۱)
این گوشه ای از خدمات پرندگان به کشاورزان و محیط زیست است. حال فرض کنید آنها سهم مختصری از دانه های غذائی و میوه های ما را نیز ببرند - سهمی که یکهزارم مزد آنها نمی شود! - آیا این سبب می گردد که ما آنها را حیوانات موذی و مزاحم بدانیم؟ چه کسی این مأموریت را به این پرندگان سپرده است که برای تعادل قوا در عالم جانداران و حشرات که خود آنها نیز فوائدی دارند نقش مهمّی را بر عهده بگیرند!؟ (۲)
پی نوشت:
(۱). حواس اسرارآمیز حیوانات، دروشر، ویتوس، ترجمه: لاله زاری، اسحق، اشرفی، تهران، ۱۳۵۷ ش، ص ۱۹۵ تا ۱۹۷ (با تلخیص).
(۲). پیام قرآن، مکارم شیرازی، ناصر، انتشارات دارالکتب الاسلامیه، تهران، ۱۳۸۶ ش، چاپ نهم، ج ۲، ص ۳۷۶.
نظر شما