به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ در روزهای اخیر، ایران اسلامی در معرض تجاوز آشکار آمریکا، اسرائیل و همپیمانان غربی و عربی آنها قرار گرفت. اما در میانه این طوفان آهن و آتش، وجهی از قدرت ملی ایران رخ نمود که دشمنان در محاسبات خود هرگز برای آن جایی درنظر نگرفته بودند: حماسهای بیسابقه از حضور شبانهروزی، خودجوش و گسترده مردم در خیابانهای شهرها. این صحنه، تنها یک تظاهرات حمایتی معمولی نیست؛ نمایشی زنده و قدرتمند از اراده یک ملت برای دفاع از حرمت نظام، انقلاب و تمامیت سرزمینی خود است.
فریادهای «انتقام» از دل این اجتماعات عظیم، به روشنی از عنصر عشق و ارادت خاص مردم به رهبر شهیدشان و خواست برحق و آتشین آنان برای انتقام خون ایشان سرچشمه میگیرد. این پدیده، که در تاریخ جنگهای معاصر بینظیر است، دشمنان را در حیرت و تحقیری عمیق فرو برده است. این حماسه، تجسم عینی پیشبینی امام خامنه ای شهید است که در یکی از آخرین سخنرانیهای خویش فرمودند: «این فتنهها ادامه خواهد داشت… اگر چنانچه حادثهای برای کشور پیش بیاید، خدای متعال این مردم را مبعوث خواهد کرد، برای مقابله با حوادث و کار را مردم تمام خواهند کرد!» در این نوشتار به برخی از ابعاد این حماسه مردمی می پردازیم.
حضور مردم در اندیشه رهبر شهید
این کلام نورانی، کلید فهم حماسه اخیر است. شهید رهبر انقلاب اسلامی، همواره ستون اصلی قدرت نظام را در «حضور مردم در صحنه» میدانستند. ایشان با بینشی عمیق و آیندهنگر، بارها بر این اصل تأکید کردند که رمز ماندگاری و پیروزی انقلاب، تداوم همین پیوند مردمی است. «بعثت مردم» به معنای برانگیخته شدن آن نیروی عظیم و نهان در درون جامعه است که در لحظه خطر، فراتر از هر برنامه و دستوری، به میدان میآید و سرنوشت نبرد را رقم میزند. این میراث فکری، امروز در عمل توسط سومین رهبر انقلاب اسلامی، حضرت آیتالله سید مجتبی حسینی خامنهای، احیا و تکامل یافته است. نخستین بیانیه ایشان در این دوره حساس، با تجلیل از حضور تعیینکننده مردم در خیابانها و صحنههای مختلف دوران دفاع مقدس، در واقع دعوتی تاریخی برای تداوم این نقش بود. مردم ایران با حضور گسترده و شکوهمند خود، به این دعوت «لبیک» گفتند و در میدان عمل، با رهبر جدید و نظام اسلامی بیعتی تجدیدشده کردند. این پیوند دوباره، نشان داد که خط رهبری انقلاب، امتدادی یکپارچه و مردم، وفادارترین پشتیبان این مسیر هستند.
راهپیمایی میلیونی در میانه آتش دشمن
نماد اعلای این حماسه مردمی، راهپیمایی عظیم و میلیونی روز قدس در ۲۲ اسفند بود که در امتداد حضور پرشور روزهای ۲۲ دی و ۲۲ بهمن، و درست در میانه بمباران هوایی دشمن آمریکایی و صهیونیستی با شکوهی تحسینبرانگیز برگزار شد. این عمل شجاعانه که در ادبیات نظامی «عبور از خط آتش» نامیده میشود، بزرگترین تحقیر برای دشمنی بود که تصور میکرد با بمب و موشک میتواند اراده یک ملت را در هم بشکند. برنامهریزان جنگ روانی دشمن، با دیدن تصاویر این راهپیمایی میلیونی، دریافتند که محاسباتشان درباره گسست مردم از نظام، کاملاً وارونه بوده است. این رویداد، از چند جهت بینظیر و تاریخی بود:
تحدی در برابر تجاوز: ملت ایران، زیر سایه شوم جنگندههای دشمن و به رغم تمام تهدیدات امنیتی، با حضوری میلیونی و آگاهانه، پیام روشنی به جهان داد: «تهدید، شما را از آرمانهایمان جدا نمیکند». این راهپیمایی، خود یک عملیات بزرگ روانی و یک پیروزی راهبردی در برابر جنگ روانی دشمن بود.
تقدیم شهید: این حضور عظیم و ایستادگی، حتی شهیدی را تقدیم راه انقلاب کرد که خون او، بر تقدس و جدیت این میدان مردمی مهر تأیید زد و نشان داد دفاع از قدس و حرمت نظام، تا پای جان برای این ملت ارزشمند است.
تداوم وحدت ملی: توالی راهپیماییهای ۲۲ دی، ۲۲ بهمن و ۲۲ اسفند، و راهپیایی بی نظیر شبهای جنگ رمضان، زنجیرهای از وحدت و همدلی ملی را تشکیل داد که هر حلقه آن، در سختترین شرایط، قدرت اجتماعی انقلاب را به رخ جهانیان کشید.
خیابان؛ رکن سوم مثلث قدرت ایران
امروز، حضور فعّالانه و معنادار مردم در خیابان، دیگر یک حرکت و حمایت نمادین صرف در جنگ رمضان نیست. این حضور، به همراه دو رکن دیگر قدرت ملی – یعنی «قدرت دفاعی و تهاجمی نیروهای مسلح در میدان جنگ منطقهای» و «اثرگذاری در معادلات جهانی از طریق ابزارهایی مانند کنترل تنگه هرمز» – مثلث شکستناپذیر قدرت جمهوری اسلامی ایران را تشکیل داده است. این سه ضلع، همافزایی چشمگیری دارند: ضلع نظامی: نیروهای مسلح در میدان، با اقتدار عمل میکنند. ضلع ژئوپلیتیک: امکان اثرگذاری بر شریانهای حیاتی جهان، اهرم بازدارندگی ایجاد میکند. ضلع مردمی (خیابان): این ضلع، پشتوانه روانی و امنیت داخلی آن دو ضلع دیگر را تأمین میکند.
امروز خیابان به بخشی لاینفک از دکترین دفاعی ایران تبدیل شده است. این حضور، ضمن ایجاد مانعی عظیم در برابر هرگونه اغتشاش داخلی یا طرح تجزیهطلبانه که دشمنان در پی دامن زدن به آن هستند، ثبات و امنیت عمق استراتژیک کشور را تضمین میکند. هنگامی که سرلشکر مجید موسوی، فرمانده نیروی هوافضای سپاه، خطاب به ملت میگوید: «شما خیابان را حفظ کنید، میدان با ما»، در حال ترسیم همین تقسیم کار استراتژیک و اعتماد متقابل درون این مثلث قدرت است. خیابان، سنگر پشتیبانی روحی و نمایش همدلی و عزم ملی است که به اقدام نظامی در میدان جنگ، مشروعیت و قدرت میبخشد. لذا این تقسیم کار به وضوح در روزهای جنگ رمضان مشهود بود؛ هنگامی که نیروهای مسلح در میدان نبرد، ضربات سخت خود را بر پیکره دشمن وارد میکردند، مردم در خیابانهای شهرها و با حضور در مراسم دعا و نمازهای جماعت، پشتوانه روحی این عملیاتها بودند و دیوارهای از امنیت و انسجام در پشت جبهه ایجاد نمودند. البته این حماسه، محدود به فضای خیابانها و میادین نماند و در فضای مجازی نیز با انتشار گسترده تصاویر و کلیپهای حضور مردم، به یک عملیات رسانهای پیروزمند برای به تصویر کشیدن وحدت، شور و شعور و شهامت ملی تبدیل شد و صفحه مجازی دشمنان را از یأس و حیرت انباشت.
جمعبندی؛خیابان، تجلی عشق به وطن و امام شهید
حماسه «خیابان» در شب های جنگ رمضان، تجسم عینی همان «بعثت مردمی» است که امام شهید پیشبینی فرمودند: «اگر چنانچه حادثهای برای کشور پیش بیاید، خدای متعال این مردم را مبعوث خواهد کرد، برای مقابله با حوادث و کار را مردم تمام خواهند کرد!» این صحنه تاریخی، با فرمان رهبر جدید انقلاب احیا شد و در راهپیمایی شکوهمند ۲۲ اسفند، که حتی در میانه بمباران دشمن و با تقدیم شهید برگزار گردید، به اوج رسید. در عمق این حرکت عظیم، عشق و ارادت خاص ملت به رهبر شهید خویش و مطالبه سوزان انتقام خون پاک ایشان به عنوان موتور محرکهای نیرومند، خیابانها را آکنده از عزمی جهادی کرد. امروز، این خیابان به رکن سوم مثلث قدرت ایران و بخشی حیاتی از دکترین دفاعی آن تبدیل شده است. این حضور، پروژه جداسازی مردم از نظام را خاکستر کرد، تبلیغات روانی دشمن را بیاعتبار ساخت، و هر حمله را به فرصتی برای نمایش وحدت بیشتر مبدل نمود. تعامل هم افزا و مقدس بین سه ضلع «میدان جنگ»، «تنگه هرمز» و «خیابانِ انقلاب»، فرمولی است که دشمنان را در حیرت و تحقیر فرو برده و پیروزی نهایی را از آن ملت ایران اسلامی خواهد ساخت. خیابان، امروز میدان بیعت نسل نو با آرمانهای انقلاب و سنگر نبرد آنان برای تحقیر و عقب رانی دشمنان است.
............
بقلم : محمدباقر مشکاتی
پایان پیام/
نظر شما