به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ برای بسیاری از ساکنان ضاحیه جنوبی بیروت، جنوب لبنان و بقاع، تجربه جنگ دیگر صرفاً ترس از بمباران یا انتظار برای نقشههای تهدید نیست؛ بلکه به تجربهای روزمره تبدیل شده که رفتار و نگاه آنها به مفهوم بقا را دگرگون کرده است.
پایداری؛ انتخابی فراتر از اجبار
براساس گزارش روزنامه «الاخبار» لبنان، بسیاری از آنها پس از تجربههایی که در جنگ گذشته اندوختهاند، اکنون هشدارهای دشمن اسرائیلی را بخشی از جنگ روانی میدانند؛ جنگی که به همان اندازه که مکان را هدف میگیرد، ارادهها را نیز نشانه میرود، نه اینکه نشانهای قطعی از غیرممکن بودن زندگی یا اجبار به کوچ باشد. از همینرو، گزینه پایداری حتی در حداقل شکل آن بهعنوان یک موضع جمعی در حال گسترش در میان محیط حامی مطرح شده؛ موضعی که به همان اندازه که بر کرامت تکیه دارد، بر سازگاری با شرایط جنگ نیز استوار است.
«علی سیفالدین» از ساکنان مقاوم ضاحیه جنوب بیروت، میگوید هر بار تهدیدی مطرح میشود، همراه خانوادهاش از خانه خارج شده و به دریا میروند و پس از پایان بمباران بازمیگردند. به گفته او، جنگ گذشته درسهای زیادی به آنها داده، از جمله اینکه نقشههای هدفگیری، بیش از هر چیز برای ترساندن مردم و نمایش چهرهای قدرتمند از دشمن طراحی شدهاند.
او میافزاید که رسانهها پس از هر موج حمله، ضاحیه را منطقهای خالی از حیات نشان میدهند، اما بازگشت به آنجا همواره نشان داده که امکان زندگی همچنان وجود دارد. به همین دلیل، نقشهها و مناطق قرمز دیگر مانند گذشته آنها را نمیترساند و تهدیدها برای ریشهکن کردنشان کافی نیست. اگر ساختمانها ویران شوند، میتوان چادری برپا کرد، اما خواری در برابر سوداگران جنگ و بحران، هرگز یک گزینه نیست.
این وضعیت تنها به سیفالدین محدود نمیشود، بلکه در میان بخش بزرگی از ساکنان ضاحیه جنوبی بیروت بهویژه در مقایسه با جنگ ۶۶ روزه دیده میشود. بسیاری ترجیح دادهاند با وجود تهدید، صبر کنند، بمانند و تنها در اوج خطر بهطور موقت به دریا یا مناطق نزدیک کوهستان پناه ببرند و پس از کاهش حملات بازگردند.
وقتی تهدید، کارکرد خود را از دست میدهد
آنها این انتخاب را سازگارتر با کرامت خود تا آوارگی طولانیمدت یا تن دادن به شرایط بهرهکشی میدانند. شاید همین امر باعث شده دشمن اسرائیلی تهدید را به کل ضاحیه جنوبی بیروت تعمیم دهد، نقشه آن را بهطور کامل قرمز کند و دستور تخلیه یکباره صادر کند. با این حال، این اقدام آگاهی بیشتری در میان مردم ایجاد کرده که آنچه دشمن منتشر میکند لزوماً به معنای هدفگیری اهداف نظامی مشخص نیست، بلکه همگان هدف قرار گرفتهاند؛ موضوعی که مشارکت آنها در دفاع از موجودیتشان را تقویت کرده است.
از سوی دیگر، «هادی شعیتو» که از جنوب لبنان به بیروت کوچ کرده، میگوید تجربه جنگ قبلی با دورهای بسیار سخت در ذهن مردم بهویژه بهدلیل شهادت سید حسن نصرالله گره خورده است؛ امری که باعث شد برخی تصور کنند بازگشت غیرممکن است یا آینده در سایه این فقدان باقی خواهد ماند.
او معتقد است این نگاه در حق شیخ نعیم قاسم (دبیرکل کنونی حزبالله) منصفانه نبود، چراکه امروز این جامعه دیدگاه متفاوتی دارد. به گفته شعیتو، مردم بیش از پیش به رهبری او پایبند شدهاند و به حکمت و استواریاش بهویژه در نحوه مدیریت مرحله انتظار و تحولات میدان، ایمان پیدا کردهاند.
وی اشاره میکند که این تغییر بر روحیه عمومی تأثیر گذاشته و تا حد زیادی خلأ ناشی از فقدان رهبر پیشین را کاهش داده است. همچنین، افزایش روحیه را به بازگشت وحدت میدانها و شرایط منطقهای مساعد مرتبط میداند؛ چراکه گسترش جبههها و مشارکتها مانع تمرکز فشار بر یک جبهه شده و از بار آن بر لبنان کاسته است. به باور او، هماهنگیها و عملیاتهای مشترک و تأثیر آنها در سرزمینهای اشغالی، عامل مهمی در تقویت روحیه مردم لبنان بوده است.
بازتعریف بقا در سایه جنگ
این جمعبندی با تعابیر مختلف در میان بسیاری تکرار میشود. «فاتن رضا» از آوارگان شهر صور، میگوید جنگ ممکن است طولانی شود، اما مهم این است که با پیروزی و خروج کامل دشمن اسرائیلی از سرزمین پایان یابد.
او تأکید میکند این روحیه در خیابانها، کافهها، چادرهای آوارگان، مراکز اسکان و حتی در رسانهها و شبکههای اجتماعی بهوضوح دیده میشود. به گفته او، حالوهوای عمومی را میتوان در یک جمله خلاصه کرد که روحیهها در اوج است، زیرا دوران سکوت در برابر ظلم به پایان رسیده و مرحلهای تازه آغاز شده که مردم آن را شکستن ذلت و اعلام پایبندی به مقاومت میدانند.
رضا این مرحله را ادامه همان مسیری میداند که سید حسن نصرالله در آخرین سخنرانیهایش از آن سخن گفته بود؛ نبردی طولانی و بزرگ که پایان آن روشن است. از این رو، آنچه امروز رخ میدهد را ادامه راهی میداند که با شهادت او متوقف نشده، بلکه استوارتر شده است. به باور او، پیروزی نیازمند ایمان، صبر و فداکاری است و همین باور، بخش بزرگی از توان جامعه برای ایستادگی را شکل میدهد؛ تا جایی که پایداری از یک واکنش صرف به جنگ، به یک اعتقاد جمعی تبدیل شده که مسیر، هرچقدر هم طولانی باشد، باید به پیروزی ختم شود.
..............................
پایان پیام/ ۲۶۸
نظر شما