به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ با ورود به سال ۱۴۰۵ خورشیدی، حاکمیت دوباره طالبان در افغانستان وارد سال پنجم شد. طالبان در ۲۴ مرداد ۱۴۰۰ با سقوط نظام جمهوریت و اخراج نیروهای خارجی، حاکمیت مطلق را تحت کنترل گرفت و نظام امارت اسلامی را تشکیل داد.
تا قبل از تشکیل نظام امارت اسلامی از سوی طالبان، در نظام جمهوری اسلامی افغانستان، مساله اقلیت و اکثریت مذهبی چندان مطرح نبود و بیشتر افراد فارغ از مذهب و قومیت در حکومت نقش داشتند؛ پیش از تسلط مجدد طالبان بر افغانستان، در مذاکرات ۱۸ ماهه دوحه بین بزرگان این گروه و آمریکا، پذیرش اقلیتهای مذهبی مورد بحث قرار گرفت و مخالفتی از سوی طالبان با این مسأله وجود نداشت.
در این میان، «مذهب جعفری» که حدود ده میلیون پیرو در افغانستان دارد، بیشتر از اقلیتهای دیگر مورد بحث و توجه قرار گرفت و روی این مبنا، در ماههای نخست تشکیل حکومت از سوی طالبان، شورای علمای شیعه مطالبات جامعه تشیع را به شکل مکتوب در اختیار مقامهای طالبان قرار داد.
به رسمیت شناختن فقه جعفری، قانون احوال شخصیه شیعه، تدریس عقاید شیعیان در دانشگاهها و مدارس و حضور مؤثر نخبگان شیعه در بدنه حکومت، از مهمترین مطالبات بود. پیگیری این مطالبات تا پایان سال ۱۴۰۳ به گونه جدی جریان داشت؛ چه از طریق رسانهها و چه در مصاحبهها و مجالس عمومی، اما آنچه انتظار میرفت تحقق نیافت و تا امروز طالبان در مورد مطالبات جامعه تشیع، نه پاسخ مثبت داده و نه پاسخ منفی؛ هرچند در عمل پاسخ آنان منفی بوده است، زیرا این قوانین و مطالبات در دوران جمهوریت به نفع شیعیان وجود داشت و حکومت افغانستان نه تنها رسمیت مذهب و قانون احوال شخصیه شیعه را لغو کرد، بلکه تدریس عقاید شیعیان را از مدارس و دانشگاههای استانهای شیعهنشین بامیان و دایکندی حذف کرد.
با وجود این بیمهریها، اما جامعه تشیع در چهار سال گذشته با نظام حاکم بر افغانستان تعامل سازنده و همهجانبه برقرار کردند و حتی برخی از نهادهای شیعی برای عملیسازی این تعامل و بدون آنکه مطالبهای داشته باشند، بارها در استانهای مختلف از جمله بلخ، بامیان، دایکندی و غزنی همایشهای بزرگ برگزار و از حکومت اعلام حمایت کردند.
با استمرار تعامل سازنده شیعیان با حکومت سرپرست افغانستان، در سال ۱۴۰۴ مطالبات و خواستههای جامعه تشیع کاهش محسوسی داشت؛ نه شورای علمای شیعه به شدت گذشته دادخواهی کرد و نه سایر نهادهای شیعی، از جمله کمیسیون عالی شیعیان که با پشتیبانی حکومت کنونی کابل فعالیت دارد.
به نظر میرسد که اشخاص و گروههای جامعه تشیع، به خصوص شورای علمای شیعه افغانستان از تکرار یادآوری مطالبات شیعیان ناامید شدهاند و از همین رو، مدتی میشود که دیداری میان اعضای این شورا و مقامهای حکومت طالبان صورت نگرفته است.
گویا در شرایط فعلی اعتمادی میان شورای علمای شیعه و حکومت طالبان وجود ندارد، زیرا این شورا که فعالیت مستقل دارد، نه از سوی حاکمان فعلی کابل به رسمیت شناخته میشود و نه جرات لغو آن را دارند؛ در حالی که پیش از این طالبان تعدادی از نهادهایی که وابسته به آنان نبودهاند را لغو کرده است.
..............
پایان پیام/
نظر شما