روز شیراز، بزرگداشت شهری که نور امامزادگان در آن ریشه دوانده است

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت(ع) ـ ابنا ـ از فارس، روز ۱۵ اردیبهشت، فرصتی است برای بازخوانی همین هویت؛ هویتی که شیراز را از یک شهر تاریخی، به پناهگاه دل‌ها و حرم امن جنوب ایران تبدیل کرده است.

شیراز، از همان روزی که قدم‌های نورانی فرزندان امام موسی‌کاظم(ع) بر خاکش نشست، رنگ دیگری گرفت. احمدبن‌موسی(ع)، شاهچراغ، با مهاجرت خود به این دیار، نه‌تنها تاریخ سیاسی و اجتماعی منطقه را دگرگون کرد، بلکه روح تازه‌ای در جان مردم دمید؛ روحی که امروز در مهمان‌نوازی، آرامش، دیانت و خلق‌وخوی مردم شیراز دیده می‌شود. پس از او، سیدعلاءالدین حسین(ع) نیز این خاک را به خانه خود تبدیل کرد و شیراز را به شهری بدل ساخت که در آن، نور اهل‌بیت(ع) از دل تاریخ تا امروز جاری است.

در طول قرن‌ها، شیراز تنها شهر شعر و ادب نبود؛ شهر زیارت، شهر تربیت اخلاقی، شهر علمای ربانی و شهر دل‌هایی بود که با محبت اهل‌بیت(ع) آرام می‌گرفتند. از منبرهای علمای بزرگ گرفته تا حلقه‌های درس اخلاق، از شب‌های قدر در حرم‌ها تا آیین‌های مذهبی در محلات قدیمی، همه و همه شیراز را به شهری ساخت که معنویت در آن جاری است، نه به‌عنوان یک مراسم، بلکه به‌عنوان یک سبک زندگی.

۱۵ اردیبهشت، یادآور این حقیقت است که شیراز، در کنار حافظ و سعدی، با چراغ حرم‌ها، با صدای اذان، با نذرهای مردمی، با دل‌های آرام و با ایمان ریشه‌دارش شناخته می‌شود. این روز، روزی است برای تجلیل از شهری که در آن، زیبایی طبیعت با زیبایی ایمان درهم آمیخته و باغ‌هایش

همان‌قدر که چشم را آرام می‌کنند، دل را نیز به یاد خدا می‌اندازند، شیراز، در این روز، نه‌فقط شهر گل و باغ و شعر؛ شهر نور، شهر محبت، شهر اهل‌بیت، و شهر آرامش دل‌هاست.

حجت کهیاری