به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ حجتالاسلام سیدمحمد زین العابدین نویسنده و کارشناس مذهبی، در یادداشتی با عنوان «مردم؛ مؤلفه اصلی قدرت» نوشت: جامعه شناسان همواره در پی یافتن مؤلفه های قدرت یک جامعه بوده اند. قدرت نظامی، اقتصادی، جمعیت و فناوری می توانند از مؤلفه های قدرت باشند. اما پرسش این است: آیا این مؤلفه ها به تنهایی تضمین کننده ی پایایی قدرت اند؟
در پاسخ، بسیاری از نظریه پردازان اجتماعی به مؤلفه ای فراتر از اینها اشاره کرده اند. امیل دورکیم، جامعه شناس فرانسوی، مفهوم «وجدان جمعی» را مطرح میکند؛ یعنی مجموعه باورها و احساسات مشترکی که در میان اعضای یک جامعه وجود دارد و کارکرد آن، ایجاد انسجام و هویت جمعی است. به باور دورکیم، هر جامعه ای که وجدان جمعی قویتری داشته باشد، در برابر بحران ها و تهدیدها تاب آورتر است.
مؤلفه ی اصلی قدرت، بی تردید اراده ی جمعی یک امت است. میتوان پیشرفته ترین قدرت نظامی و اقتصادی را داشت، ولی در برابر اراده ی یک ملت نمیتوان ایستادگی کرد. این نه یک توصیه ی سیاسی که یک سنت الهی است. حضرت آیت الله خامنه ای این حقیقت را اینگونه برای آن رهبر آفریقایی تبیین میکند: «هرجا ملتها حاضر به فداکاری باشند، جانشان را کف دست بگیرند، بیایند، هیچ قدرتی در مقابل آنها یارای مقاومت ندارد. همیشه خون بر شمشیر پیروز میشود، وقتی ملت ها بیایند وسط.» پس از مدتی آن رهبر آفریقایی متأثر از این صحبت حرکتی در کشور خود به پا میکند!
این حقیقت در نظام خلقت مسجل شده و تخلفی از این قاعده صورت نمیپذیرد. خداوند در قرآن کریم میفرماید:
«إِنَّ اللَّهَ لَا یُغَیِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّی یُغَیِّرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ» (سوره رعد، آیه ۱۱)
این حقیقت را حتی با نگاهی سطحی و روزمره نیز میتوان توضیح داد. بارها دیده ایم که مردمی بخواهند فردی با محکومیت مالی در زندان نباشد، او آزاد میشود. یا وقتی خواست جمعی بر حمایت از مظلومی شکل میگیرد، ساختارهای قدرت رسمی ناچار به عقب نشینی می شوند.
امام خمینی (ره)، هنرمندانه این سنت الهی را در ساختار حاکمیت رسمیت بخشید. ایشان فرموده اند: «ما بنای بر این نداریم که یک تحمیلی به ملت مان بکنیم و اسلام به ما اجازه نداده است که دیکتاتوری کنیم. ما تابع آرای ملت هستیم. ملت ما هر طور رأی داده، ما هم از آنها تبعیت می کنیم.»
همین نگاه بود که شهید آیت الله خامنه ای، مشارکت در انتخابات را از انتخاب اصلح نیز مهمتر میدانست. ایشان بارها تأکید میکرد که اگر مردم در صحنه نباشند، حتی اصلح ترین فرد نیز قدرتی برای تغییر نخواهد داشت. ولی با حضور حداکثری، خودِ این حضور به یک قدرت بازدارنده و سازنده تبدیل میشود.
ایشان با استناد به قرآن کریم، جایگاه مؤمنان را چنان رفیع می دانند که خداوند در آیه ی شریفه ی «هُوَ الَّذی اَیَّدَکَ بِنَصرِهِ وَ بِالمُؤمِنین» می فرماید: «خدای متعال مؤمنین را در ردیف نصرت خودش قرار میدهد؛ یعنی اگر مؤمنین به پیغمبر کمک نمی کردند، پیغمبر هم پیروز نمیشد.»
..........................
پایان پیام
نظر شما