به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ خطبه ۳۷ نهجالبلاغه، بخشی از سخنان امام علی(ع) در توصیف ویژگیهای خود آن حضرت است. شرایط دوران حیات امام علی(ع) بهگونهای بوده است که ایشان، ناچار به بیان برخی از اوصاف خود شده تا برای افرادی که ایشان را با این اوصاف نمیشناسند، آگاهیبخش و کسانی که این ویژگیها را فراموش کردهاند، یادآوری باشد.
حضرت در بخشی از این خطبه که در نهجالبلاغه نقل شده و علاقمندان میتوانند بخشهای دیگر آن را در کتاب «اصول کافی» شیخ کلینی و در کتاب «کمال الدین» شیخ صدوق بیابند، خود را اینگونه معرفی میکند:
«فَقُمْتُ بِالْأَمْرِ حِینَ فَشِلُوا وَ تَطَلَّعْتُ حِینَ تَقَبَّعُوا وَ نَطَقْتُ حِینَ تَعْتَعُوا وَ مَضَیْتُ بِنُورِ اللَّهِ حِینَ وَقَفُوا وَ کُنْتُ أَخْفَضَهُمْ صَوْتاً وَ أَعْلَاهُمْ فَوْتاً فَطِرْتُ بِعِنَانِهَا وَ اسْتَبْدَدْتُ بِرِهَانِهَا کَالْجَبَلِ لَا تُحَرِّکُهُ الْقَوَاصِفُ وَ لَا تُزِیلُهُ الْعَوَاصِفُ، لَمْ یَکُنْ لِأَحَدٍ فِیَّ مَهْمَزٌ وَ لَا لِقَائِلٍ فِیَّ مَغْمَزٌ. الذَّلِیلُ عِنْدِی عَزِیزٌ حَتَّی آخُذَ الْحَقَّ لَهُ وَ الْقَوِیُّ عِنْدِی ضَعِیفٌ حَتَّی آخُذَ الْحَقَّ مِنْهُ. رَضِینَا عَنِ اللَّهِ قَضَاءَهُ وَ سَلَّمْنَا لِلَّهِ أَمْرَهُ.
آن گاه که همه از ترس سست شده، کنار کشیدند، من قیام کردم، و آن هنگام که همه خود را پنهان کردند من آشکارا به میدان آمدم، و آن زمان که همه لب فرو بستند، من سخن گفتم، و آن وقت که همه باز ایستادند من با راهنمایی نور خدا به راه افتادم. در مقام حرف و شعار صدایم از همه آهستهتر بود، امّا در عمل برتر و پیشتاز بودم، زمام امور را به دست گرفتم، و جلوتر از همه پرواز کردم، و پاداش سبقت در فضیلتها را بردم. همانند کوهی که تندبادها آن را به حرکت درنمیآورد، و طوفانها آن را از جای برنمیکند، کسی نمیتوانست عیبی در من بیابد و سخنچینی جای عیبجویی در من نمییافت. خوارترین افراد نزد من عزیز است تا حق او را باز گردانم، و نیرومند در نظر من پست و ناتوان است تا حق را از او باز ستانم. در برابر خواستههای خدا راضی و تسلیم فرمان او هستم.»
اوصافی که امام علی(ع) در این سخنان بیان کردهاند، نه صرفا وصف و برای بررسی نگاه تاریخی به زندگی ایشان است، بلکه با توجه به جایگاه امامت و لزوم پیروی از سیره امام در سبک زندگی شیعی، باید گفت که این سبک زندگی، الگوی زندگی هر شخصی باید قرار بگیرد که ایشان را مقتدای خویش میداند.
بنابراین باید گفت که امام علی(ع) در این سخنان، علاوه بر اوصاف خود، صفاتی که باید در شیعیان ایشان باشد نیز بیان کردهاند: «قیام برای خداوند، حضور آشکار در میدان مبارزه با دشمن، حمایت روشن از هر حق در هر شرایط و از بین بردن مارپیچ سکوت در هنگام دفاع از حق، عدم توقف در حرکت برای تحقق دستورات الهی با تاکید بر شناخت مسیر با نور الهی، کمتر سخن گفتن و بیشتر از هر کسی عمل کردن، پیشتازی و هدایتگری در جامعه، بیتوقع در بهرهبرداری مالی، اعتباری و جایگاهی - بهگونهای که نتوان برای او، عیبی یافت و بهانهای برای تهمت ساخت - عدالتخواهی و توجه به احقاق حقوق بدون توجه به شخصیت افراد و از همه این اوصاف مهمتر، رضایت به خواستههای الهی و تسلیم بودن به فرامین خداوندی» ویژگیهایی است که امام علی(ع) در این سخنان بیان کرده و هر شخصی که ایشان را امام خود میداند، باید هر مقدار که میتواند این اوصاف را در وجود خود، یافته و توسعه دهد تا بیشترین شباهت را به امام خود به دست بیاورد.
سید علیاصغر حسینی/ ابنا
.................
پایان پیام
نظر شما