خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا: خداوند در سوره «یس»، آیات ۷۸ و ۷۹ داستان معروف مرد عرب مشرکی را بیان می کند که استخوان پوسیده ای را با خود به خدمت پیامبر(صلی الله علیه وآله وسلم) آورده بود، او فردی به نام «ابی بن خلف»، یا «عاص بن وائل» یا «امیة بن خلف» بود و قطعه استخوانی را به دست گرفته بود و می گفت:
«با این دلیل محکم، به مخاصمه با محمد [صلی الله علیه وآله وسلم] می روم! و سخن او را درباره معاد باطل می کنم!» نزد پیامبر(صلی الله علیه وآله وسلم) آمد و صدا زد: «چه کسی می تواند این استخوان را در حالی که پوسیده است از نو زنده کند؟
[کدام عقل این ادعا را باور می نماید]»، و شاید در همین حال برای تأکید سخنان خود قسمتی از آن استخوان را نرم کرد و روی زمین ریخت. «قالَ مَنْ یُحْیِی الْعِظامَ وَ هِیَ رَمِیْمٌ».
به دنبال آن، قرآن به پیامبر(صلی الله علیه وآله وسلم) در ضمن پنج آیه دستور می دهد که پاسخ قاطعی از طرق مختلف به او و امثال او بدهد که یکی از آنها همین مسأله آفرینشِ نخستین است که قرآن آن را به صورت بسیار کوتاه و جالبی مطرح کرده، می گوید: «وَ نَسِیَ خَلْقَهُ»؛ ([این مردِ فراموشکار]، آفرینش نخستین خود را فراموش کرده!) سپس به شرح آن پرداخته می فرماید:
(بگو: کسی آن را زنده می کند که برای نخستین بار آن را آفرید)؛ «قُلْ یُحْییْهَا الَّذی اَنْشَأَهَا اَوَّلَ مَرَّة» و اگر تصور می کنی استخوان های پوسیده سرانجام پراکنده می شود و هر ذره ای در گوشه ای می افتد و یا اگر تصور می کنی بازگرداندن تمام صفات نخستین به این ذرات امکان ندارد چون کسی از آن آگاه نیست، اشتباه بزرگی است؛ چرا که او خالق همه چیز است و (از هر مخلوقی آگاه است)؛ «وَ هُوَ بِکُلِّ خَلْق عَلیمٌ».
«اَنْشَأَها» از ماده «انشاء» به معنای ایجاد و تربیت است و در این جا گویا اشاره به این حقیقت می باشد که آن خدایی که در آغاز، او را از هیچ به وجود آورد مسلّماً می تواند بعد از خاک شدن زنده کند. علاوه بر این، در سوره «ق»، آیه ۱۵ همین حقیقت در لباس دیگری بیان شده است، در پاسخ منکران معاد می فرماید: (آیا ما از آفرینشِ نخستین عاجز شدیم [که قادر بر آفرینشِ مجدد در قیامت نباشیم؟])؛ «اَفَعَییْنا بِالْخَلْقِ الاْوَّلِ» سپس اضافه می کند:
آنها در آفرینشِ نخست شک ندارند؛ بلکه بر اثر غفلت و فراموشکاری و یا به خاطر تعصب و لجاجت یا به خاطر خو گرفتن با شرایط موجود تصور می کنند که هیچ مرده ای زنده نمی شود: (آنها در آفرینش جدید شک و تردید دارند)؛ «بَلْ هُمْ فی لَبْس مِنْ خَلْق جَدید» همچنین در آیه ۲۷ سوره روم به تعبیر دیگری در این زمینه برخورد می کنیم و آن مقایسه «مبدأ» حیات و «معاد» است، می فرماید: (او کسی است که آفرینش را آغاز می کند سپس آن را باز می گرداند و این کار برای او آسان تر است)؛ «وَ هُوَ الَّذی یَبْدَأُ الْخَلْقَ ثُمَّ یُعِیْدُهُ وَ هُوَ اَهْوَنُ عَلَیْهِ».
دائماً جهان ما می میرد و نو می شود و خلقت جدیدی می یابد و روی این حساب معاد و بازگشت به حیات نوین یک امر کاملا عادی است و این پاسخ حساب شده زیبایی است در برابر منکران. (۱)
پی نوشت:
(۱). گردآوری از کتاب: پیام قرآن، مکارم شیرازی، ناصر، تهیه و تنظیم: جمعی از فضلاء، دار الکتب الاسلامیه، تهران، ۱۳۸۶ شمسی، چاپ نهم، ج ۵، ص ۱۱۹.
نظر شما