خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا: نامه چهلم نهجالبلاغه، متن کامل نامه امام علی(ع) به یکی از کارگزاران خویش است که از او خواسته است درباره اتهامی که به وی وارد شده، توضیح دهد: « أَمَّا بَعْدُ فَقَدْ بَلَغَنِی عَنْکَ أَمْرٌ إِنْ کُنْتَ فَعَلْتَهُ فَقَدْ أَسْخَطْتَ رَبَّکَ وَ عَصَیْتَ إِمَامَکَ وَ أَخْزَیْتَ أَمَانَتَکَ بَلَغَنِی أَنَّکَ جَرَّدْتَ الْأَرْضَ فَأَخَذْتَ مَا تَحْتَ قَدَمَیْکَ وَ أَکَلْتَ مَا تَحْتَ یَدَیْکَ فَارْفَعْ إِلَیَّ حِسَابَکَ وَ اعْلَمْ أَنَّ حِسَابَ اللَّهِ أَعْظَمُ مِنْ حِسَابِ النَّاسِ وَ السَّلَامُ. پس از یاد خدا و درود، از تو خبری رسیده است که اگر چنان کرده باشی، پروردگار خود را به خشم آورده، و امام خود را نافرمانی کرده، و در امانت خود خیانت کردهای. به من خبر رسیده که کشت زمینها را برداشته، و آنچه را که میتوانستی گرفته، و آنچه در اختیار داشتی، به خیانت خوردهای. پس هر چه زودتر حساب اموال را برای من بفرست و بدان که حسابرسی خداوند از حسابرسی مردم سختتر است. با درود.»
یکی از نکات برجسته این نامه آن است که حضرت با تردید از این خیانت سخن میگویند: « أَمَّا بَعْدُ فَقَدْ بَلَغَنِی عَنْکَ أَمْرٌ إِنْ کُنْتَ فَعَلْتَهُ فَقَدْ أَسْخَطْتَ رَبَّکَ وَ عَصَیْتَ إِمَامَکَ وَ أَخْزَیْتَ أَمَانَتَکَ، از تو خبری رسیده است که اگر چنان کرده باشی، پروردگار خود را به خشم آورده، و امام خود را نافرمانی کرده، و در امانت خود خیانت کردهای.» حضرت در این نامه از عبارت «إِنْ کُنْتَ فَعَلْتَهُ، اگر آن را انجام داده باشی» استفاده میکند که نشانگر تردید ایشان نسبت به انجام این کار توسط این کارگزار است؛ اما حضرت حتی با وجود همین تردید و صرفِ شنیدن این گزارش نیز، از کارگزار خویش توضیحات لازم را میخواهد و به او هشدار میدهد.
اگرچه میتوان ماجرای تاریخی این مکاتبات میان حضرت و کارگزار خویش را در جلد پنجم کتاب «عقد الفرید»، تألیف عبد ابن ربه (متوفی ۳۲۸ قمری)، حدود ۸۰ سال پیش از تألیف نهجالبلاغه توسط سید رضی یافت، اما به نظر میرسد موضوع درسآموزی از این نامه، برای همه کارگزاران حکومت اسلامی در طول تاریخ قابل استفاده باشد. آنان باید بدانند که در نظام اسلامی، باید خود را آماده پاسخگویی به ابهامات درباره عملکرد خود کنند؛ خواه این پاسخگویی به دستگاههای نظارتی باشد یا به مقامات ارشد اجرایی.
اما آنچه برای کارگزاران حکومت اسلامی باید بیش از هر چیز مورد توجه قرار گیرد، این است که: «اعْلَمْ أَنَّ حِسَابَ اللَّهِ أَعْظَمُ مِنْ حِسَابِ النَّاسِ. بدان که حسابرسی خداوند از حسابرسی مردم سختتر است.»
اگر مسئولی در حکومت اسلامی به این باور برسد که برای هر تصمیم و برای هر یک از «فعلها» یا «ترک فعلها» باید خود را آماده پاسخگویی در برابر خداوند کند، روشن است که نوع عملکرد او بسیار متفاوت خواهد شد و بسیاری از خطاها و اشتباهات رخ نخواهد داد. خداوند نیز برای این مدیران که خالصانه خود را وقف خدمت به مملکت اسلامی و مردم مسلمان آن میکنند، راهکارهای تعالی را نمایان میکند؛ همانگونه که در طول سالهای گذشته در نظام اسلامی، شاهد این رشدها در ابعاد مختلف بودهایم.
سید علیاصغر حسینی/ ابنا
___
پایان پیام
نظر شما