پادکست طرز | اشک و لبخند...

دشنامش دادم. توی صورتش ایستادم و پدرش را به ناسزا گرفتم. هرچه شنیده بودم توی مغزم جولان می داد و بدل به واژگانی می‌شد که لایق چنین شخصی است. هیچ کلمه‌ی زشتی را از قلم نیانداختم.
او سکوت کرد. من سزای فرزندی چنین کسی را به او نشان دادم. گفتم و گفتم تا زبانم بند آمد. من آدم بدبختی ام؟