به گزارش خبرگزاری اهل بیت(ع) ـ ابنا ـ آن روز، برای اقامه نماز ظهر در محضر آقا بودم. نماز به پایان رسیده بود و جمعی از طلاب آفریقایی که برای دیدار و زیارت ایشان آمده بودند، به صف ایستاده بودند تا پیش از رفتن، دست آقا را ببوسند و ارادت خود را ابراز کنند. صحنه‌ای آمیخته با محبت و احترام بود؛ هر یک پیش می‌آمد، دست آقا را می‌بوسید و با شوق و ادب کنار می‌رفت.
اما در میان آن جمع، طلبه‌ای بود که رفتار و سخنش بیش از دیگران توجهم را جلب کرد. وقتی نوبت به او رسید، دست آقا را در دستانش گرفت. گویی نمی‌خواست به‌سادگی از آن لحظه بگذرد. نگاهی سرشار از محبت و معرفت به آقا انداخت و جمله‌ای بر زبان آورد که هنوز طنین آن در گوشم مانده است: «سَیِّدی، لَوْ کُنْتَ قَبْلَ نُزُولِ الْقُرْآنِ، لَکانَ اسْمُکَ فِی الْقُرْآنِ!» یعنی: «سرور من! اگر پیش از نزول قرآن زندگی می‌کردی، بی‌تردید نامت در قرآن، در شمار پیامبران الهی، قرار می‌گرفت.»
لحظه‌ای درنگ کردم. چه معرفتی! چه شناختی! چه نگاه عمیقی در پس این جمله نهفته بود! طلبه‌ای از سرزمین آفریقا، دور از هیاهوها و داوری‌های روزمره، چنان حقیقتی را در وجود آقا دیده بود که برای بیان عظمتش، به مقدس‌ترین کتاب آسمانی و والاترین شخصیت‌های الهی تمسک جست. او با یک جمله، نه فقط محبت، بلکه عمق اعتقاد و شناخت خود را آشکار کرد.
آن روز گذشت، اما آن جمله در ذهنم ماند. گاهی انسان در میان انبوه سخنان و تحلیل‌ها، با یک جمله کوتاه از زبان کسی، به حقیقتی بزرگ پی می‌برد. با خود اندیشیدم که شاید امروز بسیاری از ما هنوز آن‌گونه که باید، قدر شخصیت‌هایی را که در میان ما زندگی می‌کنند، نمی‌شناسیم. گاهی عظمت انسان‌ها را فاصله زمان و تاریخ آشکار می‌کند؛ همان‌گونه که قدر بسیاری از بزرگان، پس از رفتنشان شناخته شد.
آیندگان خواهند دانست که ما چه کسی را از دست دادیم؛ اما افسوس که شناختن قدر بعضی انسان‌ها، گاهی به بهای از دست دادن آنان تمام می‌شود.
علی اکبر بدیعی
................
پایان پیام
نظر شما