خبرگزاری بین المللی مکتب اهلبیت (ع) -ابنا: نماز که تمام میشود همهمه بالا میگیرد. ما زنها همیشه حرف داریم برای زدن. بعد از قبول باشه و قبول حق ایشالایی، شاید حرف را بکشانیم به پختن افطاری و سحری و کمخوابی و خرید و مهمانی و چه و چه.
دیروز اما جنس همهمهها فرق داشت. زن کناریام به زن جلویی که برگشته بود برای قبول باشهای، گفت میدونستی تمام مراجع گفتند مقلدان آقا میتونن بر تقلید از ایشون بمونن؟ زن جلویی گفت آره. و با خوشحالی اضافه کرد «این استثنائه بین مراجع». دختر نوجوانش که انگار تازه یاد مسئله تقلید افتاده باشد گفت ئه! راست میگین. من این چند روزه اصن بهش فکر نکرده بودما.
خواهر کوچکترش هم با چی شده چی شده میخواست بداند این گپ و گفتها برای چیست. تا اینکه زنی از صف دوم دستش را برد بالا و با صدای بلند گفت خانوما خانوما حاج آقا دارن دربارۀ این مسئله حرف میزنن. گوش بدین. مسجد سکوت شد و زنها دل سپردند به حرفهای حاج آقا.
آن لحظه یاد توصیۀ تراپیستها افتادم که در سوگ توقف نکنید. زنها این را خوب فهمیده بودند. سیاه، سر کرده بودند، چشمانشان نم اشکی برداشته بود، اما حضور در مسجد را فراموش نکرده بودند و از احکام شرعیشان غافل نبودند. زن ایرانی زن موقعیتشناسی است.
دوشنبه ۱۱ اسفند ۱۴۰۴- کنگاور
زینب خزایی؛ دانشجوی کارشناسی ارشد فرهنگ و ارتباطات دانشگاه باقرالعلوم(ع)
نظر شما