به گزارش خبرگزاری اهل بیت(ع) ـ ابنا ـ متن یاددداشت تدابیر تسبیحاتی به قلم منصوره مودب بدین شرح است:
بسم الله الرحمن الرحیم
تدابیر تسبیحاتی
«نَصْرٌ مِنَ اللَّهِ وَ فَتْحٌ قَرِیبٌ»
رهبر الهیام! ای آنکه در حریر اندیشهات ارتباط و اتصال با خالق آفرینش، همگام سازی تمام لحظات با عبودیت، نوازش روح و جان با معنویت، و آراستن خویش به زیباییهای اخلاقی، در رأس اولویتها بود و خودت پیشتاز و پرچمدار معنویت، صفای سیرت و نورانیت ضمیر بودی، و گفتار و کردارت یکپارچه معطر به عطر خدامحوری و اخلاص بود، تا آنجا که از نگاه مهربانت نور میبارید، و تلألؤ عرفان و ایمان را در فضا میگستراند؛ تو از معدود رهبرانی بودی که در تاریکزار ظلم و گناه، و روزگار فساد و تباهی، هم خودت سرآمد خوبیها و نیکیها بودی، و هم مردمت را پیوسته به این سلوک فرامیخواندی و میفرمودی: «ارتباط با خدا را بیشتر کنید؛ برای باران، برای امنیّت، برای عافیت، برای همهچیز از خدای متعال کمک بخواهید؛ با خدا حرف بزنید، از خدا بخواهید، متضرّعانه به درگاه خدا بروید؛ انشاءالله خدای متعال اسباب اصلاح همه امور را فراهم خواهد کرد.»
آری امام شهیدم! تو همواره ما را به انس با ساقی هستی، و نوشیدن می معنویت از جام دعا و تضرع توصیه میکردی، به خصوص آن زمان که تندباد فتنه و دسیسه دشمن آسمان آبی جامعه را در مینوردید، و آن را تیره و تار می ساخت. براستی که باید نصایح اکسیرمانندت را در این روزهای برجسته در تقویم مبارزات مردم ایران، آویزه گوش جانمان کنیم، چرا که از یک سو، این برهه سرنوشت ساز از روزگار به طرز عجیبی با غبار فتنه و ظلمتِ مکر ظلمپیشگان عجین شده، و از دیگر سو، ما مردمان ایران زمین، و ما ملت امام حسین «علیه السلام » از جانب پروردگارمان برگزیده و مبعوث گشتهایم برای این روزها، و برای رسالت عظیمی که در دل آن نهفته است، تا به مدد الطاف الهی کار اهریمنپرستان اپستینی را یکسره کنیم.
از همین رو شایسته و بایسته است عمل به آیه شریفه «وَأَعِدّوا لَهُم مَا استَطَعتُم مِن قُوَّةٍ وَمِن رِباطِ الخَیلِ...» را سرلوحه تدابیر تسلیحاتی خویش قرار دهیم و در میدان نبرد با قلدران زمانه، خود را با تمام توان تجهیز کنیم؛ اما نباید از خاطر ببریم که به گفته قائد فقید شهیدمان «قویترین ارتش دنیا ممکن است گاهی آنچنان سیلی بخورد که نتواند از جا بلند شود». پس نمیتوانیم با اتکای صرف به تجهیزات و ادوات پیشرفته به خود غرّه شویم و از این حقیقت ناب غافل گردیم که «وَمَا رَمَیْتَ إِذْ رَمَیْتَ وَلَکِنَّ اللَّهَ رَمَی ...» و میبایست در افق باورمان این سخن خمینی کبیر را برجسته سازیم که «خرمشهر را خدا آزاد کرد» و بدانیم که بنا به گفته خامنهای شهید «خرمشهرها در پیش داریم.»
و ایرانِ حسین در فتح این خرمشهرها به یاری خدای حسین تا ابد پیروز است، چرا که همواره در مدرسه و مکتب حسین به نیکویی شاگردی کرده، و باور دارد در مکتب حسین از هر کیشی که باشی در برابر پادشاهی حسین مات میشوی و شور و شعور حسینی را با مجهز شدن به سلاح گریه بر مصائب ارباب و تن ندادن به ذلتِ بیعت با یزیدیان زیاده خواه توأمان با هم مشق کرده است.
حالیا این عرض ارادتها، اشکها و توسلات پیوسته، جان تازهای در کارزار حق و باطل به روح ایرانِ حجت ابن الحسن «علیه السلام» دمیده، و این خاکِ نظر کرده به برکت همین تسلیحات تسبیحاتی همواره بیمه شده است، و در این روزهای سرشار از حماسه نیز - چنانکه امیر بیان امیرالمؤمنین علی «علیه السلام» در دعای کمیل ما را به « سِلاحُهُ الْبُکاء » رهنما میشود - هر قطره اشک که در معرکه دعا و انابه جاری میشود، در حکم تیری است که به قلب دشمن طماع تجاوزگر اصابت میکند.
پس شایسته و بایسته است که «اَلدُّعَاءُ سِلاَحُ اَلْمُؤْمِنِ وَ عَمُودُ اَلدِّینِ» را نیز دریابیم، و این فرمایش ناب رهبر شهیدمان را ملکه اندیشهیمان کنیم که «تسبیحات بر تسلیحات پیروز است این قاعده الهی است»، و به خواسته ایشان مبنی بر قرائت «سوره فتح» تا رسیدن به فتح حقیقی و خواندن «دعای چهارده صحیفه سجادیه» تا گشودن صحیفه امنیت و آزادی در تمام عالم، و متنعم شدن از سفره «توسل» به چهارده واسطه فیض الهی با زمزمه «یَا وَجِیهاً عِنْدَ اللّٰهِ؛ اشْفَعْ لَنا عِنْدَ اللّٰهِ »جانانه لبیک بگوییم، و هر روز که ما را دگربار فرصتی است برای زندگی، با استمرار بخشیدن به کاربست این سفارش ها در قصیده بلند مبارزه و استقامت قافیه بندگی را تکرار و تجدید کنیم، و در برابر مکر و حیلت اهریمن صفتان خویشتن را ملزم به پدافند تضرع، ناله و انابه کنیم، و در پرتو آفند دعا و استغاثه مواضع دشمن را آماج حملات مکر الهی قرار دهیم.
این روزها باید به یاد یوسف زهرا یعقوبوار ناله سر دهیم و برای روزی که «حَتَّی تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ طَوْعا» تحقق یابد، و زمین آنچنان رام گردد تا ولیّ خدا ساکن و حاکم بر آن شود، به شوق فرج و گشایش، و توفیق دیدار جمال سراپا حُسنش، متضرّعانه، «إلهی عَظُمَ البَلاء و... » را بیامان تکرار، و از خدا سلامت در دینمان را درخواست نماییم، و زیر لب زمزمه کنیم که: «وَاجْعَلْنِی مِمَّنْ تَنْتَصِرُ بِهِ لِدِینِکَ وَ تُعِزُّ بِهِ نَصْرَ وَلِیِّک؛ (و ما را از کسانی قرار ده که دین خود را بهوسیله آنها غلبه میدهی و به سبب ایشان یاری ولی خود را عزت میبخشی). نیز با غریب مدینه صمیمانه عهد ببندیم که بر این نصر پا بر جا می مانیم، و با همّت مضاعف و جهاد خستگیناپذیر برای رام کردن زمین و هموار کردن موانع ظهور با او همراه و همقدم می شویم.
«وَمَا ٱلنَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِندِ ٱللَّهِ ٱلْعَزِیزِ ٱلْحَکِیمِ»
بانوی _طلبه، منصوره مودب
نظر شما