خبرگزاری بین المللی اهل بیت (ع)- ابنا: وقتی سخن از «تربیت فرزندان» به میان میآید، ذهن بسیاری از والدین به کلاسهای اخلاق، مدرسه، مسجد یا پشت میز تحریر محدود میشود. اما تربیت دینی و انقلابی، هرگز در اتاقهای دربسته خلاصه نمیشود. بزرگترین مکتب تربیتی ایران معاصر، در «میدان»ها شکل گرفته است؛ میدانهایی مثل دفاع مقدس، راهپیمایی ۲۲ بهمن، روزهای حماسهآفرین ۱۳ آبان، و اخیراً حماسههای حضور در خیابانها در برابر فتنههای دشمن. سوال این است: چگونه فرزندان خود را برای حضور مسئولانه و آگاهانه در این میدانها تربیت کنیم؟ پاسخ در تلفیق سه عنصر کلیدی نهفته است: انتقال حس تعلق به خاک، آموزش بصیرت دینی، و تبدیل خیابان به کلاس درس زنده مقاومت.
نقشه راه نسل آینده در میدان عمل
بخش اول: چرا حضور در خیابان، یک ضرورت تربیتی است؟
از نگاه روانشناسی اجتماعی، کودک و نوجوان تا زمانی که در یک رویداد اجتماعی احساس «عاملیت» و «تأثیرگذاری» نکند، هویت جمعی او شکل نخواهد گرفت. حضور در راهپیماییهای حمایتی از نظام جمهوری اسلامی ایران، تنها یک حرکت سیاسی نیست؛ بلکه یک ژست تربیتی قدرتمند است:
1. شکستن حصار فردگرایی: فضای مجازی، فرزندان را به لاک شخصی فرو میبرد. خیابان اما به آنها یادآوری میکند که «ما»یی به نام ایران وجود دارد.
2. لذت از دشمنستیزی: از آیات قرآن تا روایات اهل بیت (ع)، «جهاد با دشمن» نه یک وظیفه سنگین، که شیرینی غیرت دینی است.
خداوند میفرماید: «فَرِحَ الْمُخَلَّفُونَ بِمَقْعَدِهِمْ خِلَافَ رَسُولِ اللَّهِ...»(۱)
(خوشحال شدند بازماندگان از جنگ، به جای نشستن بر خلاف فرمان رسول خدا...) این آیه به ما میآموزد که قعود (خانهنشینی) در برابر دشمن، مایه خوشحالی شیطان است، اما قیام در خیابان، تجلی «فرح الهی» را به دنبال دارد.
بخش دوم: آیات قرآنی؛ چراغ راه والدین در تربیت میدانی
قرآن کریم برای حرکت جمعی و دفاع از کیان، برنامه دارد. سه آیه کلیدی میتواند خط مشی والدین باشد:
1. «وَالْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِیَاءُ بَعْضٍ ۚ یَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَیَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْکَرِ...»(۲)
«مردان و زنان مؤمن، اولیای یکدیگرند؛ امر به معروف و نهی از منکر میکنند...»
بنابراین حضور در خیابان برای حمایت از کشور، مصداق عینی «امر به معروف» (معروف=حمایت از امنیت ملی) و «نهی از منکر» (منکر=فتنه و ناامنی دشمن) است. به فرزندتان بیاموزید که فریاد «مرگ بر آمریکا» یا «مرگ بر اسرائیل» در خیابان، تمرین عملی نهی از منکر جهانی است.
2. «وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ...»(۳)
«و برای (مقابله با) آنان هر چه در توان دارید از نیرو، آماده سازید...»
«قوّه» فقط موشک و تانک نیست؛ «قوّه» یعنی حضور حداکثری در خیابانها برای نشان دادن قدرت ملی. فرزندتان باید بداند وقتی با پرچم ایران در خیابان راه میرود، همین حرکت ساده، بخشی از همان «قوّه» است که قلب دشمن را میلرزاند.
3. «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اصْبِرُوا وَصَابِرُوا وَرَابِطُوا...»(۴)
«ای اهل ایمان، صبر کنید و [در برابر دشمن] پایدار باشید و مراقبت [و آمادهباش] داشته باشید...»
واژه «رابطوا» در این آیه به «مرزبانی» و «رباط» (همان پایگاههای مرزی) اشاره دارد. امروز خیابانهای تهران، تبریز، اصفهان و مشهد، رباطهای مرزی ما در برابر جنگ نرم دشمن است. به کودک یاد دهید که حضور منظم در این میدانها، عین «رباط» و «مرابطه» فیسبیلالله است.
بخش سوم: چگونه فرزند «میدانی» تربیت کنیم؟ (گامهای عملی)
برای اینکه فرزندتان نه از روی اجبار، که از روی عشق وارد میدان شود، این مراحل را جدی بگیرید:
گام اول: از «بازی» تا «حماسه» (سنین ۴ تا ۷ سال)
ـ در خانه، بازی «دفاع از خیابا» راه بیندازید. با اسباببازی پرچم ایران، صفهای راهپیمایی بسازید.
ـ روایت ساده از اینکه «چرا برخی کشورهای همسایه دوست ندارند ایران قوی باشد؟» را در قالب قصه بگویید.
گام دوم: کلاس درس در دل راهپیمایی (سنین ۸ تا ۱۲ سال)
· قبل از حضور در خیابان، سه چیز را به او آموزش دهید: شعار اصلی (مثل «ما از ایران دفاع میکنیم»)، احترام به دیگران در جمع، و آشنایی با نمادهای دشمن (پرچم رژیم صهیونیستی و آمریکا).
· در میان راهپیمایی، از او سوال بپرسید: «به نظر تو این همه جمعیت چرا آمدهاند؟»
گام سوم: تحلیل و بصیرت افزایی (سنین ۱۳ تا ۱۸ سال)
ـ با او درباره اخبار جعلی فضای مجازی که حضور در خیابان را کماهمیت جلوه میدهد، بحث کنید.
ـاین آیه را برایش تفسیر کنید: «وَالَّذِینَ آمَنُوا یُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ...»(۵) (و کسانی که ایمان آوردهاند در راه خدا پیکار میکنند). توضیح دهید که «پیکار» امروز، گاهی با مشت و سنگ نیست؛ گاهی با نفس گرمی است که در صف راهپیمایی حاضر میشود و گاهی با یک پست حمایتگرانه.
بخش چهارم: پاسخ به شبهات؛ آیا بردن کودک به خیابان خطرناک نیست؟
برخی والدین میگویند: «مبادا کودکمان اذیت شود یا صحنههای خشونت ببیند». پاسخ این است:
اولاً: راهپیماییهای حمایت از نظام در ایران، عموماً مسالمتآمیز و شاد است. خانوادهها با کالسکه و بادکنک در آن حاضر میشوند.
ثانیاً: دور نگه داشتن کودک از صحنه دفاع از وطن، او را آسیبپذیرتر میکند. امیرالمومنین علی (ع) میفرماید: «إِنَّما قَلْبُ الْحَدَثِ کَاْلأَرْضِ الْخالِیَةِ مَهْما أُلْقِیَ فیها مِنْ کُلِّ شَی ءٍ قَبِلَتْهُ. »(۶)
دل نوجوان به زمین آماده و پاکی می ماند، کـه هـر بـذری را در آن بپـاشـند، هـمان را قـبول خـواهـد کرد.از نسل «تماشاگر» تا نسل «سلیمانی»
ما به نسلی نیاز داریم که در بحرانیترین لحظات، نه با چمدان به سمت فرودگاه، بلکه با پرچم به سمت میدان بدود. تربیت چنین نسلی، از مهدکودک و کلاس اول دبستان آغاز میشود، آنجا که مادر به فرزندش میگوید: «پسرم، ایران تنها خانه ماست و نگهبانی از خانه، عین عبادت است.»
بنابراین با تمسک به آیات قرآنی که امر به رباط و قوّه و عدم خذلان میکنند، و با عملی کردن حضور آگاهانه خانواده در خیابانهای حمایت از کشور، میتوان نسلی را پرورش داد که دشمن از نفس گرمشان در هراس باشد. خیابان، مدرسه عشق به ایران است؛ بگذارید فرزندانمان بهترین دانشآموزان این مدرسه باشند.
تکلیف ما والدین:
هرگز از گفتن این حقیقت شرم نکنیم که «دفاع از ایران در خیابان، ادامه همان جهاد اکبر و اصغر است». و به فرزندانمان بیاموزیم که این آیه فقط برای مردان دیروز نبود: «مَنْ یَرْتَدَّ مِنْکُمْ عَنْ دِینِهِ فَسَوْفَ یَأْتِی اللَّهُ بِقَوْمٍ یُحِبُّهُمْ وَیُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَی الْمُؤْمِنِینَ أَعِزَّةٍ عَلَی الْکَافِرِینَ...» (هرکس از شما از دینش برگردد، خداوند قومی را میآورد که دوستشان دارد و آنان هم خدا را دوست دارند، در برابر مؤمنان متواضع و در برابر کافران سربلندند...) این قوم، همان نسل امروزِ خیابانهای ایران است.پس بیایید از همین آخر هفته، با یک راهپیمایی خانوادگی کوتاه در محله، تمرین «حضور میدانی» را آغاز کنیم. فرزندان ما تماشاگر نیستند؛ آنها سربازان فردای این سرزمیناند.
پی نوشت:
۱.سوره توبه/آیه ۸۱
۲. سوره توبه/آیه۷۱
۳. سوره انفال/آیه۶۰
۴.سوره آل عمران/آیه۲۰۰
۵.سوره نساء/آیه۷۶
۶.نهج البلاغه؛ نامه ۳۱
فیروزه دلداری(پژوهشگر، مشاوره خانواده، فعال رسانه و فضای مجازی)
نظر شما