خبرگزاری بینالمللی اهلبیت (ع) ـ ابنا: من مواعظ النبی صلی الله علیه وآله وسلّم:ثلاثٌ من کنّ فیه استکمل خصال الإیمان:
الذی إذا رضی، لم یُدْخِله رضاه فی باطلٍ وإذا غَضِبَ لم یخرجه الغضب من الحقّ وإذا قدر لم یتعاط ما لیس له.(۱)
معنای روایت، این نیست که ایمان در این سه خصلت منحصر است، بلکه مراد این است که در هر کس، این سه خصلت وجود داشته باشد، حاکی از این است که همه خصال ایمان، در او جمع است. چون هر یک از اینها متوقّف بر مجموعهای از صفات نیک و کاشف از آنها است.
خشنودی و محبت کسی او را به باطل نکشاند که موجب شود به ناحق از آن شخص دفاع کند و همچنین غضب، او را به برخوردهای غلط و خروج از حق نکشاند، و در هنگام قدرت، کارهایی را که حق او نیست مرتکب نشود.
ایمان هر حقیقتی که داشته باشد با ساحتی از انسان در ارتباط است که «قلب» نام گرفته است. مقر ایمان، قلب است و تا قلب به روی چنین حقیقتی گشوده نشده یا آن را در خود قرار نداده باشد، ایمان حاصل نشده است. امیرالمؤمنین(ع) از رسول خدا(ص) نقل میکند که فرمودند:لا یستقیم ایمان عبد حتی یستقیم قلبه؛(۲) ایمانِ بنده، مستقیم و استوار نیست تا اینکه دل او استوار باشد و خود فرمودند: «ان الایمان یبدو لمظة فی القلب، کلما ازداد الایمان ازدادت اللمظة؛(۳) ایمان در دل چون نقطة سفیدی پیدا میشود، هرچند ایمان افزوده شود آن نقطة سفید فزونی میگیرد.در قرآن کریم، رابطة مذکور به این صورت بیان شده است:قالت الاعراب امنا قل لم تومنوا ولکن قولوا اسلمنا و لما یدخل الایمان فی قلوبکم.»(۴)
منبع:
۱. تحف العقول صفحه ۴۳.
۲. نهجالبلاغه، صبحی صالح، خطبه ۱۷۶ . ترجمه نهجالبلاغه از آقای فیض الاسلام است؛ و هم بنگرید به آمدی، غرر الحکم، شمارة ۳۴۷۲.
۳. همان، غریب کلامه ۵ ، مجلسی، بحارالانوار، ج ۶۹ ، ص ۱۹۶ ، حدیث ۱۲ .
۴. سورة حجرات، آیة ۱۴ . در ترجمه آیات، از ترجمه آقای محمد مهدی فولادوند استفاده شده است.
نظر شما