غدیر؛ خونی که در رگ‌های تاریخ جریان دارد

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت(ع) ـ ابنا: غدیر واقعه‌ای فراتر از یک رویداد تاریخی است. بسیاری از ما در خوانش تاریخ، دچار نوعی گسست زمانی می‌شویم؛ گویی وقایع بزرگ را در شیشه‌ی قرن‌ها محبوس می‌کنیم و تنها سالی یک بار برایشان اشک می‌ریزیم یا شیرینی پخش می‌کنیم. اما حقیقت این است که عید غدیر یک «پرونده‌ی بسته» نیست. غدیر یک «جریان زنده» است. اگر غدیر در سال دهم هجری تمام شده بود، دیگر نامی از عاشورای سال ۶۱ هجری نبود. تضاد میان این دو، خود بزرگ‌ترین گواه بر تداوم غدیر است. غدیر، مانیفست حکومت صالحان و تنها راه رهایی از سلطه‌ی طاغوت در تمام اعصار است.

 در نگاه به تاریخ صدر اسلام آنچه بیش از همه برجسته است، راهی است که مردم آن زمان انتخابش کردند. از هزاران نفری که در واقعه ی شکوهمند غدیر حضور داشتند، عده ی زیادی مسیر اطاعت از امر ولیّ را کنار گذاشته و با انتخاب مسیری دیگر سرنوشت تاریخ را تغییر دادند. این انتخاب مختص به مردم همان عصر و همان جغرافیا نیست، این انتخاب در بستر تاریخ برای هر روز بشر مسیری جدید را می آفریند.

  غدیر خونی است که در رگ تاریخ جریان دارد، خون اگر در رگ جریان داشته باشد، بدن زنده و پویاست، اما اگر بایستد، لخته می‌شود و مرگ را به همراه دارد. غدیر نیز «نبض حیات» جامعه‌ی اسلامی است. این رویداد، یک حافظه‌ی تاریخی نیست، بلکه «روح حاکم» بر تاریخ است. از همان لحظه‌ای که پیامبر اکرم (ص) دست امیرالمؤمنین (ع) را بالا برد، خطی در تاریخ ترسیم شد که حق را از باطل جدا می‌کند. این خون، از رگ‌های تاریخ عبور کرده و امروز به ما رسیده است؛ ما امروز نیز در برابر همان انتخاب ایستاده‌ایم.

 از درس های غدیر آن است که ولایت؛ تضمین زندگی درست است. اطاعت از ولیّ خدا، صرفاً یک تکلیف عبادی یا تشریفاتی نیست؛ یک ضرورت انسان‌شناسانه برای «درست زندگی کردن» است. ولیّ خدا، ترازوی عدالت و میزان حق است. در منطق قرآن، اطاعت از اولی الامر، در امتداد اطاعت از خدا و رسول تعریف شده است. (۱) این اطاعت، مرز میان «زندگی انسانی» و «زندگی حیوانی»، و مرز میان «آزادی» و «بردگی مدرن» است. تنها در سایه‌ی این اطاعت است که روح انسان آرام می‌گیرد و مسیر سعادت را پیدا می‌کند. ولی خدا، باب مدینه‌ی علم است و بدون ورود از این باب، هر دانشی به حیرت و گمراهی می‌انجامد. زندگی درست، زندگی‌ای است که جهت‌گیری آن به سوی عدالت باشد و این امر محقق نمی‌شود مگر با تأسی به ولی معصوم و جانشینان بحق او.

 درس دیگری که حوادث پس از غدیر به ما می دهد آن است که بهای بیعت‌شکنی چیست؛ از غدیر تا عاشورا تاریخ، آزمایشگاهی است که نتایج سرپیچی از غدیر را به ما نشان می‌دهد. آنان که گمان می‌کنند می‌توانند بدون ولیّ خدا، حکومت و زندگی خود را بر اساس عقل ناقص بشری بنا کنند، باید منتظر ظهور «یزیدیان» باشند. یزید یک شخص نبود، یک «نظام باطل» بود که از انکار غدیر متولد شد. سقیفه، مقدمه‌ی کربلا بود. فاصله‌ی میان غدیر تا عاشورا، صرفاً ۵۰ سال تقویمی نیست، بلکه بازه‌ی گذر از تمدن‌سازی علوی تا سقوط در ورطه‌ی سبعیت اموی است. فراموشی غدیر، مستقیماً به قتلگاه رفتن حسین (ع) می‌انجامد. اگر در جامعه‌ای، معیارهای الهی کنار گذاشته شود و شایستگان را خانه‌نشین کنند، آن جامعه باید آماده‌ی سلطه‌ی خون‌آشامانی باشد که حتی به حرمت کعبه و خاندان وحی نیز رحم نمی‌کنند. عاشورا، فریاد رسوای غدیر مظلوم است.

 جمع‌بندی

 انتخاب امروز ما پیام این توضیحات برای ما، درک این حقیقت است که ما در میانه‌ی میدان تاریخ ایستاده‌ایم. غدیر، نه گذشته‌ای نوستالژیک، که وظیفه‌ای اکنونی است. هر روز که اطاعت از ولی خدا را در زندگی فردی و اجتماعی‌مان جاری کنیم، غدیر را زنده کرده‌ایم و هر گاه از این خط جدا شویم، گامی به سوی خیمه‌ی یزیدیان برداشته‌ایم. باید بدانیم که غدیر، تنها یک عید برای شادمانی نیست، عیدی برای تجدید پیمان با خونی است که در رگ تاریخ جاری است. بیعت با ولی خدا، تضمینی است برای اینکه دیگر عاشورایی در تاریخ تکرار نشود و آفتاب عدالت، هرگز غروب نکند.

 زهرا صالحی فر، دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت رسانه دانشگاه باقرالعلوم

 منابع

 ۱. یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا أَطِیعُوا اللَّهَ وَأَطِیعُوا الرَّسُولَ وَأُولِی الْأَمْرِ مِنْکُمْ ۖ فَإِنْ تَنَازَعْتُمْ فِی شَیْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَی اللَّهِ وَالرَّسُولِ إِنْ کُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْیَوْمِ الْآخِرِ ۚ ذَٰلِکَ خَیْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِیلًا

ای اهل ایمان! از خدا اطاعت کنید و [نیز] از پیامبر و صاحبان امر خودتان [که امامان از اهل بیت اند و چون پیامبر دارای مقام عصمت می باشند] اطاعت کنید. و اگر درباره چیزی [از احکام و امور مادی و معنوی و حکومت و جانشینی پس از پیامبر] نزاع داشتید، آن را [برای فیصله یافتنش] اگر به خدا و روز قیامت ایمان دارید، به خدا و پیامبر ارجاع دهید؛ این [ارجاع دادن] برای شما بهتر واز نظر عاقبت نیکوتر است. آیه ۵۹ سوره نساء.

..........................

پایان پیام