به گزارش خبرگزاری اهل بیت(ع) ـ ابنا ـ محمدطاهرربّانی سفیر سابق ایران درواتیکان در یادداشتی به شرح ذیل نوشت: دیروز، صحن و سرای مسجد مقدس جمکران در قم ، شاهد تلاقی دو دریای بیکران بود؛ دریای خروشان ملتی قدرشناس که با قلوبی مالامال از عشق، گرد تابوتهای آقای شهید ایران و خانواده فداکارشان حلقه زده بودند، و دریای آرام و عمیق حکمتی که در قامت رفیع فقیه متأله، علامه آیة الله العظمی جوادی آملی تجسم یافته بود.
آنگاه که پیرِ فرزانهی حوزه و مفسرِ بیبدیل وحی، با گامهایی استوار اما قلبی محزون، در برابر پیکرهای مطهر ایستاد، گویی تمام عظمتِ عقلانیت و حماسه در یک نقطه متمرکز شد. تکبیره الاحرامِ ایشان، نه فقط آغاز یک مناسک، که طنینِ استقامت و تسلیم در برابر مشیت الهی بود.
نمازی که ایشان اقامه کردند، نمازی عالمانه به معنای حقیقی کلمه بود؛ نجوایی که از عمقِ جانِ یک حکیمِ عارف برمیخاست و در فضای قدسی جمکران، با نالههای استغاثهی میلیونها زائر گره میخورد.
قلم از تصویرگری آن لحظهای که چشمانِ نافذ این مرجعِ بصیر، به اشک نشست، عاجز است. ایشان که عمری را در تبیینِ اسرارِ نماز و شرحِ کمالاتِ ولایت سپری کردهاند، امروز خود در محرابِ شهادت، با عباراتی سرشار از معرفت و سوزی برخاسته از مودت، بر پیکرِ یاری دیرین و رهبری مجاهد نماز گزاردند. این نماز، استثنایی بود؛ چرا که در آن، فقه با شهادت معانقه کرد و حکمت بر آستانِ ایثار سر فرود آورد.
حضور میلیونی مردم در این مراسم، پاسخی بود به عمری مجاهدتِ رهبر شهید، و نمازِ حضرت آیتالله جوادی آملی، امضای قبولیِ این مجاهدتها در ترازوی عدل و معرفت.
امروزحوزه علمیه قم و جمکران، نه تنها شاهد وداع با پیکرها، که شاهد تجلیِ دوبارهی پیوندِ مرجعیت و امت و علم و جهاد بودند.
خوشا به حال آن شهیدان که با دعای خیرِ چنین حکیمی به سوی معبود پر کشیدند، و خوشا به حال ملتی که در این طوفانِ حوادث، لنگرگاهِ آرامش خود را در هدایتهای داهیانهی مراجعِ بصیر و وارثانِ راستینِ انبیا مییابد.
«اللهم انا لا نعلم منهم الا خیراً...»
یادشان گرامی و راهشان پررهرو باد.
یاددوران درس وبحث در دهه پنجاه درحجره دوم مدرسه علمیه سعادت قم بااشراف حضرت آیة الله جوادی آملی بخیرباد!
.............
پایان پیام
نظر شما