خبرگزاری بین المللی اهل بیت علیهم السلام _ ابنا: از خیابان دماوند تا میدان آزادی، تا هر خیابان و کوچهپسکوچهای که نگاه میکردی، سیل خروشان ملتی بود که عشق و خشم را در هم آمیخته بود. میلیونها انسان دلباخته که چشمانشان از غم سنگین بود اما دستانشان از اراده آهنین لبریز. آنها آمده بودند تا پیکر پاک رهبر شهیدشان را بدرقه کنند، اما آنچه در میان این ازدحام عظیم، چشم هر ناظری را به خود خیره میکرد و لرزه بر اندام جهانیان میانداخت، سیل بیپایان پرچمهای قرمز بود.
پرچمهای قرمزی که در اهتزازشان، صدای شمشیر شنیده میشد. پرچمهای قرمزی که هر تار و پودشان فریاد میزد: «اینجا خون ریخته شده. اینجا انتقام واجب است.» این پرچمها، یک پیام داشتند و فقط یک پیام: ما خونخواه رهبرمانیم. این خون، پایمالشدنی نیست. این خون، بیپاسخ نخواهد ماند. این خون، تاوانش را از سر تمام قامت استکبار جهانی پس خواهد گرفت.
در آیین ما، در دین ما، پرچم سرخ یعنی خونخواهی. یعنی قصاص. یعنی ما به پا خاستهایم تا انتقام خون مظلوم را بگیریم. این پرچم، همان پرچمی است که روزی بر فراز قیام مختار به اهتزاز درآمد. مختار ثقفی، آن شیر بیشه عدالت، که پس از واقعه جانسوز عاشورا، عزا و اشک را به شمشیر بدل کرد و از تک تک قاتلان امام حسین (ع) انتقام گرفت. او به جهانیان نشان داد که خون مظلوم، امان ظالم را میبُرد. او به تاریخ آموخت که اگر ظالمان، جسارت ریختن خون پاک را یافتهاند، باید بدانند که خونخواهانی در راهاند که خواب راحت را از چشمانشان خواهند ربود.
امروز ایران نیز چنین میگوید. امروز این ملت، وارث مختار است. امروز این ملت، چشمانش را به افق دوخته و منتظر است. منتظر یک مختار. منتظر قیامی از جنس عدالت. منتظر کسی که به پا خیزد و از قاتلان رهبر شهید ما، از ترامپ و اسرائیل جنایتکار، از سران استکبار جهانی، انتقام این خون پاک را بگیرد. امروز تمام ایران مختار است، تمام ایران آماده است برای انتقام از یزید زمانه.
ما این پرچمهای سرخ را بالا بردهایم و پایین نخواهیم آورد، مگر آنکه انتقام کامل گرفته شود. ما این فریاد «یالثارات» را سر دادهایم و خاموش نخواهیم شد، مگر آنکه از تک تک ظالمان، قصاص این خون را بخواهیم. ما اشکهایمان را فرو بردهایم تا فریادمان رساتر باشد. ما سوگ را به شور بدل کردهایم تا قدرتمان افزون شود.
بیش از چهار ماه است که این ملت، غمزده و دلشکسته، در خیابانها اشک ریخته است. اما امروز، این اشکها دیگر بر گونهها جاری نیست؛ این اشکها تبدیل به آتش شدهاند. آتشی که در سینهها زبانه میکشد و به زودی دامان قاتلان را خواهد گرفت. دلهای شکسته این مردم، جز با انتقام آرام نمیگیرد. زخمهای این امت، جز با نابودی دشمنان التیام نمییابد.
ما اعلام میکنیم: این خون، بیپاسخ نخواهد ماند. ما به پا خاستهایم و بر پا خواهیم ماند. ما منتظریم. منتظر دستان توانای یک انتقامگیرنده الهی. منتظر قیام یک مختار. و آن روز که مختار ما به پا خیزد، جهان خواهد دید که چگونه سر استکبار جهانی از تن جدا میشود و چگونه شادی به دل این ملت سوگوار بازمیگردد.
ای مختار، به پا خیز. ای قیامکننده، به پاخیز. این پرچمهای سرخ، این فریادهای خونخواهی، این میلیونها انسان منتظر، همه و همه تو را میخوانند. بیا و انتقام خون رهبر ما را از سران کفر و استکبار بگیر. بیا و جهان را از ظلم پاک کن.
ما خونخواهیم. ما منتظریم. ما به پا خواهیم خاست. این یک وعده نیست؛ این یک تقدیر است.
زهرا صالحی فر، کارشناس ارشد قرآن و حدیث، دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت رسانه دانشگاه باقرالعلوم.
نظر شما