به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ ائمه معصومین (ع) همواره بر برپایی عزاداری امام حسین (ع) در میان شیعیان تأکید داشتند و در روایات مختلفی، اهداف این سوگواری را بیان کردهاند. بررسی بخشی از این سخنان، نشانگر آن است که موضوعاتی مانند «آگاهی مردم از دین، حفظ دستاوردهای قیام کربلا، پیوند با امام حسین (ع) و محشور شدن با ایشان، آمرزش گناهان، رهایی از ترس یوم قیامت و ورود به بهشت» را میتوان به عنوان بخشی از این اهداف بیان کرد.
آگاهی مردم از دین و حفظ دستاوردهای قیام کربلا: مهمترین هدف امام حسین (ع) از قیام، آگاه کردن مردم از دین، بیان جایگاه ولایی ائمه معصومین (ع) در نزد مردم و تبیین تفاوت میان «خلافت» و «امامت» است. همانگونه که در زیارت اربعین، هدف اینگونه بیان شده است: «بَذَلَ مُهْجَتَهُ فِیکَ لِیَسْتَنْقِذَ عِبَادَکَ مِنَ الْجَهَالَهِ وَ حَیْرَهِ الضَّلَالَهِ»؛ «امام حسین (ع) جانش را در راه تو بذل و بخشش نمود تا بندگانت را از جهالت و نادانی و سرگردانی گمراهی نجات بخشد.» روشن است که در جلسات اهلبیت (ع)، بیش از هر زمان دیگری، امکان آشنایی با اهلبیت (ع) و جایگاه آنان در عالم فراهم میشود و ابعاد مختلف دین بهتر و بیشتر تبیین میشود.
پیوند با امام حسین (ع): یکی از مهمترین اهداف عزاداری، ایجاد ارتباط با امام حسین (ع) و توسعه رابطه عاطفی با ایشان، با هدف شناخت عمیقتر جایگاه ایشان در نظام خلقت است. اشک بر مصائب اهلبیت (ع)، علاوه بر ایجاد محبت به ایشان، تنفر از دشمنان اهلبیت (ع) را در پی دارد و اینگونه مفهوم «تولی و تبری» در جلسات عزای اهلبیت (ع) شکل میگیرد. این پیوند به گونهای است که هیچگاه گسسته نمیشود و آتشی است که هیچگاه سرد نمیشود؛ همانگونه که رسول خدا (ص) فرمود: «اِنَّ لِقَتْلِ الْحُسَیْنِ علیهالسّلام حَرارَةً فی قُلُوبِ الْمُؤْمِنِینَ لا تَبْرُدُ اَبَداً»؛ «برای شهادت حسین (ع)، حرارت و گرمایی در دلهای مؤمنان است که هرگز سرد و خاموش نمیشود.»
آمرزش گناهان: در روایات مختلفی از اهلبیت (ع)، عزاداری برای امام حسین (ع)، عامل طهارت روح و آمرزش گناهان معرفی شده است. به عنوان نمونه، امام رضا (ع) میفرماید: «إِنْ بَکَیْتَ عَلَی الْحُسَیْنِ حَتَّی تَصِیرَ دُمُوعُکَ عَلَی خَدَّیْکَ غَفَرَ اللَّهُ لَکَ کُلَّ ذَنْبٍ أَذْنَبْتَهُ صَغِیراً کَانَ أَوْ کَبِیراً قَلِیلًا کَانَ أَوْ کَثِیراً»؛ «اگر بر حسین (ع) گریه کنی تا آب دیده بر روی تو جاری شود، حق تعالی جمیع گناهان صغیره و کبیره تو را بیامرزد، خواه اندک باشد، خواه بسیار.» روشن است که هر شخص عزادار، پس از خروج از مجلس اهلبیت (ع)، باید مراقب این اثر معنوی باشد و حافظ این طهارت باطنی باشد.
رهایی از ترس قیامت و ورود به بهشت: بخشش گناهان، مقدمهای برای رهایی از ترس در روز قیامت و گام نخستین برای ورود به بهشت است. در روایات اهلبیت (ع)، یکی از آثار عزاداری بر امام حسین (ع) نیز همین موضوع است. به عنوان نمونه، امام رضا (ع) فرمودهاند: «مَنْ کَانَ یَوْمُ عَاشُورَاءَ یَوْمَ مُصِیبَتِهِ وَ حُزْنِهِ وَ بُکَائِهِ جَعَلَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ یَوْمَ الْقِیَامَةِ یَوْمَ فَرَحِهِ وَ سُرُورِهِ»؛ «هر کس که عاشورا، روز مصیبت، اندوه و گریه او باشد، خداوند روز قیامت را برای او روز شادی و سرور قرار میدهد.» همچنین، در روایت دیگر، رسول خدا (ص) به حضرت فاطمه (س) میفرمایند: «یَا فَاطِمَةُ! کُلُّ عَیْنٍ بَاکِیَةٌ یَوْمَ الْقِیَامَةِ إِلَّا عَیْنٌ بَکَتْ عَلَی مُصَابِ الْحُسَیْنِ، فَإِنَّهَا ضَاحِکَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ بِنَعِیمِ الْجَنَّةِ»؛ «فاطمه جان! روز قیامت هر چشمی گریان است، مگر چشمی که در مصیبت و عزای حسین گریسته باشد، که آن چشم در قیامت خندان است و به نعمتهای بهشتی مژده داده میشود.»
..............
پایان پیام
نظر شما