به گزارش خبرگزاری اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ همزمان با خروج نیروهای امریکایی و ناتو از افغانستان و به مناسبت سومین سالگرد شهادت دکتر سید محمد علی شاه موسوی گردیزی، زندانی بیگناه شماره 1154 گوانتانامو، وبینار بررسی 20 سال حقوق بشر و دموکراسی امریکایی در افغانستان روز دوشنبه 11 مرداد 1400 با حضور اعضای خانواده، همسنگران و دوستان شهید موسوی گردیزی و همچنین رهبران سیاسی و احزاب، نمایندگان مجلس و همچنین استادان دانشگاه از سوی خبرگزاری صدای افغان (آوا) و بنیاد شهید دکتر موسوی گردیزی برگزار گردید.
سید علیشاه موسوی گردیزی؛ از رهبرانی بود که برخلاف بسیاری از افراد و اشخاص دیگر، جهاد را وسیله رسید به نان و نوا، کسب مقام و چوکی قرار نداد و مانند بعضی از مجاهدین حقیقی دیگر که پس از پیروزی جهاد یا از میان برداشته شدند و یا خانهنشین گردیدند، عظمت تلاش 14 ساله خود در راه خدا را به هراج نگذاشت و با حفظ ارزشهای مبارزاتی، به وظایف اصلی خود مطابق شرایط و زمان ادامه داد.
شهید گردیزی که در راه آرمان شهدا گام برمیداشت، بدون هیچ جرمی به مدت سه سال تمام در زندان گوانتانامو نزد مدعیان دروغین دفاع از حقوق بشر زندانی بود و سرانجام از بند رها و در یکی از حملات انتحاری در زادگاهش، در شهر گردیز جام شهادت را سر کشید.
حاجی جاوید نوروز زاده؛ از همرزمان و همسنگران شهید گردیزی در سخنان خود طی این وبینار به مختصری از زندگینامه او پرداخت و گفت که این شهید در یک خانواده متدین و علمدوست در قریه سیدحسن آقای گردیز دیده به جهان گشود. او دوره ابتدائیه مکتب تا پایه دوازدهم را در گردیز خواند و سپس به کابل آمده و در بخش طب به تحصیلش ادامه داد؛ اما هنوز فارغالتحصیل نشده بود که شوروی سابق به خاک افغانستان تجاوز کرد، از آن پس شهید گردیزی به صفوف مجاهدین پیوست و در گردیز و بهخصوص دشت زرمت به مبارزه علیه اشغالگران ادامه داد.
نوروز زاده افزود که شهید موسوی گردیزی، چهارده سال تمام در جهاد اشتراک داشت و بدون هیچ چشمداشتی به پول و ثروت، چوکی و مقام، بلکه محض جهت رضای خداوند برای انسجام بیشتر جهادگران تلاش و خط اتصالی میان مجاهدین گردیز و کابل را ایجاد کرد.
به گفته او؛ شهید گردیزی تلاش میکرد که صفوف مجاهدین اعم از شیعه و سنی در برابر تجاوز منسجمترگردد، از این جهت در دشت زرمت پکتیا با حزب حرکت انقلاب اسلامی و مولوی منصور در ارتباط بود و همچنین با سایر رهبران جهادی در گوشه و کنار کشور همکاریهای نزدیکی داشت.
او همچنین یادآور شد که شهید گردیزی پس از پیروزی جهاد مقدس، با توجه به علاقه که به آموختن علم و دانش داشت، به ایران رفت و در دانشگاه تهران به تحصیل خود ادامه داد و تا مقطع دکترا پیش رفت و بالاخره در زمان حکومت کرزی به زادگاه خود برگشت.
به گفته نوروز زاده؛ شهید گردیزی با اندوختههای علمی به وطن برگشته بود و میخواست در راه پیشرفت و ترقی کشور گامهای اساسی بر دارد، اما متأسفانه بخت با او یار نبود و در همان شب اول برگشت توسط نیروهای امریکای اسیر و به بگرام منتقل و از آنجا به زندان گوانتانامو برده شد که حدود سه سال و شش ماه را در زندان به سر برد.
براساس گفتههای نوروززاده؛ امریکاییها پس از آنکه شهید گردیزی از زندان آزاد شد، اعتراف کردند که چیزی از او بهدست نیاورده و وی، کاملاً بیگناه بوده است.
شهید گردیزی پس از آن که از زندان رها شد، بدون معطلی به تأسیس لیسه و همچنین مسجدی در شهر گردیز اقدام کرد تا جهاد فرهنگی را رونق ببخشد؛ اما متأسفانه توفیق برای رسیدن به این اهداف عالی را پیدا نکرد و سه سال پیش در مسجد امام زمان شهر گردیز توسط مهاجمین مسلح به شهادت رسید.
شهید دکتر موسوی گردیزی در 12 مرداد سال 1397 در یک حمله انتحاری گروه داعش به همراه بیش از 30 نمازگزار دیگر در شهر "گردیز"، مرکز ولایت "پکتیا" به شهادت رسید. شهیدگردیزی در 22 مرداد 1382 در یک حمله شبانه نیروهای امریکایی به شکل وحشیانهای به اسارت گرفته شد و 40 ماه در بند این نیروها به خصوص در زندان گوانتانامو بود.
از سوی دیگر، امریکا در حالی در حال ترک افغانستان است که در 20 سال گذشته، با بهانه دموکراسی وحقوق بشر، جنایات بیشماری را در حوزهها و عرصههای مختلف فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و نظامی در افغانستان مرتکب شده که نیاز است مورد واکاوی و بررسی قرار بگیرد و جنایات جنگی آن از طریق مراجع بینالمللی، به خصوص دادگاه بینالمللی جرایم جنگی در لاهه پیگیری شود. این وبینار تلاشی برای آغاز مطالبهگری از امریکا در قبال جنایاتی فجیعی است که در افغانستان مرتکب شده و ادامه دارد.
...........................
پایان پیام/ 268
