به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ سال جدید خورشیدی ۱۴۰۵ در شرایطی فرا رسید که دختران بالای ۱۲ سال برای چهارمین سال از آموزش محروم هستند.
زنگ آموزش و تحصیل در افغانستان همه ساله در آغاز سال خورشیدی نواخته میشود و درهای مدارس و دانشگاهها بر روی دختران و پسران گشوده میشود؛ درهای مراکز آموزشی و تحصیلی در سال جدید خورشیدی در حالی باز میشود که طبق آمار سازمان مللمتحد، در سال جدید حدود ۲.۵ میلیون دختر از رفتن به مدارس محروم هستند.
مساله آموزش دختران برای همه مردم افغانستان اعم از علمای شیعه و سنی اهمیت دارد؛ اما در این میان، خانوادهها و علمای شیعه بیشتر از بقیه، روی بازگشایی مدارس و دانشگاهها اصرار دارند و در هر مناسبتی، روی این موضوع تاکید کردهاند.
در عید سعید فطر امسال که همزمان با آغاز سال جدید آموزشی افغانستان بود، بسیاری از خانوادهها و بزرگان شیعه صدا بلند کردند و از حکومت افغانستان خواستند که پس از چهار سال درب مدارس و دانشگاهها بر روی دختران و زنان باز کنند.
جعفر مهدوی از شخصیتهای شیعه کابل و عضو سابق مجلس نمایندگان افغانستان در روز نخست عید سعید فطر به وضوح از رهبری طالبان خواست که در تصمیم خود مبنی بر ممنوعیت آموزش دختران تجدید نظر کند و اجازه آموزش و تحصیل برای دختران بدهد.
موضوع آموزش و تحصیل دختران افغانستان به صداهای داخلی محدود نمانده است، بلکه در سطح بینالمللی نیز بلند شده است، از جمله اتحادیه اروپا و سازمان مللمتحد نیز بر روی این مسأله تأکید کردند.
ریچارد بنت، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان مللمتحد روز دوشنبه(۳ فروردین) در این مورد بار دیگر خواستار لغو ممنوعیت آموزش دختران شد و تاکید ورزید که تنها در افغانستان، سال نو آغاز سال تحصیلی است که در آن دختران بالاتر از کلاس ششم نمیتوانند به مدرسه بروند و زنان نمیتوانند وارد دانشگاهها شوند.
این مقام سازمان ملل تصریح کرده که ادامه این ممنوعیت قابل قبول نیست و باید هرچه سریعتر مقامهای حکومت افغانستان آن را لغو کنند.
ممنوعیت آموزش دختران پیامدهای فاجعهباری برای خانوادههای افغانستانی از جمله شیعیان داشته است؛ برخی از خانوادهها دخترانشان را مجبور به ازدواج زود هنگام کرده و همینطور هزاران خانواده دیگر برای ادامه تحصیل دخترانشان به کشورهای همسایه افغانستان مهاجرت کردند.
حاجی حسین، پدر دختری است که دو سال قبل مهاجر شد و اکنون با خانوادهاش در مشهد مقدس ساکن است و دختر او مشغول تحصیل در این شهر است.
او به خبرنگار ابنا گفت: «مهاجرت درد سنگینی است و باید خیلی مجبور شوید که مهاجر شوید و از خانه و زندگی خود بگذرید. مهمترین دلیل این مهاجرت آموزش دخترم بود که در حال حاضر کلاس سوم است و دارد آموزش میبیند.»
این پدر خانواده مهاجر بیان داشت که آینده دختران در افغانستان مبهم و خیلی خطرناک به نظر میرسد، زیرا موضوع آموزش و تحصیل برای هر خانواده حیاتی و اساسی است و نمیتوان از آن چشمپوشی کرد و نادیده گرفت. باید دختران آموزش ببینند و آموزش آنها در رشد و ترقی جامعه و کشور ضروری است.
...............
پایان پیام/
نظر شما