به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ برخی بانوان مهاجر افغانستانی مقیم مشهد در گفتوگو با خبرنگار ابنا تأکید کردند زمانی می توانند به کشورشان بازگردند که حق آموزش، حق کار و رفع محدودیتهای اجتماعی برای زنان این کشور صورت گیرد.
زهره هاشمی، یکی از این زنان است که در یک مغازه واقع در کوهسنگی مشهد فروشندگی میکند. او که هفت سال قبل به ایران مهاجر شده است، دو پسر و یک دختر دارد و هر بار که بحث افغانستان مطرح میشود، از وضعیت موجود کشورش ابراز نگرانی میکند.
خانم هاشمی با بیان اینکه هیچ جایی برای یک انسان وطن او نمیشود، بیان داشت که حق انتخاب و آرامش از شاخصههای اساسی زندگی در یک کشور است، اما مردم افغانستان اذعان دارند که چنین چیزی در وضعیت فعلی این کشور وجود ندارد.
او تصریح کرد: «وضعیت افغانستان را میبینید که برای بازگشت مناسب نیست، میبینید که زنان و دختران از آموزش محروم هستند، حق کار ندارند، بدون محرم رفتوآمد نمیتوانند بکنند، در چنین شرایطی نمیتوانم برای بازگشت به کشورم علاقهمند باشم و حتی اگر هم برگردم، بازهم مجبور به مهاجرت خواهم شد.»
این خانم مهاجر افغانستانی در ادامه اظهار کرد: «هر زمانیکه اطمینان داشته باشم دخترم حق دارد به دانشگاه برود، خودم حق کار دارم و میتوانم خانوادهام را سرپرستی کنم و تشویش خاطر برای کار و زندگی ندارم، به کشورم با شور و اشتیاق بر میگردم.»
کرامت انسانی زنان محترم شمرده شود
در همین حال، برخی دیگر از خواهران مهاجر افغانستانی معتقدند که اگر به خانوادهها، زنان و دختران در کشور خودشان نگاه انسانی وجود داشته باشد و عدالت بر اساس آموزههای دینی و اسلامی اجرا شود، هیچ فرد و خانوادهای حاضر به مهاجرت نیست.
زینب سادات که در افغانستان در یکی از مراکز بهداشتی درمانی کار میکرد، چهار سال قبل، با سقوط نظام سیاسی پیشین این کشور، از کابل به ایران مهاجرت کرد. او همزمان با ایفای وظیفه، در یکی از دانشگاههای کابل نیز مشغول تحصیل بود.
خانم سادات پس از ممنوعیت تحصیل دختران در دانشگاهها، ابتدا کابل را به مقصد پاکستان ترک کرد و سپس برای ادامه زندگی به ایران مهاجرت کرد.
او بیان داشت که هرچند روزی باید به کشورمان برگردیم، اما در صورت ادامه شرایط موجود و سختگیریهای جاری، بیشتر از هر زمانی، استرس و ترس دامنگیر ما میشود که در صورت بازگشت، چگونه میتوان آنجا(افغانستان) به زندگی آبرومندانه ادامه داد؟
زینب سادات گفت: «خانوادههایی را میشناسم که به خاطر تبعیض، بدرفتاریها و محدودیتها، دست به مهاجرت زدند، هزاران خانواده به پاکستان رفتند و به ایران آمدند. در واقع این مهاجرت از روی اجبار بود، نه یک انتخاب. اگر رفتارها انسانی میبود، طالبان به حرفهایشان مبنی بر آموزش دختران و فعالیتهای اقتصادی و اجتماعی زنان عمل میکردند، امروز کسی مهاجر نمیشد.»
به گفته او، خانوادههایی که طی دو سال گذشته به افغانستان برگشتند، زنان و دختران از محدودیتها به شدت رنج میبرند و بسیاری از خانمهاییکه شاغل بودند، افسردگی گرفتهاند، زیرا از یکسو حق کار ندارند و از سوی دیگر، خانوادهها شدیدا با بحران اقتصادی مواجه هستند.
شایان ذکر است، در پنجمین سال حکومتداری طالبان، دختران بالاتر از کلاس ششم همچنان از آموزش در مدارس و دانشگاهها محروم هستند و حتی محدودیتهای اجتماعی پس از پنج سال علیه زنان و دختران به مرور زمان شدیدتر میشود.
بر اساس قوانین سختگیرانه طالبان، در حال حاضر بسیاری از زنان و دختران از استانهای مختلف افغانستان از جمله بامیان، غزنی و میدان وردک که به کابل نزدیک هستند، حتی برای انجام کارهای ضروری، بدون محرم نمیتوانند سفر کنند.
...............
پایان پیام/
نظر شما