به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ خداوند سبحان علاوه بر نعمتهای مادی فراوانی که عطا کردند، نعمتهای پرشمار و عظیم معنوی را نیز برای تعالی آدمیان ارزانی داشته است. چنانکه در ادبیات قرآن کریم، بعثت پیامبر(ص) از نعمتهای بزرگ و از منتهای الهی شمرده شده است.(۱)
امام صادق(ع) در پاسخ به پرسشی، از پیامبر، ولایت و محبت به اولیای الهی به عنوان نعمتی یاد کرده که آدمیان در قیامت از آن سؤال خواهند شد. چنانکه سؤال شد: «معنای نعیم چیست؟» حضرت فرمودند: «محبت ما اهلبیت است!»(۲)
بر همین نگاه و اساس، قائد شهید از عزاداری حضرت سیدالشهدا(ع) به عنوان نعمت یاد میکند و میفرماید: «از بزرگترین نعمتها، نعمت خاطره و یاد حسینبنعلی(ع)، یعنی نعمت مجالس عزا، نعمت محرم و نعمت عاشورا برای جامعهی شیعیِ ماست.»(۳)
یکی از اسباب و عللی که این آئین سوگ را به نعمت بدل ساخته، تعمیق و تحکیم پیوند قلوب و مودت و محبت عزاداران با حضرت سیدالشهداست که امام صادق(ع) آن را از نعمتهایی برشمردند که شایسته سؤال از خداوند کریم باشد. لذا امام شهید فرمود: «بحث مودت خیلی مهم است. این مودت، با این ارتباطات عاطفی حاصل میشود؛ ماجرای مصیبتهای اینها را گفتن، یک جور ایجاد ارتباط عاطفی است. بنابراین، این عزاداریهایی که انجام میگیرد، این گریه و زاریهایی که میشود، این تشریح حوادث عاشورا که میشود، اینها چیزهای لازمی است.»(۴)
«حال که این سوگمندانهها نعمتی است بزرگ، باید شکر آن ادا نمود که اهل معرفت گفتهاند، شکر نعمت، قدرشناسی و بهره درست و شایسته از آن باشد.» چنانکه امام شهید در صیانت از فرصتهایی که آئین عزاداری حضرت سیدالشهدا خلق میکند، فرمود: «اگر محتوا و مضمون منبرهای ما، مداحیهای ما، هیئتهای ما، نوحهخوانیهای ما، محتوا و مضمون شایستهای باشد، هیچ وسیلهای نمیتواند با آنها مواجهه و مقابله بکند. این فرصت را نباید ضایع کرد؛ این امکان را نباید از دست داد.»(۵)
با این رویکرد و نگاه است که آن رهبر فرزانه شهید از برخی کجسلیقگیها در فروکاستن مضمون و دگرگونیهای ناصواب سطح و صورت این نعمت بزرگ، شکوه میکند: «بنده گاهی اوقات اعتراض میکنم به بعضی از مداحیها که مثلاً فرض کنید در عزاداری دهه محرم، در یک جلسه همه دارند همینطور میپرند هوا و میآیند پایین؛ خب، این چه فایدهای دارد؟ این چه تأثیری دارد؟ کجای این عزاداری است؟»(۶)
«مجلس عزاداری و مدح سیدالشهدا را ـ که عظمت او به خاطر شهادت است، عظمت او به خاطر فداکاری در راه خدا است، عظمت او به خاطر گذشت است؛ گذشت از همه چیز، از همه خواستهها، از همه مطلوبها ـ تبدیل نکنیم به یک نقطه سبک، به جایی که تعدادی جوان لخت بشوند، بپرند هوا، بپرند پایین و ندانند چه میگویند. این شکر این نعمت است که خدا به شما داده؟ این صدای خوش نعمت است؛ این توانایی اداره مجلس نعمت است؛ اینها چیزهایی است که خدا به همه نداده است، به شما داده؛ باید این نعمتها را شکر بگزارید.»(۷)
پینوشتها:
۱- آلعمران، ۱۶۴
۲- بحارالانوار، ج۳۹، ص۲۷۲، ح۷
۳- از بیانات، ۱۳۸۸/۰۹/۲۲
۴- همان، ۱۳۷۳/۰۳/۱۷
۵- همان، ۱۳۸۸/۰۹/۲۲
۶- همان، ۱۳۹۳/۰۱/۳۱
۷- همان، ۱۳۹۵/۰۱/۱۱
۸- همان، ۱۳۹۴/۰۱/۲۰
...............
پایان پیام/
نظر شما