به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ در فارس، حجت کهیاری طی یادداشتی نوشت؛ جمله مثلی لایبایع مثل یزید، قاعدهای جاودانه در دکترین ولایت الهی است. این گزاره، مرز میان مشروعیت دینی و سلطه طاغوت را ترسیم میکند و نشان میدهد که در منطق امامت، حفظ حق و حقیقت بر هرگونه مصلحتاندیشی ذلتآفرین مقدم است.
رهبر شهید انقلاب، امام خامنهای، در تفسیر این جمله، آن را از یک شعار عاطفی به یک نظریه حکمرانی ارتقا میدهد؛ بدین معنا که هر نظام برخاسته از ولایت، مادامی که بر مدار توحید و عدالت استوار است، نه سلطه میپذیرد، نه مشروعیت قدرتهای استکباری را امضا میکند. از این منظر، بیعت نکردن صرفاً امتناع از یک دست دادن سیاسی نیست؛ بلکه نفی هرگونه پذیرش نظم ظالمانه در عرصه تصمیمسازی و تصمیمگیری است.
در این سیره، ظلمناپذیری یک خصلت اخلاقی فردی نیست، بلکه ستون فقرات سیره حاکمیتی است. حاکم دینی، همانگونه که حق ظلم کردن ندارد، حق تن دادن به ظلم و تحمیل اراده مستکبران بر امت را نیز ندارد؛ زیرا پذیرش سلطه، یعنی سرآغاز استحاله هویت و استقلال حاکمیت دینی!
از همین رو، راهبرد مقاومت در اندیشه امام شهید انقلاب، امتداد منطقی مکتب عاشوراست؛ مکتبی که با «مثلی لایبایع مثل یزید» آغاز میشود و تا تحقق جامعه توحیدی، هرگونه سازشِ ذلتبار با جبهه باطل را نفی میکند. این همان سیرهای است که حکمرانی دینی را از سیاست منفعتمحور جدا ساخته و آن را در افق عزت، عدالت و عبودیت الهی معنا میبخشد.
نظر شما