به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ کنفرانس هرتزلیا ۲۰۲۶ با عنوان معنادار «میان امنیت ملی و تابآوری ملی» برگزار شد، عنوانی که بهخوبی وضعیت کنونی رژیم صهیونیستی را بازتاب میداد. در طول دو روز برگزاری این نشست، نخبگان سیاسی، امنیتی و دانشگاهی رژیم هصیونیستی عملاً پیرامون یک پرسش اساسی به بحث پرداختند: کهچگونه دولتی که از توان نظامی گستردهای برخوردار است تا این اندازه نسبت به انسجام داخلی خود و توانایی تبدیل دستاوردهای نظامی به نتایج سیاسی نگران است؟
براساس گزارش پایگاه خبری «الجزیره نت»، روز نخست کنفرانس به تبیین چارچوب فکری این بحران اختصاص داشت و روز دوم مباحث را به پروندههای عملی همچون ایران، لبنان، ایالات متحده آمریکا، روابط خارجی، خدمت سربازی و بودجه تقویت توان نظامی کشاند. برآیند این مباحث نشان میدهد که رژیم صهیونیستی دیگر امنیت را صرفاً در قدرت نظامی و سامانههای دفاعی خلاصه نمیکند، بلکه آن را شبکهای از مؤلفهها شامل حاکمیت قانون، خدمت نظامی، مشروعیت بینالمللی، اقتصاد و اعتماد میان دولت و شهروندان میداند.
سرلشکر ذخیره «عاموس گلعاد»، رئیس مؤسسه سیاست و راهبرد دانشگاه «رایخمن» و رئیس مجموعه کنفرانسهای هرتزلیا در افتتاحیه این نشست تأکید کرد که نبود دوراندیشی راهبردی، مانع تبدیل دستاوردهای نظامی رژیم صهیونیستی به نتایج سیاسی شده است. او هشدار داد که تداوم بحرانهای مربوط به تابآوری ملی از جمله شکلگیری دولتی درون دولت از فراریان خدمت سربازی باعث خواهد شد که ایران تنها با صبر کردن به اهداف خود برسد.
قرارداد اجتماعی در آستانه فروپاشی
در ادامه، «اسحاق هرتزوگ» رئیس رژیم صهیونیستی از مقطعی سرنوشتساز در تاریخ این رژیم سخن گفت. مقطعی که تنها به تغییر دولت محدود نمیشود، بلکه آینده مشترک صهیونیستها را رقم خواهد زد. او هشدار داد جامعهای که هر گروه در آن خود را اقلیتی تحت ستم بداند، نمیتواند قواعد مشترک را برای مدت طولانی حفظ کند. از این رو، هرتزوگ بر ضرورت شکلگیری پیمان صهیونیستی بر پایه سه اصل حاکمیت قانون، احساس تعلق و آینده مشترک تأکید کرد.
این دیدگاه با سخنان «متانیاهو انگلمان»، بازرس کل رژیم صهیونیستی همسو بود. وی موضوع تابآوری را از سطح ارزشها به سطح پاسخگویی و مسئولیتپذیری پس از عملیات طوفان الاقصی منتقل کرد و گفت که دفتر او تاکنون ۵۰ گزارش درباره مسائل مرتبط با جنگ منتشر کرده است. او افزود خانوادههای قربانیان جشنواره «نُوا» که حدود ۴۰۰ نفر در آن کشته شدند، حق دارند حقیقت را بدانند و تشکیل یک نهاد تحقیقاتی درباره وقایع ۷ اکتبر را ضرورتی اجتنابناپذیر توصیف کرد.
ایران؛ پیروزی تاکتیکی یا شکست راهبردی؟
در بخش مربوط به ایران، پروفسور «بوعز گانور»، رئیس دانشگاه «رایخمن» و بنیانگذار مؤسسه «سیاستهای مقابله با تروریسم»، شدیدترین انتقاد را نسبت به مفهوم پیروزی نظامی مطرح کرد. او گفت که رژیم صهیونیستی و آمریکا شاید در جنگ اخیر علیه ایران به یک پیروزی تاکتیکی دست یافته باشند، اما از منظر راهبردی شکست خوردهاند. زیرا نه نظام ایران سقوط کرده، نه برنامه هستهای آن از بین رفته، نه ذخایر اورانیوم غنیشده نابود شده و نه توان موشکی ایران از میان رفته است، بلکه این توان با سرعت در حال بازسازی است.
«نفتالی بنت» نخستوزیر پیشین و رئیس حزب «بیحاد» رژیم صهیونیستی نیز با این ارزیابی موافق بود که صرف حمله نظامی کافی نیست، اما راهکار متفاوتی ارائه داد. او ادعا کرد از ۷ اکتبر تاکنون هزار روز گذشته، در حالی که حماس در جنوب دوباره مسلح میشود، حزبالله قدرتمندتر شده و سر اختاپوس در تهران همچنان پابرجاست. بنت پیشنهاد کرد که علاوه بر چهار اصل سنتی دکترین امنیتی رژیم صهیونیستی یعنی بازدارندگی، هشدار، پیروزی و دفاع، اصل پنجمی به نام ابتکار عمل نیز به این دکترین افزوده شود.
او در انتقاد از عملکرد بنیامین نتانیاهو نیز مدعی شد که ایران از مراحل مختلف غنیسازی ۳، ۲۰ و ۶۰ درصد عبور کرده، اما رژیم صهیونیستی در فاصله سالهای ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۱ نه توان عملیاتی کافی برای مقابله با این روند ایجاد کرده و نه برنامه جایگزینی در اختیار داشته است. بنت با تأکید بر اینکه هیچ برنامهای وجود نداشت، این مسئله را نشانهای از ضعف برنامهریزی راهبردی در ساختار امنیتی رژیم صهیونیستی دانست.
قدرت نظامی بدون راهبرد سیاسی
«گادی آیزنکوت» رئیس پیشین ستاد ارتش و رهبر حزب «یشار» رژیم صهیونیستی نیز در گفتوگویی با «دانا وایس» اظهار داشت که این رژیم قادر نیست موفقیتهای نظامی خود را به دستاوردهای سیاسی تبدیل کند. او گفت که لایه راهبردی حکومت آسیب دیده، شورای امنیت ملی ضعیف شده، کابینه سؤالات درستی مطرح نمیکند و جنگ بدون چشمانداز مشخص برای پایان آن ادامه دارد. به گفته او، مناطق امنیتی در لبنان، سوریه و غزه باید به عنوان اهرمهای سیاسی مورد استفاده قرار گیرند، نه اینکه به اشغالی دائمی تبدیل شوند.
از سوی دیگر، «آویگدور لیبرمن» وزیر جنگ پیشین و رهبر حزب «اسرائیل بیتنا» رژیم صهیونیستی نیز با انتقاد از وضعیت موجود گفت که این رژیم در نهصد و نود و نهمین روز پس از ۷ اکتبر، در بدترین وضعیت راهبردی خود قرار دارد. زیرا همزمان با ایران، حزبالله، حماس و بحرانهای داخلی مواجه است.
«یائیر لاپید» رهبر مخالفان نیز روابط خارجی را به محور اصلی امنیت تبدیل کرد و گفت که روابط بینالمللی رژیم صهیونیستی هرگز تا این اندازه بحرانی نبوده است. او این وضعیت را نتیجه بیتجربگی، غرور و برداشت نادرست از واقعیت دانست و یادآور شد که طی سه سال گذشته، سیزده مسئول در وزارت خارجه رژیم صهیونیستی تغییر کردهاند، دستگاه دیپلماسی عمومی بیش از دو سال بدون رئیس مانده و افراد نزدیک به دولت در سمتهای حساس منصوب شدهاند.
در بخش دیگری از کنفرانس نیز نسبت به آینده روابط با آمریکا ابراز نگرانی شد. یکی از سخنرانان اعلام کرد میزان حمایت جوانان حزب جمهوریخواه آمریکا در سنین ۳۵ تا ۵۰ ساله از رژیم صهیونیستی به حدود ۵۰ درصد کاهش یافته و در مقابل، همدلی با فلسطینیان در افکار عمومی آمریکا رو به افزایش است. موضوعی که به تدریج بر تصمیمات کنگره آمریکا درباره کمکهای نظامی به رژیم صهیونیستی اثر خواهد گذاشت.
هزینههای سنگین امنیت
سرلشکر ذخیره «امیر برعام» مدیرکل وزارت جنگ رژیم صهیونیستی نیز بحث را به هزینههای تقویت توان نظامی کشاند و گفت که وضعیت کنونی تنها یک وقفه عملیاتی و نه پایان درگیریها است. او گفت توافقهای بینالمللی ممکن است صدها میلیارد دلار سرمایه وارد ایران کند و روند تقویت توان نظامی این کشور را سرعت ببخشد. برعام خواستار اجرای برنامهای ۳۵۰ میلیارد شِکِلی (حدود ۹۴.۶ میلیارد دلار) برای تقویت سامانههای رهگیری، ذخایر تسلیحاتی، توان اطلاعاتی و بازسازی آمادگی نیروهای زمینی و هوایی رژیم صهیونیستی شد.
او همچنین درباره روابط با آمریکا گفت که رژیم صهیونیستی بر ایران تمرکز دارد، در حالی که اولویت راهبردی آمریکا تایوان است. به گفته او، در عصر سیاست «اول آمریکا»، اشتراک ارزشها به تنهایی کافی نیست و همکاری راهبردی باید بر پایه منافع مشترک شکل گیرد. از این رو رژیم صهیونیستی باید آنقدر قدرتمند باشد که بتواند ثبات منطقه را حفظ کرده و بخشی از بار امنیتی واشنگتن را بر دوش بکشد.
در مجموع، کنفرانس هرتزلیا نشان داد که دغدغه اصلی رژیم صهیونیستی تنها تهدیدهای خارجی نیست، بلکه نگرانی از رویارویی با این تهدیدها در شرایطی است که جامعه از انسجام کمتری برخوردار شده و ساختار سیاسی توان برنامهریزی راهبردی خود را از دست داده است. بیشتر سخنرانان بر این باور بودند که قدرت نظامی، زمانی که از قانون، تابآوری اجتماعی و مشروعیت سیاسی جدا شود، بخش مهمی از کارآمدی خود را از دست میدهد. از همین رو، پرسش اصلی کنفرانس این نبود که رژیم صهیونیستی چگونه در جنگ آینده پیروز خواهد شد، بلکه این بود که چگونه میتواند مانع تبدیل پیروزیهای تاکتیکی به شکستهای راهبردی و بلندمدت شود.
..............................
پایان پیام/ ۲۶۸
نظر شما