به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ کنفرانس علمی بررسی شخصیت، اندیشه و میراث فرهنگی سلطان حسین بایقرا، آخرین سلطان بزرگ تیموری، با حضور جمعی از استادان دانشگاه، پژوهشگران و مسئولان فرهنگی در شهر هرات برگزار شد.
شرکتکنندگان در این نشست بر اهمیت بازشناسی جایگاه تاریخی و فرهنگی دوره تیموریان و نقش هرات در شکوفایی تمدن اسلامی تأکید کردند.
مسئولان محلی هرات هدف از برگزاری این کنفرانس را معرفی ابعاد علمی، فرهنگی و تاریخی شخصیت سلطان حسین بایقرا و ایجاد زمینه برای همکاریهای پژوهشی میان کشورهای منطقه عنوان کردند.
نمایندگان علمی و فرهنگی افغانستان، ایران و ترکیه نیز بر ضرورت تقویت تعاملات فرهنگی و معرفی شخصیتهای مشترک تمدنی تأکید کرده و اینگونه برنامهها را زمینهای برای توسعه دیپلماسی فرهنگی دانستند.
هرات؛ مرکز شکوفایی فرهنگ تیموری
سلطان حسین بایقرا از سال ۱۴۶۹ تا ۱۵۰۶ میلادی بر هرات حکومت کرد و دوره او یکی از درخشانترین دورههای تاریخ فرهنگی این شهر به شمار میرود.
در دوران حکومت او، هرات به یکی از مهمترین مراکز علم، ادب، هنر و معماری جهان اسلام تبدیل شد. حمایت او از دانشمندان، شاعران، خوشنویسان و هنرمندان، زمینهساز شکوفایی جریانهای فرهنگی مهمی در منطقه شد.
در این دوره، شخصیتهایی مانند عبدالرحمن جامی، امیرعلیشیر نوایی و کمالالدین بهزاد در هرات فعالیت داشتند و آثار آنان بخشی از میراث ماندگار تمدن فارسی و اسلامی محسوب میشود.
میراثی فراتر از مرزهای امروز
پژوهشگران حاضر در این کنفرانس تأکید کردند که میراث دوره تیموری تنها متعلق به یک کشور نیست، بلکه بخشی از تاریخ مشترک فرهنگی منطقه به شمار میرود.
آنان با اشاره به آثار ادبی، هنری و معماری برجایمانده از این دوره، بازخوانی اندیشههای فرهنگی و مدیریتی سلطان حسین بایقرا را برای شناخت بهتر ظرفیتهای تاریخی منطقه مهم دانستند.
بر اساس دیدگاه مطرحشده در این نشست، هرات در دوره تیموری نمونهای از پیوند میان سیاست، فرهنگ، هنر و دانش بود و تجربه آن دوره میتواند موضوع پژوهشهای تازه در حوزه تاریخ تمدن قرار گیرد.
تأکید بر همکاریهای فرهنگی منطقهای
نمایندگان ایران و ترکیه در این نشست بر حمایت از برنامههای علمی و فرهنگی مشترک تأکید کردند و معرفی شخصیتهای تاریخی و تمدنی مشترک را عاملی برای تقویت ارتباطات میان ملتهای منطقه دانستند.
کنفرانس علمی هرات درباره سلطان حسین بایقرا، علاوه بر بازخوانی یکی از دورههای مهم تاریخ افغانستان، فرصتی برای توجه دوباره به جایگاه این شهر در میراث تمدنی منطقه فراهم کرد؛ میراثی که همچنان در حوزههای شعر، هنر، معماری و اندیشه مورد توجه پژوهشگران قرار دارد.
......................
پایان پیام/
نظر شما