به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) بار دیگر نسبت به ادامه محرومیت دختران از آموزش در افغانستان هشدار داده و اعلام کرده است که میلیونها دختر، پنج سال پس از بازگشت طالبان به قدرت، همچنان امکان ادامه تحصیل پس از دوره ابتدایی را ندارند.
یونسکو روز چهارشنبه، ۱۱ شهریور، در حسابهای رسمی خود اعلام کرد که بیش از دو میلیون دختر در افغانستان همچنان از حضور در مدارس متوسطه محروم هستند و این سازمان تلاش میکند از طریق برنامههای جایگزین، فرصت یادگیری را برای افرادی که بیشترین نیاز را دارند، حفظ کند.
براساس گزارش تفصیلی یونسکو که در اوت امسال منتشر شده، شمار دخترانی که در سال ۲۰۲۶ از آموزش متوسطه محروم هستند حدود ۲.۴ میلیون نفر برآورد میشود. افغانستان در حال حاضر تنها کشور جهان است که در آن دختران و زنان بهطور رسمی اجازه دسترسی به آموزش متوسطه و دانشگاهی را ندارند.
طالبان پس از بازگشت به قدرت در اوت ۲۰۲۱، ادامه تحصیل دختران بالاتر از کلاس ششم را ممنوع کرد. زنان نیز از دسامبر ۲۰۲۲ از حضور در دانشگاهها منع شدهاند. یونسکو میگوید ادامه این محدودیتها دستاوردهای دو دهه گذشته افغانستان در زمینه گسترش آموزش دختران را به عقب رانده است. پیش از سقوط حکومت جمهوری در سال ۲۰۲۱، نزدیک به یک میلیون دختر در مقطع متوسطه تحصیل میکردند.
بیش از ۲۱۰۰ فراگیر در بامیان و نورستان
یونسکو در تازهترین گزارش خود به بخشی از فعالیتهای آموزشی این سازمان در چارچوب پروژه «EERA» در استانهای بامیان و نورستان نیز اشاره کرده است.
EERA مخفف «پاسخ اضطراری آموزش در افغانستان» است؛ برنامهای که با حمایت مالی بانک جهانی برای حفظ دسترسی کودکان و دیگر گروههای محروم به فرصتهای آموزشی ایجاد شده است. یونسکو نیز در چارچوب این برنامه، پروژههایی در زمینه سوادآموزی و توسعه مهارتها اجرا کرده است.
براساس اعلام رسمی یونسکو، در ۱۰ شهرستان استانهای بامیان و نورستان بیش از دو هزار و ۱۰۰ نفر در کلاسهای سوادآموزی و مهارتآموزی ثبتنام کردهاند که نزدیک به ۷۰ درصد آنان را زنان و دختران تشکیل میدهند.
این کلاسها علاوه بر آموزش سواد پایه، شامل آموزش برخی مهارتهای حرفهای و معیشتی نیز میشوند و هدف آنها ایجاد امکان ادامه یادگیری برای افرادی است که دسترسی محدودی به نظام رسمی آموزشی دارند.
یونسکو در گزارش دیگری از یک مرکز سوادآموزی و مهارتآموزی در شهرستان یکاولنگ بامیان و همچنین برنامههای آموزشی زنان در نورستان نام برده است. این سازمان میگوید برنامههای آموزشی جامعهمحور با حمایت شوراهای محلی برگزار میشود تا زنان بتوانند در محیطهای نزدیک به محل زندگی خود به آموزش دسترسی پیدا کنند.
بیش از ۶۹ هزار نفر از برنامههای یونسکو بهرهمند شدهاند
فعالیت یونسکو در بامیان و نورستان تنها بخشی از برنامههای آموزشی این سازمان در افغانستان است.
براساس آمار رسمی یونسکو، از سال ۲۰۲۱ تاکنون بیش از ۶۹ هزار نفر از برنامههای سوادآموزی و توسعه مهارتهای این سازمان در افغانستان استفاده کردهاند که ۷۳ درصد آنان زن بودهاند.
یونسکو میگوید تنها در سال ۲۰۲۶ از برنامههای آموزشی برای بیش از ۲۶ هزار فراگیر حمایت میکند که حدود نیمی از آنان زنان هستند. این برنامهها سوادآموزی، آموزش حرفهای، حمایت روانی ـ اجتماعی و برنامههای جامعهمحور را شامل میشود.
این سازمان تأکید کرده است که چنین برنامههایی جایگزین بازگشایی مدارس و دانشگاهها برای دختران و زنان نیستند، بلکه راهی برای حفظ بخشی از فرصتهای یادگیری در شرایط کنونی محسوب میشوند.
افغانستان تنها کشور با ممنوعیت آموزش متوسطه دختران
یونسکو و یونیسف در ژانویه ۲۰۲۶ نیز در بیانیه مشترکی اعلام کرده بودند که افغانستان تنها کشور جهان است که در آن آموزش متوسطه و عالی برای دختران و زنان ممنوع است.
این دو سازمان در آن زمان شمار دختران نوجوان محروم از مدارس متوسطه را ۲.۲ میلیون نفر اعلام کرده بودند. برآورد جدید یونسکو در اوت ۲۰۲۶ این رقم را به حدود ۲.۴ میلیون نفر افزایش داده است؛ افزایشی که با رسیدن هر سال شمار بیشتری از دختران به سن ورود به مقطع متوسطه ادامه پیدا میکند.
بحران آموزش در افغانستان تنها به ممنوعیت تحصیل دختران محدود نیست. گزارش مشترک یونسکو و یونیسف نشان میدهد کیفیت آموزش در دوره ابتدایی نیز با مشکلات جدی روبهرو است؛ بهطوری که ۹۳ درصد کودکان در پایان دوره ابتدایی هنوز برای دستیابی به مهارت پایه خواندن با مشکل مواجهاند.
یونسکو هشدار داده است که محرومیت طولانیمدت دختران از آموزش تنها آینده آنان را تحت تأثیر قرار نمیدهد، بلکه پیامدهای گستردهای برای توسعه اقتصادی، وضعیت خانوادهها، نیروی کار متخصص و آینده اجتماعی افغانستان خواهد داشت.
این سازمان تأکید کرده است که در کنار ادامه برنامههای سوادآموزی و مهارتآموزی، همچنان خواستار بازگرداندن کامل حق آموزش دختران و زنان افغانستان است و برنامههای جایگزین را نمیتوان جانشینی برای دسترسی آنان به مدارس و دانشگاهها دانست.
.......................
پایان پیام/
نظر شما