۲۶ خرداد ۱۴۰۵ - ۱۵:۳۵
نامه‌های نهج‌البلاغه ۳۷؛ ویژگی‌های «معاویه‌صفتان» تاریخ!

پیروی از هوی و هوس، تبعیت از عوامل سرگردانی و توجه به ابزارهای گمراهی، نادیده گرفتن واقعیّت‌ها و شکستن عهد و پیمان‌های الهی و انسانی در خطبه ۳۷ نهج‌البلاغه به‌عنوان دلایل گمراهی معاویه معرفی شده‌اند. روشن است که در هر زمانی، هر شخص یا گروهی این اوصاف را دارا باشند، باید او را در گروه «معاویه‌صفتان»دانست، موضوعی که نمونه‌های فراوانی از آن را می‌توان در دوران معاصر یافت.

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت(ع) ـ ابنا ـ نامه ۳۷ نهج‌البلاغه، بخشی از نامه امام علی(ع) در پاسخ به معاویه است، اگرچه متن نامه معاویه در هیچکدام از تواریخ نقل شده، اما در متن کامل نامه امیرالمومنین(ع) که می‌توان آن را در منابع مختلف تاریخی مانند کتاب «شرح نهج‌البلاغه ابن ابی‌الحدید»، ج ۱۶، ص ۱۵۳ و کتاب تمام نهج‌البلاغه، ص ۸۳۸ یافت، حضرت به برخی از مضامین نامه معاویه اشاره کرده‌اند: تلاش برای اثبات حقانیت خود برای حکومت بر شام به دلیل انتصاب از طرف خلیفه دوم، پیشنهاد پایان جنگ با امیرالمومنین(ع) در مقابل انتصاب او به حکومت شام و مصر و انتصاب او به‌عنوان خلیفه بعدی! موضوع بعدی نیز اتهام مشارکت امام(ع) در جریان قتل عثمان. حضرت(ع) در این نامه به همه این موارد پاسخ مناسب داده‌اند. 

سید رضی در نامه ۳۷ نهج‌البلاغه، گزیده‌ای از این نامه امام علی(ع) به معاویه را نقل کرده که در آن می‌توان خصوصیات «معاویه‌صفتان» در طول تاریخ را یافت. در متن انتخابی سیدرضی آمده است:

«مَا أَشَدَّ لُزُومَکَ لِلأَهْوَاءَ الْمُبْتَدَعَةِ، وَ الْحَیْرَةِ الْمُتَّبَعَةِ، مَعَ تَضْیِیعِ الْحَقَائِقِ وَ اطِّرَاحِ الْوَثَائِقِ، الَّتِی هِیَ للهِ طِلْبَةٌ، وَ عَلَی عِبَادِهِ حُجَّةٌ. فَأَمَّا إِکْثَارُکَ الْحِجَاجَ عَلَی عُثْمَانَ وَ قَتَلَتِهِ، فَإِنَّکَ إِنَّمَا نَصَرْتَ عُثْمَانَ حَیْثُ کَانَ النَّصْرُ لَکَ، وَ خَذَلْتَهُ حَیْثُ کَانَ النَّصْرُ لَهُ، تو چقدر بر هوی و هوس‌های بدعت‌آمیز و سرگردانی‌هایی که پیوسته از آن پیروی می‌کنی اصرار داری! این کار توأم با نادیده‌گرفتن حقایق و دور افکندن پیمان‌هایی است که خدا آن را طلب کرده و حجت بر بندگان اوست. این که پیوسته به خون عثمان و قاتلان او استدلال می‌کنی، تو آن جا به یاری عثمان برخاستی که در حقیقت یاری خودت بود، ولی آن جا که یاری عثمان بود، دست از یاری‌اش برداشتی.»

امام علی(ع) در این نامه، اوصاف معاویه و همه «معاویه‌صفتان» را اینگونه بیان کرده‌اند: تبعیت از هوس‌های ساخته‌ شده، پیروی از عوامل سرگردانی و حیرت‌افزایی، نادیده گرفتن واقعیّت‌ها و شکستن عهد و پیمان‌های الهی و انسانی.

همین صفت‌ها را می‌توان در بسیاری از افراد و اشخاصی یافت که ذهن و دل خود را به بیگانگان و دشمنان ایران و اسلام می‌سپارند و سعی کرده و می‌کنند آنچه که در فضای آلوده رسانه‌ای و مجازی به‌عنوان «لِلأَهْوَاءَ الْمُبْتَدَعَةِ؛ هوس‌های ساخته‌شده» در ابعاد مختلف سیاسی، فرهنگی یا اجتماعی  یا «الْحَیْرَةِ الْمُتَّبَعَةِ؛ عوامل گمراهی و سرگردانی» با صدها و هزاران دروغ و  جعل و تحریف در انتشار اخبار همراه با نادیده‌گرفتن پیشرفت‌های جبهه مقاومت و نقاط قوت جمهوری اسلامی «مَعَ تَضْیِیعِ الْحَقَائِقِ» و دور افکندن همه عهد و پیمان‌های اخلاقی، انسانی و قواعد بین‌المللی« اطِّرَاحِ الْوَثَائِقِ» را وسیله‌ای برای رسیدن به اهداف خود قرار دهند.

حال اگر شخص یا گروهی به واسطه این اقدامات گمراه‌کننده، دست به اقداماتی زدند که منجر به آسیب زدن آن‌ها شود، حمایت از  این افراد تنها تا زمانی که برای این «معاویه‌صفتان» منفعتی داشته باشد انجام می‌شود؛ همانگونه که امام علی(ع) به معاویه می‌فرماید: «فَأَمَّا إِکْثَارُکَ الْحِجَاجَ عَلَی عُثْمَانَ وَ قَتَلَتِهِ، فَإِنَّکَ إِنَّمَا نَصَرْتَ عُثْمَانَ حَیْثُ کَانَ النَّصْرُ لَکَ، وَ خَذَلْتَهُ حَیْثُ کَانَ النَّصْرُ لَهُ، این که پیوسته به خون عثمان و قاتلان او استدلال می‌کنی، تو آن جا به یاری عثمان برخاستی که در حقیقت یاری خودت بود، ولی آن جا که یاری عثمان بود، دست از یاری‌اش برداشتی.»

روشن است که اگر کسی در این میان کشته شود، می‌توان از آن خون «پیراهن عثمان» ساخت و به بهانه خونخواهی افرادی که کشته هوی و هوس‌ها، جهالت و خیانت‌ها شده، در مقابل نظام اسلامی ایستاد!

سید علی‌اصغر حسینی/ ابنا

..............

پایان پیام

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha