به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ نشریه آتلانتیک در یادداشتی به قلم «دیوید ای. گراهام» نوشت: دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، آشکارا نیروی دریایی این کشور را با دزدان دریایی مقایسه کرده و دولت خود را «مثل دزدان دریایی» توصیف کرده است؛ عبارتی که تنها یک شوخی لفظی نیست، بلکه بازتاب رویکرد «غارتگرانه» دولت او در عرصه سیاست خارجی و عملیات نظامی است.
«دیویدای. گراهام» نویسنده این یادداشت در آتلانتیک، با اشاره به تاریخچه شکلگیری نیروی دریایی آمریکا مینویسد ایالات متحده در اواخر قرن هجدهم و در واکنش به حملات دزدان دریایی شمال آفریقا موسوم به «دزدان بربر» نیروی دریایی خود را احیا کرد. آن زمان کشتیهای تجاری آمریکایی هدف حمله قرار میگرفتند و ملوانان آمریکایی برای دریافت باج گروگان گرفته میشدند.
در سال ۱۸۰۱، توماس جفرسون ناوهای آمریکایی را برای مقابله با این دزدان به مدیترانه اعزام کرد؛ جنگی که به گفته نویسنده، بعدها به الگویی برای مداخلات نظامی آمریکا تبدیل شد: استفاده از قدرت نظامی برای دفاع از منافع تجاری آمریکا و مجازات بازیگرانی که ایالات متحده اصطلاحاً آنها را «متخلف» توصیف میکرد.
اما نویسنده معتقد است آمریکا اکنون این سنت را کنار گذاشته، زیرا ترامپ ماه گذشته زمانی که درباره توقیف یک محموله در خلیج فارس صحبت میکرد، آشکارا نیروی دریایی آمریکا را با دزدان دریایی مقایسه کرد.
ترامپ: ما مثل دزدان دریایی هستیم
ترامپ در جریان سخنرانی خود در وست پام بیچ فلوریدا گفته بود: «ما محموله را گرفتیم، نفت را گرفتیم. کسبوکار خیلی سودآوری است. چه کسی فکرش را میکرد؟ ما مثل دزدان دریایی هستیم.»
آتلانتیک مینویسد مشکل اینجاست که دولت آمریکا اکنون در عمل رویکردی «غارتگرانه» در نقاط مختلف جهان دنبال میکند.
بر اساس این گزارش، ارتش آمریکا همچنان در اقیانوس آرام و دریای کارائیب قایقها را هدف قرار میدهد و منهدم میکند؛ از جمله حملهای که روز گذشته انجام شد. نویسنده تأکید میکند این حملات بدون طی روند قضایی و بدون مبنای روشن حقوقی صورت میگیرند.
همزمان، مایک لی، سناتور جمهوریخواه از ایالت یوتا، طرحی را پیشنهاد کرده که به دولت آمریکا اجازه میدهد برای مقابله با قاچاقچیان مواد مخدر، به افراد خصوصی مجوز حمله و توقیف کشتیها بدهد؛ اقدامی که عملاً یادآور «خصوصیسازی دزدی دریایی» است.
در این یادداشت آمده است که دولت ترامپ مدعی است قایقها و شناورهای هدفگرفتهشده متعلق به قاچاقچیان مواد مخدر هستند، اما تاکنون هیچ مدرکی برای اثبات این ادعا ارائه نکرده است. نویسنده میگوید ممکن است برخی از این افراد واقعاً در قاچاق مواد مخدر نقش داشته باشند، اما گزارشهای معتبر نشان میدهد همه قربانیان چنین فعالیتی نداشتهاند.
گراهام همچنین تأکید میکند حتی اگر دولت مدرکی در اختیار داشته باشد، این موضوع به معنای صدور حکم قضایی نیست و در هر صورت، قوانین فدرال آمریکا مجازات اعدام برای قاچاق مواد مخدر تعیین نکردهاند.
در همین حال، تعداد حملات افزایش یافته است. نویسنده میگوید ارتش آمریکا اکنون مانند دزدان دریایی به تهدیدی نامرئی در دریاها تبدیل شده که بدون هشدار و بدون امکان اعتراض، مرگ به همراه میآورد.
طبق این گزارش، تاکنون بیش از ۲۰۰ نفر در این حملات کشته شدهاند، اما روزنامه نیویورک تایمز چند روز پیش گزارش داده بود که این عملیات تأثیر محسوسی بر تجارت کوکائین به مقصد آمریکا نداشته است.
آتلانتیک در ادامه به سیاست آمریکا در قبال ایران و تنگه هرمز میپردازد و مینویسد ترامپ در جریان جنگ با ایران از «محاصره کامل» تنگه هرمز سخن گفته بود؛ اقدامی که به نوشته تاد هانتلی، تحلیلگر وبسایت لاوفِر، نقض حقوق بینالملل محسوب میشود، هرچند در عمل آمریکا چنین محاصرهای را اجرا نکرده است.
نویسنده میگوید ترامپ اغلب از ادبیات حداکثری استفاده میکند، بدون آنکه معنای دقیق حقوقی یا سیاسی آن را بداند یا برایش اهمیتی داشته باشد؛ همانطور که پیشتر خواستار «تسلیم بیقید و شرط» ایران شده بود.
نویسنده میپرسد آمریکا تا چه حد حق دارد در واکنش به وضعیت تنگه هرمز دست به عملیات نظامی بزند؛ بهویژه آنکه ایران پس از آغاز جنگی از سوی ترامپ که نه مجوز کنگره را داشت و نه از منظر حقوق بینالملل مشروعیت روشنی داشت، تنگه را بست.
ترامپ اگرچه در ظاهر از این موضع که امریکا به دنبال تضمین آزادی تردد دریایی است حمایت کرده، اما نویسنده معتقد است آنچه بیش از همه او را هیجانزده میکند، سود مالی حاصل از توقیف کشتیها و فروش محمولههای آنهاست.
تنگه هرمز و نقض حقوق بینالملل
ترامپ ماه گذشته در سفر به چین گفته بود موضوع تنگه هرمز را با شی جینپینگ مطرح کرده، اما این مسئله را به محور اصلی مذاکرات تبدیل نکرد و تعهد مشخصی نیز از رئیسجمهور چین نگرفت.
نویسنده میگوید ترامپ پیشتر نیز همین رویکرد را درباره نفتکشهای حامل نفت ونزوئلا دنبال کرده بود؛ نفتکشهایی که آمریکا زمستان گذشته توقیف کرد. اما به گفته آتلانتیک، این سیاست در عمل هزینهبر و ناکارآمد بوده است.
نیویورک تایمز در ماه مارس گزارش داده بود که نگهداری تنها یکی از نفتکشهای توقیفشده، ۴۷ میلیون دلار هزینه برای آمریکا داشته است.
در پایان مقاله آمده است که جنگ ترامپ با ایران باعث افزایش قیمت نفت شده و همین مسئله ارزش محمولههای توقیفشده را بالا برده است. با این حال، نویسنده تأکید میکند توقیف کشتیها راه مؤثری برای تأمین درآمد دولت آمریکا نیست و چنین رویکردی علاوه بر هزینههای مالی، خطرات سیاسی و امنیتی گستردهای نیز به همراه دارد.
....................
پایان پیام/
نظر شما