خبرگزاری بین المللی اهل بیت علیهم السلام _ ابنا : روایتی از وفاداری بیمرز که در طول قرنها تکرار شده است. شاید برای بسیاری از ما نام حبیب بن مظاهر، آن یار باوفای امیرالمؤمنین علی(ع) و امام حسین(ع)، تداعیگر وفاداری نابی باشد که در سختترین لحظات تاریخ، در کنار ولی خود ایستاد و از حاملان علم اهلبیت به شمار میرفت؛ همان کسی که در کربلا نه فقط یک سرباز، بلکه مشاوری امین و فرماندهی دلیر برای امام خویش بود و جان خود را در راه دفاع از حریم ولایت نثار کرد تا درس بندگی و شهادت را برای همیشه در تاریخ ثبت کند.
اما آیا این الگو تنها به دشت کربلا و آن روزهای غبارآلود محدود میشود؟ پاسخی که در روزگار معاصر و به ویژه در جنگ اخیر به چشم میخورد، گواهی بر استمرار این سنت الهی است؛ جایی که سرداران سپاه پاسداران و ارتش جمهوری اسلامی ایران، در قامت فرماندهانی دلسوز و عالم به میدان آمدند و در جلسات شورای عالی دفاع، همان نقشی را ایفا کردند که حبیب بن مظاهر در خیمهگاه حسینی داشت.
آمار شهادت ۳۵ فرمانده ارشد در تنها ۱۲ روز نخست جنگ، نشان از آن دارد که این مردان بزرگ، با الهام از همان مکتب، مشورت را با شجاعت، علم را با عمل و وفاداری را با ایثار گره زدند و درست مانند حبیب، نه فقط در میدان نبرد، بلکه در اتاقهای تصمیمگیری و شورای جنگ نیز حاضر بودند تا با تدبیر و تجربه، پرچم دفاع از حریم ولایت را بر دوش کشند.
نکته شگفتانگیز در تطبیق این دو دوره، نه در تشابه ظاهری موقعیتها، بلکه در عمق همان روحیهای است که از کربلا تا به امروز جاری است؛ روحیهای که میگوید فرماندهی، امانتی است که باید در مسیر رضایت امام زمان خود صرف شود و شهادت، تاجی است که بر سر وفادارترین بندگان نشسته است. حبیب در کربلا با آن جایگاه علمی و معنویاش، در کنار امام حسین(ع) ماند تا مشاور و مددکاری باشد برای امامی که بییاور نماند و امروز نیز سرداران شهید ما، با همان نگاه، در شورای عالی دفاع حاضر شدند و با پذیرش خطرناکترین مأموریتها، نشان دادند که خون شهدا از نسل حبیب، هرگز کهنه نمیشود و پیوند آنان با اهلبیت(ع)، نه یک نسبت تاریخی، بلکه یک نسبت همیشگی و تکرارناپذیر در هر عصری است.
این تطبیق، ما را به این حقیقت رهنمون میکند که استمرار فرماندهی و مشورت در دفاع از حریم ولایت، یک اصل فرازمانی و فرامکانی است که در وجود هر دو نسل از شهدا به زیباترین شکل به تصویر درآمده است؛ حبیب با آن همه تجربه و دانش، تسلیم محض ولایت بود و سرداران معاصر ما نیز با تکیه بر علم و ایمان و در سختترین شرایط، از همان مسیر خارج نشدند تا ثابت کنند که مکتب حسینی، مکتبی زنده، پویا و همیشه در حال جوشش از چشمه شهادت است.
اگر کربلا را آیینهای از وفاداری بدانیم، امروز نیز در چهره این فرماندهان شهید، همان آیینه را میبینیم که غبار زمان بر آن ننشسته و هر بار که ندای «هل من ناصر ینصرنی» در گوش زمان پیچیده، مردانی از جنس حبیب برخاستهاند تا پاسخ مثبت دهند و این پاسخ، چه در صحرای کربلا و چه در شورای عالی دفاع جنگ اخیر، یک معنا داشته است: بودن تا آخرین نفس در کنار ولی و حجت خدا، و این همان گوهر گرانبهایی است که نه در شمارش نامها، بلکه در استمرار یک راه، جاری و ساری خواهد بود.
زهرا صالحی فر
نظر شما