به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ هزاران نفر از سراسر جهان با حضور در بوسنی و هرزگوین (کشوری در شبهجزیره بالکان در جنوب شرقی اروپا)، مسیر تاریخی و مرگبار فرار مسلمانان در سال ۱۹۹۵ میلادی را بازخوانی کردند. این راهپیمایی که به «مارش میرا» یا پیادهروی صلح شهرت یافته، بازسازی معکوس مسیری است که هزاران مرد و پسر مسلمان بوسنیایی برای فرار از چنگال نیروهای جنایتکار صربِ بوسنی طی کردند. شرکتکنندگان با پیمودن ۱۰۰ کیلومتر از شهر «نِزوک» (Nezuk) تا قبرستان یادبود «پوتوچاری» (Potocari) در نزدیکی شهر «سربرنیتسا»، یاد و خاطره بیش از ۸ هزار مسلمان مظلومی را که در پی یک توطئه بینالمللی قربانی شدند، زنده نگاه داشتند.
لکه ننگ بر دامان سازمان ملل و غرب
فاجعه سربرنیتسا در ژوئیه ۱۹۹۵ در حالی رخ داد که این منطقه از سوی سازمان ملل متحد به عنوان «منطقه امن» اعلام شده بود؛ اما نیروهای حافظ صلح هلندی با خیانتی آشکار، پشت مسلمانان را خالی کرده و راه را برای ورود نیروهای جلاد صرب باز کردند. در نتیجه این همدستی و بیعملی غرب، دستکم ۸۳۷۲ مرد و پسر مسلمان بوسنیایی به طور سیستماتیک قتلعام شدند. جنایتکاران برای مخفی کردن آثار جرم، پیکرهای قربانیان را در گورهای دستهجمعی پنهان کرده و بعدها با جابهجایی دوباره آنها توسط ماشینآلات سنگین، باعث تکهتکه شدن بقایای اجساد شدند تا شناسایی آنها غیرممکن شود.
تدفین استخوانهای شناسایی شده پس از ۳۱ سال
امسال نیز همزمان با سالگرد این جنایت، بقایای ۱۰ قربانی جدید که از طریق آزمایشهای پیچیده DNA شناسایی شده بودند، در قبرستان «پوتوچاری» به خاک سپرده شدند. جوانترین قربانی امسال «سناد یوسیچ» (Senad Jusic) بود که در زمان کشته شدن تنها ۲۰ سال داشت و پیرترین آنها «رامو داوتوویچ» (Ramo Dautovic) ۵۶ ساله بود. «آمور ماشوویچ» (Amor Masovic)، نماینده پارلمان بوسنی و مسئول سابق پرونده مفقودین، با بیانی تند و اثرگذار از عمق این جنایت پرده برداشت و گفت: «اکثریت کسانی که اینجا دفن میشوند، بدنهای کاملی ندارند؛ ما تنها یک، دو یا ۱۰ قطعه استخوان را دفن میکنیم، نه ۲۰۶ قطعه استخوانی که هنگام تولد در بدن این عزیزان بود.»
روایتی از میانه جنگلهای وحشت
برای بازماندگان، این راهپیمایی تنها یک مراسم سالانه نیست، بلکه تلاشی برای درک دردهای جانکاه نسل قبلی است. دختر یکی از بازماندگان که پدرش در ۱۵ سالگی موفق شده بود از میان کوهها به سمت شهر «توزلا» (Tuzla) فرار کند و جان سالم به در ببرد، میگوید: «ما باید این داستانها را در تمام دنیا منتشر کنیم تا بدانند چه بر سر ما آمد تا دیگر هرگز تکرار نشود.» بسیاری از این قربانیان در مسیر موسوم به «جاده مرگ» توسط تکتیراندازان صرب یا در کمینهای وحشیانه جان خود را از دست دادند و اکنون پس از سه دهه، هنوز بقایای بیش از هزار نفر از مفقودین این فاجعه پیدا نشده است.
مراسم امسال با حضور شخصیتهای مذهبی و سیاسی برگزار شد که تأکید داشتند سایه سنگین این جنایت هرگز از پیشانی مدعیان حقوق بشر پاک نخواهد شد. «سلیمان گوندوز» (Suleyman Gunduz)، نماینده سابق مجلس ترکیه، در سخنانی صریح در این مراسم تأکید کرد که سربرنیتسا و پوتوچاری نمادی برای تمام بشریت هستند تا بدانند نژادپرستی و فاشیسم با حمایت قدرتهای جهانی چه فجایعی به بار میآورد. او خاطرنشان کرد که سایه تاریک گناه سربرنیتسا تا روز قیامت گریبانگیر عاملان و کسانی خواهد بود که در برابر این نسلکشی آشکار سکوت کردند یا چراغ سبز نشان دادند.
در پایان این مراسم، مسلمانان بوسنی با تأکید بر حفظ هویت اسلامی خود، اعلام کردند که این تجمعات بزرگترین سد در برابر تکرار تاریخ و فراموشی مظلومیت مسلمانان بالکان است. آنها معتقدند که زنده نگاه داشتن یاد این واقعه، بخشی از جهاد تبیین در برابر رسانههای غربی است که همواره سعی در تطهیر جنایتکاران یا کوچکنمایی این نسلکشی دارند. اکنون با دفن این ۱۰ قربانی جدید، تعداد ساکنان ابدی قبرستان یادبود پوتوچاری به ۶۷۸۲ نفر رسید، در حالی که جستوجو برای یافتن آخرین استخوانهای بهجامانده در دل خاکهای بوسنی همچنان ادامه دارد.
............
پایان پیام
نظر شما