به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ بزرگان شیعه افغانستان چند ماه پس از آغاز تشکیل حکومت طالبان در کابل، مطالباتی را بهصورت مکتوب به مقامات آن حکومت ارائه دادند؛ اکنون که حکومت طالبان پنجساله میشود، هنوز از سرنوشت این مطالبات خبری نیست و مسئولان حکومتی هم هیچگونه پاسخی در این زمینه ارائه نکردهاند.
در این یادداشت به این پرسش ساده پاسخ میدهیم که مطالبات شیعیان افغانستان، با جمعیتی ده میلیونی، از حکومت طالبان به کجا رسید و چرا تعلل در پاسخدهی به این مطالبات وجود دارد؟
هرچند تلاشهایی صورت گرفت تا این پرسش از سوی شورای علمای شیعه و کمیسیون عالی شیعیان این کشور بهعنوان ارائهدهندگان مطالبات، پاسخ روشن و دقیق داده شود، اما مسئولان این نهادهای شیعی با تماسهای مکرر خبرنگار ابنا حاضر به پاسخگویی نشدند.
هرچند پاسخ به این پرسش ساده است؛ مطالبات جامعه تشیع در طاقچه دفتر ریاستالوزرای حکومت طالبان گذاشته شده و دارد خاک میخورد. وقتی هیچگونه پاسخی داده نمیشود، اذهان عمومی شیعیان بر این مسیر متمرکز میشود که مطالبات آنان برای بررسی حتی روی میز کار هم قرار نگرفته است.
با این حال، تا اینجای کار اقدام نهادهای شیعی در زمینه مطالبات شیعیان مهم و معقول است. این اقدام از همان ابتدا مورد استقبال اصناف جامعه تشیع قرار گرفت و امید را برای تحقق همدیگرپذیری، برادری و تأمین عدالت اجتماعی احیا کرد؛ با ارائه این مطالبات، انتظار همگانی میان جامعه تشیع شکل گرفت که گویا فقه جعفری به رسمیت شناخته میشود، نخبگان شیعه در بدنه نظام حضور مییابند، فقه شیعه در مدارس و دانشگاهها تدریس میشود و با درنظرگرفتن شایستهسالاری در نظام، فرصتهای برابر مهیا میشود.
از سوی دیگر، پاسخ مثبت به این مطالبات از آن جهت در افغانستان تحت حاکمیت طالبان اهمیت دارد که رسمیتدادن به فقه جعفری و ایجاد فرصتهای عدالتمحور با تمرکز روی شیعیان، برای صلح و ثبات کابل مهم و حیاتی است؛ زیرا آینده آن در حال حاضر دستخوش تحولاتی شده که حکومت طالبان به نزدیکی مذاهب و اقوام آن کشور نیاز مبرم دارد.
جامعه تشیع از نخستین روزهای حکومتداری طالبان آمادهی تعامل و همکاری نزدیک بود و در این جهت حتی برخی مراکز و اشخاص جامعه تشیع، طی پنج سال اخیر با برگزاری مجالس بزرگ از حکومت سرپرست اعلام حمایت کردند؛ با این حال کوچکترین اقدامی برای رسمیتدادن و رسیدگی به مطالبات شیعیان صورت نگرفت.
با وجود اینکه در این مدت، شیعیان شاهد سرکوبهای تبعیضآمیز قومی و مذهبی بودند، از حکومت طالبان نهتنها روگردان نشدند، بلکه تعامل و همکاری نزدیکشان را همچنان حفظ کردن؛ هرچند پس از گذشت پنج سال، اکنون ناراحتی عمومی در قلوب شیعیان به وجود آمده که ممکن است این ناراحتی بهمرور زمان منجر به فاصله عمیقی میان این جمعیت ده میلیونی و حاکمیت شود که جبران آن از سوی سردمداران فعلی دشوار خواهد بود.
حکومت طالبان بپذیرند یا نه، شیعیان افغانستان واقعیت تاریخی آن کشور هستند که در سراسر آن سرزمین ریشه دارند و مطالباتی که بهصورت مکتوب به دفتر ریاستالوزرای طالبان ارسال شده، برخاسته از همین واقعیتهاست؛ بنابراین مستلزم آن است که مقامات کنونی کابل قبل از آنکه دیر شود، پاسخ مثبت دهند تا ستونهای نظام با حضور شیعیان مستحکمتر شود.
..............
پایان پیام/
نظر شما