به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ اصرار عربستان سعودی بر تشکیل ائتلافهای مختلف را می توان در عوامل متعددی جستجو و ریشهیابی کرد که بررسی تاریخ این حکومت، حکایت از عدم اعتماد بهنفس نظامی و اجتماعی دارد. حکام سعودی از توانایی ارتش و حتی توان مدیریت بحران توسط ملت خود در جنگهای جدی، اطمینان ندارند؛ لذا هرگاه با تهدیدی جدی روبهرو میشوند، تشکیل ائتلاف های مختلف را جایگزین کنشگریهای مستقل و ملی میکنند.
در این راستا، گزارش مختصری از ابعاد توافق دفاعیِ امضا شده میان ترکیه، عربستان سعودی و پاکستان با عنوان پیمان مکه میآید و محور اصلی این توافق بر این مهم تاکید دارد که در صورت حمله به هر یک از سه کشور، دو کشور دیگر موظف به کمک نظامی میشوند.
عربستان سعودی
عربستان علیرغم بودجهی عظیم نظامی(۷۵ میلیارد دلار) و روابط نزدیک و طولانی با آمریکا، به این توافق روی آورده که حکایت از ضعف و ناامیدی از آمریکا و غرب دارد؛ لذا گردش از غرب به شرق و تکیه بر بازیگران منطقهای همچون ترکیه و پاکستان، مشهود است.
همچنین اشتباه محاسباتی عربستان در اینجاست که همواره به دنبال خرید امنیت از طریق پول و قراردادهای دفاعی است، اما امنیت پایدار هیچگاه از طریق پول تامین نمیشود.
پاکستان
دلیل نزدیکی پاکستان به عربستان، وابستگی مالی و تاریخی است و بهویژه که عربستان در تأمین بودجهی برنامهی هستهای پاکستان نقش ویژهای داشته؛ اما پاکستان در عمل، هرگز اقدام مهم و مؤثری برای عربستان انجام نداده و حتی در جنگ این کشور با یمن نیز ورود نکرده است.
پاکستان همواره منافع ملی خود را در اولویت قرار میدهد و مهمترین دغدغهی او رقابت و تقابل با هند است. همچنین پاکستان به دلیل وجود برخی اشتراکات منافع با ایران مانند مقابله با رژیم صهیونیستی و مواجهه با تجزیهطلبی در بلوچستان، وارد مرحله تنش با ایران نخواهد شد.
ترکیه
اما ترکیه به رهبری اردوغان با نگاه نئوعثمانیگرایی، در پی اهداف توسعهطلبانهتر و بلندپروازانهتری نسبت به پاکستان است؛ لذا می کوشد تا منابع مالی بیشتر و نفوذ منطقهای گستردهتری را به دست بیاورد.
ارزیابی توافق
این پیمان را میتوان به عنوان «معاملهای اقتصادی با پوشش نظامی» توصیف کرد که عربستان با پرداخت پول، درصدد خرید حمایت سیاسی و نظامی ازسوی ترکیه و پاکستان است، اما به دلیل ماهیت وابسته و عدم همسویی منافع استراتژیک، به احتمال زیاد نمیتواند امنیت واقعی و پایدار برای عربستان ایجاد کند.
ترکیه و پاکستان فاقد توانمندیهای نظامی، تکنولوژیکی، مالی و سیاسی آمریکا هستند و هیچگاه نمیتوانند در برابر راهبرد جنگ نامتقارن انصارالله در دریای سرخ بایستند؛ لذا هر اقدام تهاجمی از سوی آنها به شکست منجر میشود.
همچنین نمیتوان انتظار داشت ترکیه (عضو ناتو) یا پاکستان (دارای بمب اتم)، درگیر جنگهای فرسایشی یا منطقهای عربستان شوند، در حالی که مشغول درگیریهای مرزی با تجزیهطلبان و رقابت با کشورهایی همچون هند هستند.
در نهایت نمیتوان متصور شد که این دو کشور به جای آمریکا، امنیت عربستان را تأمین کنند؛ اما کمکهای نظامی مؤثر در حوزهی دفاع از خاک عربستان نیز دور از دسترس نیست.
......................
پایان پیام / ۳۴۸
نظر شما